Μυροφόρες του θεϊκού έρωτα

Σήμερα είναι Κυριακή των Μυροφόρων. Γιορτάζουνε εκείνες οι γυναίκες που άλειψαν με τα μύρα τον Κύριο. Στο πρόσωπο των Μυροφόρων γιορτάζετε όλες εσείς οι γυναίκες. Αυτή νομίζω ότι είναι η πιο καταπληκτική μέρα, που πρέπει να την αφιερώσουμε στην γιορτή της γυναίκας. Ξέρετε γιατί; Γιατί ο τρόπος που έζησαν, ο τρόπος που αγάπησαν τον Θεό, ο τρόπος με τον οποίο μας διδάσκουν, νομίζω ότι αποτελεί την βάση της δικής σας πορείας.

Όχι γιατί αυτές από μόνες τους απετέλεσαν την βάση της σωστής πνευματικής πορείας, από μόνες τους δεν ήξεραν τίποτα, αλλά η αξία τους έγκειται σε κάτι πολύ μυστικό και ωραίο: Το ότι διδάχτηκαν την πνευματική πορεία από την ίδια την Μάνα του Χριστού. Γιατί τόσο η Μαγδαληνή, τόσο η Μαρία του Κλοπά, τόσο η Σαλώμη, όσο και η Μαρία του Ιωσήφ και όλες εκείνες «αι συνακολουθήσασαι» όπως τις ονομάζει το Ευαγγέλιο, ήταν οι γλυκές, πιστές, αφοσιωμένες φίλες της Παναγίας.

Εκείνη τις δίδαξε πώς να αγαπούν τον Γιό της. Εκείνη τις δίδαξε πώς να λατρεύουν με αφοσίωση τον μονάκριβό της Θησαυρό. Εκείνη τις δίδαξε, πώς να είναι σεμνές, πώς να είναι ταπεινές, πώς να είναι σιωπηλές. Γιατί τους έλεγε πάντα, πως το μεγαλείο μιας γυναίκας βρίσκεται στο στόμα της. Το μεγαλείο και η δύναμη μιας γυναίκας βρίσκεται ακριβώς στα χείλη και στη γλώσσα της.

Είναι η δύναμη που χάρισε ο Θεός στη γυναίκα για να σαγηνεύει, όχι μόνο τον σύντροφό της με τα γλυκά της ερωτόλογα, αλλά για να γλυκαίνει με την υπέρτατη αγάπη της και τα φιλιά της το ίδιο το βρέφος της, το ίδιο της το παιδί. Είναι η μόνη που μπορεί μέσα από τα λόγια της, μέσα από το στόμα της, να χαρίζει τέτοια χαρά και δύναμη, που να μην υπάρχει άλλη σε αυτή τη γη.

Μπορεί ο άντρας να διακρίνεται για την δύναμη της προστασίας του, για την δύναμη των έργων του, για τη δύναμη της δυναμικότητος του, όλα αυτά χαρίσματα του Θεού για τον άντρα, αλλά τα μοναδικά χαρίσματα της στοργής, της τρυφερότητας, της γλυκύτητας, της αφοσίωσης, μόνο στη γυναίκα τα έχει δώσει ο Θεός. Γι’ αυτό, εσείς οι γυναίκες αποτελείται πραγματικά, όχι την κορωνίδα του ανδρός, αλλά την κορωνίδα των δημιουργημάτων του Θεού. Έκρινε ο ίδιος ο Θεός απαραίτητη την δημιουργία σας, γιατί με την ύπαρξή σας, με την παρουσία σας, χάρισε μοναδική ευτυχία στη δημιουργία και κυρίως στο πιο τέλειο του δημιούργημα, που είναι ο άνθρωπος, που είναι ο άντρας.

Χαρίσματα και υποχρεώσεις της γυναίκας στον σύζυγό της,

στα παιδιά της, αλλά και στον ίδιο τον Δημιουργό της

Θέλω λοιπόν με λίγα λόγια σήμερα, να σας υπενθυμίσω το μεγαλύτερο αξίωμα που σας έχει δώσει ο Θεός. Να σας υπενθυμίσω σήμερα τα χαρίσματα που σας έχει δώσει ο Θεός.  Να σας υπενθυμίσω σήμερα τις υποχρεώσεις που έχετε απέναντι στον σύντροφό σας και στα παιδιά σας, αλλά και απέναντι στον ίδιο τον Δημιουργό σας. Θέλω σήμερα να σχολιάσω μονάχα ένα πράγμα, ότι αν λείπατε εσείς οι γυναίκες, ίσως η ζωή της δημιουργίας να ήταν άδεια.

Εξάλλου αυτό απέδειξε η δημιουργία σας, ότι δηλαδή είδε ο Θεός τον Αδάμ που ήταν μόνος και τότε του έδωσε ένα σύντροφο. Αλλά έναν σύντροφο βγαλμένο μέσα από την ίδια του την σάρκα, μέσα από το ίδιο του το σώμα. Ξέρετε γιατί; Για να σας πει ότι, εσύ γυναίκα και συ άντρα είσαστε ένα και σαν ένα θα κοιτάτε Εμένα τον Έναν. Δεν σας έδωσα ο ένας να κοιτά τον άλλον, αλλά μαζί ενωμένοι σαν ένα, να πορεύεστε σ’ Εμένα.

    Εάν ο Θεός δημιουργούσε ξεχωριστά την γυναίκα, θα ήταν σαν να τους έλεγε: «Εσύ άντρα κοίτα χωριστά αυτό το καινούργιο δημιούργημα».  Το ίδιο θα έλεγε και στην γυναίκα. Όμως με πολύ σοφία ο Θεός από την ίδια την πρώτη Του δημιουργία, του αντρός, έβγαλε την γυναίκα, για να δηλώσει ότι: «δεν σας έκανα σε αυτή τη ζωή ο ένας να κοιτά τον άλλον, αλλά ο ένας ενωμένος με την σύντροφό του να κοιτάει Εμένα και να πορεύεστε μαζί. Γι’ αυτό και η δύναμη που θα σας δώσω, θα είναι τέτοια, που ο ένας θα συμπληρώνει στον άλλο, αυτό που είμαι Εγώ, ο Θεός σας.

Εγώ ο Θεός σας, Είμαι προστασία, Είμαι τρυφερότητα, Είμαι στοργή, Είμαι αγάπη, Είμαι λατρεία, Είμαι τα πάντα. Σαν Θεός είμαι η Μάνα και ο Πατέρας σας. Χωρίζω όλα αυτά τα χαρίσματα στα δύο, μέσα από τα οποία σας έκανα δικιά Μου εικόνα και τα μισά τα δίνω στον άντρα και τα άλλα μισά τα δίνω στη γυναίκα και σας ζητώ για να καταλάβετε στην πληρότητα των χαρισμάτων, εσύ άντρα και εσύ γυναίκα να γίνετε ένα.

Ο ένας θα δίνει την προστασία και ο άλλος την τρυφερότητα και τη στοργή, αλλά μεταξύ σας θα έχετε μονάχα αυτό που είμαι Εγώ, απόλυτη αγάπη, απόλυτη αφοσίωση. Σαν παράδειγμα στη ζωή, σας δίνω την λατρεία που έχω στον μονάκριβό Μου Γιό Ιησού. Εγώ και Εκείνος είμαστε ένα. Θέλω και συ άντρα με την γυναίκα σου να είσαστε ένα.

Εγώ, ο Γιός Μου και το Άγιο Πνεύμα είμαστε ένα. Θέλω εσύ άντρα και συ γυναίκα και Εγώ μέσα από το Πνεύμα το δικό Μου, να είμαστε ένα. Ξέρετε γιατί; Γιατί Εγώ σας έβγαλα μέσα από την καρδιά Μου και μέσα σε αυτήν θέλω ξανά να επιστρέψετε. Αλλά θα επιστρέψετε μέσα σε αυτήν, όταν κατορθώσετε να νιώσετε  με το δικό σας τον αγώνα, ότι εσύ άντρα και συ γυναίκα δεν ήρθατε στη γη, για να απολαύσετε μονάχα την σάρκα, για να απολαύσετε μονάχα την ύλη, αλλά μέσα από αυτήν να ανεβείτε στον έρωτα της ψυχής.

Όπως Εγώ είμαι ερωτευμένος με σας σαν Πατέρας και Μάνα, έτσι θέλω και σεις να είστε μ’ Εμένα. Αλλά για να το καταλάβετε αυτό, δίνω τον ένα στον άλλον, τον άντρα στην γυναίκα και την γυναίκα στον άντρα, για να νιώσετε μέσα στην πληρότητα του έρωτά σας, ο οποίος είναι βγαλμένος μέσα από την δικιά Μου την καρδιά, τι σημαίνει να είστε ένα. Όπως Εγώ και ο Γιός Μου είμαστε ένα και σεις να είστε ένα.

Ο άντρας που θα σέβεται την γυναίκα του και η γυναίκα αυτή που θα αγαπά τον άντρα της, θα είναι τόσο ενωμένοι σαν ένα, που θα θυμίζουν Εμένα και μέσα στην ενότητα αυτή, Εγώ θα εκχύω το Άγιο Μου Πνεύμα. Όμως εδώ στη γη, θα φανεί αν θέλετε να είστε ένα μ’ Εμένα, αν γίνετε πρώτα ένα με τον σύντροφό σας. Άντρες, η πορεία σας προς τον ουρανό, περνάει μέσα από τις γυναίκες σας. Και εσείς  γυναίκες, η πορεία σας προς τον ουρανό περνάει μέσα από τον άντρα σας.

Βλέπω με λύπη και με θλίψη όλα αυτά που συμβαίνουνε στην δημιουργία Μου, στη γη που Εγώ δημιούργησα και σας έβαλα σαν βασιλιάδες. Σας ζήτησα να έχετε υπομονή, να έχετε ανοχή, να έχετε ευσπλαχνία, να έχετε αγάπη, να έχετε κατανόηση, αλλά δεν τα καταλάβατε και έχετε θλίψεις, χωρισμούς, ταραχές, συγκρούσεις, εγωισμούς, χίλια δυο προβλήματα, που διαλύουν τα σπίτια και φέρνουν τον σατανά να κατοικεί μέσα στους χώρους, που Εγώ ευλόγησα.

      Όταν Εγώ σας ένωνα με το μυστήριο του Γάμου, δεν σας έλεγα απλά να είστε ευλογημένοι. Όχι. Σας έχυνα μέσα στην καρδιά σας το Άγιο Μου Πνεύμα, γιατί μέσω του Αγίου Πνεύματος εσείς θα μπορούσατε να έχετε την μοναδική δυνατότητα, όχι να είστε ερωτευμένοι μονάχα στο σώμα, που θα γίνει χώμα, αλλά να είστε ερωτευμένοι στην ψυχή, για να φτάσετε σ’ Εμένα.

Μπορεί οι άντρες να έχουν τις σαρκικές τους δυσκολίες, μα  γι’ αυτό έδωσα στις γυναίκες φοβερή δύναμη αγάπης, φοβερή δύναμη λατρείας, φοβερή δύναμη αφοσίωσης, για να συγκρατούν τα γκέμια των αλόγων, που είναι οι άντρες. Όλοι μπορεί να θαυμάζετε την ωραιότητα των αλόγων. Όμως χρειάζεται ένα χαλινάρι, για να μπορεί να κατευθύνει ο αναβάτης το άλογό του, για να τρέχει αγέρωχο από εδώ και από εκεί υπακούοντας στις οδηγίες του. Και ενώ είναι ασήμαντο αυτό το μικρό σχοινί, που ενώνει το πρόσωπο του αλόγου με τα χέρια του αναβάτη, εντούτοις είναι τόσο δυνατό, που υπακούει το ατίθασο άλογο.

Γυναίκες, μέσα σε αυτό το σχοινί, Εγώ έβαλα τον πραγματικό σας έρωτα, για να τιμονεύει το ατιμόνευτο και το ατίθασο της ψυχής των αντρών σας.

«Γυναίκες, αναζητείστε τον θεϊκό Μου έρωτα

και το Πανάγιο Μου Πνεύμα»

Γυναίκες, θέλω να νιώσετε ότι, εάν δεν ζητήσετε από Μένα τον θεϊκό έρωτα, δεν θα μπορέσετε να έχετε δύναμη να αγαπάει ο ένας τον άλλον. Όσο και να αγωνίζεστε, να είσαστε ερωτευμένοι μέσα στο σπίτι σας, ο ένας δήθεν να αγαπάει τον άλλον, ο ένας δήθεν να υπακούει στον άλλον, ο ένας δήθεν να αφοσιώνεται στον άλλον, δεν θα έχετε ποτέ δύναμη να τα καταφέρετε, γιατί οι δικές σας δυνάμεις είναι μικρές. Ενώ οι δικές Μου δυνάμεις είναι ισχυρές, γιατί είναι το δικό Μου Πανάγιο Πνεύμα. 

     Αυτό το Πανάγιο Πνεύμα θέλω να αναζητάτε εσείς οι γυναίκες. Σήμερα στην γιορτή σας, στων Μυροφόρων την γιορτή, θέλω να ξέρετε ότι οι ψυχές σας πρέπει να είναι σαν τα μυροδοχεία, που όταν θα τα ανοίγει κανείς, θα ξεχύνεται το άρωμα έξω και θα απλώνεται παντού για να ευωδιά ο τόπος.

Αλίμονο όμως στις γυναικείες εκείνες ψυχές, που αντί να είναι μυροδοχεία, είναι γεμάτες από ακαθαρσίες και βρωμιά. Αλήθεια, τι θα ξεχύνεται τότε έξω; Θα απλώνεται μια δυσοσμία, που δεν θα μπορεί κανείς να αντέξει την παρουσία της. Και πράγματι, ποιος μπορεί να αντέξει την δύναμη της βρωμιάς εκείνης, που βγαίνει από τα ατιθάσευτα χείλη και την γλώσσα μιας γυναίκας;

Θέλω να ξέρετε, ότι εσείς οι γυναίκες είσαστε το κόσμημα της δημιουργίας Μου, λέει ο Θεός, και σαν κόσμημα θέλω να βλέπετε και να σέβεστε  τον εαυτό σας, αλλά και σαν κόσμημα να συμπεριφέρεστε στους γύρω σας. Και αυτό μπορείτε να το πετύχετε. Επειδή όλες ζητάτε και θέλετε ένα πρότυπο οδηγίας, μπορείτε να το ανακαλύψετε, εάν βλέπετε με πόση λατρεία μια μάνα αγαπάει το μωρό της. Μέσα στην αγάπη σας, σαν μάνες, φύτεψα τέτοιο θεϊκό έρωτα, που ούτε στους άντρες δεν υπάρχει. Αποδεδειγμένα όλοι σας ομολογείτε, ότι μόνο μια μάνα ξέρει να λατρεύει απόλυτα το μωρό της.

Ο άντρας, όση αγάπη αν έχει μέσα στην καρδιά του, δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει την τρυφερότητα, την στοργή, την δύναμη, την θυσιαστική αγάπη, που έχει μια μάνα στο μωρό της.Ποιος το αμφισβητεί αυτό; Κανείς. Θα ήθελα όμως να σας ρωτήσω, λέει ο Θεός: Ποιος από  σας μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτός ο θεϊκός έρωτας της μητρικής αγάπης βγαίνει μέσα από την καρδιά Μου, αφού Εγώ είμαι ο χορηγός του;

Όποιος τον έχει αυτόν τον θεϊκό έρωτα, που είναι βγαλμένος μέσα στην καρδιά Μου, τότε αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να καταλάβει τι ζητάω Εγώ από τα παιδιά Μου. Γι’ αυτό και βάζω εσάς τις γυναίκες, όχι σαν μάνες στα σπλάχνα Μου, που γεννάτε μέσα από την μήτρα σας, αλλά σας βάζω σαν θεϊκές παραμάνες, για να διδάξετε αυτό που Εγώ σαν μοναδική πραγματική Μάνα των παιδιών Είμαι.  

Το έργο της θεϊκής παραμάνας

Εσείς, αλήθεια, ξέρετε τι πρέπει να κάνετε; Θα διδάξετε αυτά που Εγώ θέλω στα παιδιά σας; Ή θα τους λέτε αυτά που το ατίθασο και πονηρό μυαλό σας πολλές φορές θέλει να μεταφέρει στα σπλάχνα Μου; Και αν απορείτε γιατί ο κόσμος βρίσκεται σε αυτά τα χάλια, μην αναζητήσετε τα αίτια στους μεγάλους αρχηγούς των κρατών, που εσείς οι ίδιοι έχετε ψηφίσει. Αναζητήστε το καλύτερα στις μάνες που μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά. 

     Γιατί όταν μια μάνα μεγαλώνει ένα παιδί με το δικό Μου θέλημα, αποκλείεται αυτό το παιδί μια μέρα να φύγει από κοντά Μου. Και αν κάνει κάτι, το κάνει σκεπτόμενο πάντα το θέλημά Μου. Εσείς όμως σαν μάνες, πότε διδάξατε στα παιδιά Μου το θέλημά Μου; Πόσες φορές τα κρατήσατε στην αγκαλιά σας, για να κλάψετε μπροστά Μου, ικετεύοντάς Με να τα πλημμυρίσω, να τα εμποτίσω με το Άγιο Μου Πνεύμα; Πότε το κάνατε αυτό;

Ρωτήστε τον εαυτό σας μάνες, πόσες φορές Μου ζητήσατε το Άγιο Πνεύμα, για να το εκχύσω μέσα στις ψυχές των παιδιών σας. Πολλές φορές Μου ζητήσατε να έχουν υγεία. Πολλές φορές Μου ζητήσατε να έχουν φαγητό. Πολλές φορές Μου ζητήσατε να έχουν ρούχα. Πολλές φορές Μου ζητήσατε να έχουν την δυνατότητα να σπουδάσουν. Πότε όμως Μου ζητήσατε το Πανάγιο Πνεύμα, να το εκχύσω μέσα στις ψυχές των παιδιών σας και να τα εμποτίσω με τη Χάρη Μου; Ρωτήστε τον εαυτό σας! Την απάντηση ήδη την ξέρετε. Ποτέ! Σπανιότατα ελαχιστότατες ευλαβείς γυναικείες ψυχές Μου το ζητούν. Από εκεί προέρχεται το κακό στον κόσμο!

Γιατί Εγώ ποτέ δεν αρνούμαι σε κανέναν να δώσω το Άγιο Μου Πνεύμα, όταν κάποιος Μου το ζητήσει. Εξάλλου σας το είπα και είναι γραμμένο στην Καινή Διαθήκη: «Ποιος είναι εκείνος ο πατέρας, που όταν το παιδί του, του ζητήσει ψωμί, θα του δώσει φίδι; Αν εσείς, οι τόσο πονηροί ξέρετε και κάνετε το σωστό, Εγώ σαν Θεός που σας δημιούργησα, δεν ξέρω ποιο είναι το πιο αληθινό, το πιο σωστό;». Και το μόνο αληθινό και σωστό είναι το πανάγιο Μου Πνεύμα. Αλλά αν δεν Μου το ζητήσετε, πως θα σας το δώσω;

Θέλεις γυναίκα να γίνεις αξιολάτρευτη στο σπίτι σου; Θέλεις να γίνεις πραγματικά γλυκιά αγάπη μέσα στο σπίτι σου; Θέλεις πραγματικά να δώσεις στον άντρα σου το μεγαλειώδες δώρο Μου, την αγάπη; Θέλεις να γίνεις για τα παιδιά σου πραγματικά ο Άγγελος τους; Ζήτα Μου το Άγιο Μου Πνεύμα! Ζήτα Μου το όμως με λαχτάρα! Ζήτα Μου το με νοσταλγία! Ζήτα Μου το μέσα από την καρδιά σου και Εγώ θα σου το δώσω.

Εγώ θα φυτέψω στην καρδιά σου το πιο ωραίο δώρο, την πηγή εκείνη που θα βγάζει συνέχεια το ύδωρ το ζωογόνο. Είναι αυτή η πηγή που είπα μέσα στο Ευαγγέλιο Μου, ότι θα βγάζει συνέχεια νερό και θα ξεδιψά τους ανθρώπους και ποτέ δεν θα σταματά και θα χαρίζει χαρά, θα χαρίζει γαλήνη, θα χαρίζει ευτυχία. Αυτή είναι η Χάρις του Αγίου Μου Πνεύματος, η ασταμάτητη πηγή των ευλογιών μου.

Γυναίκα, αγάπησε τον σύζυγό σου, όχι μόνο σαν άντρα σου,

αλλά και σαν παιδί σου

Εσείς σαν γυναίκες κρατάτε την δύναμη του σπιτιού στα χέρια σας! Εσείς σαν μητέρες κρατάτε την δύναμη των παιδιών στα χέρια σας! Εσείς σαν σύζυγοι κρατάτε την ευτυχία της συζυγίας σας στα χέρια σας! Ξέρετε γιατί; Γιατί ανάλογα με το πώς συμπεριφέρεστε,  προκαλείτε την αγάπη, την ευτυχία ή την δυστυχία στο σύντροφο και στα παιδιά σας.

Θέλω να αναλογιστείτε, ρωτώντας τους εαυτούς σας,  πως τα περισσότερα λάθη που έχουν συμβεί στα σπίτια σας, έχουν συμβεί για το κακό σας στόμα και για την ελαχιστότατη υπομονή που επιδεικνύετε απέναντι στον σύντροφο και στα παιδιά σας. Θα σας το πω με ένα απλό παράδειγμα, χωρίς να θέλω να μαλώσω τις κόρες Μου, λέει ο Θεός, γιατί είναι οι κόρες της καρδιάς Μου.

Θα ήθελα να τις υπενθυμίσω ένα απλό γεγονός και μόνες τους θα καταλάβουν τι από αυτές Εγώ ζητώ: Έχετε παιδιά. Τα παιδιά σας όμως πάντοτε είναι φρόνιμα; Όχι. Σπάνια είναι φρόνιμα. Πάντα θα κάνουν αταξίες, πάντα θα κάνουν τρέλες, πάντα θα κάνουν ανοησίες, πάντα θα κάνουν πράγματα, που δεν θα ευχαριστεί την μητρική καρδιά σας. Θα ξημεροβραδιάζονται όταν μεγαλώσουν, θα λένε άσχημα πράγματα μαθαίνοντας από το σχολείο κακές διδασκαλίες και γενικά σαν μάνες θα διαπιστώνετε ότι τα παιδιά σας έχουν πρόβλημα και συνέχεια θα αναρωτιέστε: «Τώρα τι να κάνω;» Είναι τόσο δυνατές οι εξωτερικές επιδράσεις, που χάνεστε πολλές φορές μέσα στη θλίψη αυτών που βλέπετε στα παιδιά σας.

Ποια όμως μάνα έχει διώξει το παιδί της; Ποια μάνα έχει το κουράγιο να πει στο παιδί της: «Επειδή είσαι ανόητο, είσαι ελεεινό, είσαι βρωμερό, έχεις κάνει πράγματα που δεν είναι σωστά, φύγε και να μην ξαναπατήσεις εύκολα στο σπίτι». Το κάνουν αυτό οι μαμάδες; Όχι. Τι είναι εκείνο που σας κάνει και κρατάτε αυτά τα παιδιά, που κάνουν θλιβερά και άσχημα πράγματα, στο σπίτι σας; Δεν είναι η μητρική σας αγάπη; Δεν είναι η μητρική σας λατρεία για τα παιδιά σας;

Αλήθεια σας λέω, σκεφτείτε τώρα κάτι άλλο: Αν ο σύντροφος που σας έχει χαρίσει ο Θεός, έμοιαζε ή μοιάζει με τα παιδιά σας στις ίδιες ανοησίες, στις ίδιες βλακείες, στα ίδια παραπτώματα, πως συμπεριφέρεστε απέναντι του; Με δυσκολία τον συγχωρείτε! Με δυσκολία τον ανέχεστε! Με δυσκολία θέλετε να συζητήσετε μαζί του! Με δυσκολία γονατίζετε για να προσευχηθείτε γι’ αυτόν! Με δυσκολία θέλετε να τον ακούσετε!  Αλλά με πολύ ευκολία του ανοίγετε την πόρτα και του λέτε: «Φύγε και μην ξανάρθεις!» Είναι ψέματα αυτά; Όχι. 

     Επομένως, Εγώ σαν Θεός Δημιουργός σας, σαν Πατέρας και Μάνα που είμαι ανάμεσά σας, ρωτώ εσένα γυναίκα: Τελικά πως τον αγαπάς τον άντρα σου; Ποια είναι η μορφή της αγάπης που του έχεις; Γιατί δεν τον έχεις συμπεριλάβει μέσα στα παιδιά σου; Γιατί δεν μπόρεσες να αφήσεις την μητρική καρδιά σου, να υπερβεί την συζυγική αγάπη και με την λαχτάρα, με την νοσταλγία, με την λατρεία που έχεις στο παιδί σου, να καταφέρεις να τον γυρίσεις πίσω;

Μου ζητάς να σώσεις ανθρώπους με τη διδασκαλία σου, να μιλήσεις σε άλλους για τον Χριστό. Μα δεν έχεις σώσεις ούτε καν τον άντρα σου! Μα δεν έχεις καν βοηθήσει τον άντρα σου! Δεν θα αναφερθώ στους άντρες, που με ανοησία δεν αντιλαμβάνονται το θέλημά Μου. Δεν στέκονται κοντά στο θέλημα Μου. Δεν στέκονται σαν άντρες μέσα στα σπίτια, που Εγώ τους ευλόγησα.

Τώρα θα ήθελα να μιλήσω κυρίως σε εσάς, στις δικές Μου κόρες: Πως είσαστε μυροφόρες στα σπίτια σας, όταν το στόμα σας δεν βγάζει μύρο; Όταν η καρδιά σας δεν βγάζει μύρο; Όταν ο νους σας δεν έχει μύρα; Τι μύρο μπορεί να βγει μέσα από ένα νου που οι λογισμοί του είναι συνέχεια πονηροί, κακοί, αιμοβόροι και μοχθηροί; Τι μύρα θα βγουν από μια καρδιά, όταν μέσα σ’ αυτήν δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει έλεος, δεν υπάρχει ευσπλαχνία, δεν υπάρχει καν ανοχή;

Και τότε, μέσα από αυτόν τον βόθρο, γιατί είναι πραγματικά βόθρος η ασυγχωρητικότητα, βγάζει το στόμα σου τις πιο πικρές κουβέντες, τα δηλητήρια του νου και της καρδιάς. Αρχίζεις και μιλάς και λες πολλά λόγια. Εγώ σε ρωτώ: Με τα λόγια σου αυτά, κατάφερες τίποτα καλό; Ακόμα και το παιδί σου, όταν θα σου πει: «Εντάξει μητέρα. Σταμάτα, δεν θέλω να μου μιλάς», εσύ για την αγάπη του παιδιού σου σωπαίνεις. Στον άντρα σου, γιατί δεν σωπαίνεις; Γιατί δεν έχεις το κουράγιο να σωπάσεις;

Να λοιπόν που δεν είσαστε μυροφόρες, μόνο από αυτό το πράγμα. Οι δικές Μου οι Μυροφόρες, αυτές που Με αγάπησαν, ήταν εκείνες που Με έβαλαν  πρώτα στην καρδιά τους και για χάρη της δικής Μου αγάπης, αγάπησαν τους συντρόφους τους, όχι μόνο σαν άντρες τους, αλλά και σαν παιδιά τους. Το ίδιο κάνετε και εσείς, αγαπημένες Μου κόρες!   

Ακολουθείστε τον ωραίο και ευλογημένο δρόμο των Μυροφόρων

Αγαπημένες Μου κόρες, θα σας πω τώρα τον πιο ωραίο και ευλογημένο δρόμο που πρέπει να ακολουθήσετε: Οι Μυροφόρες εκείνες που Με ακολουθούσανε παντού, είχαν στην καρδιά τους πολύ αγάπη για Μένα και τα λόγια Μου ήταν γραμμένα με χρυσά γράμματα μέσα στην ψυχή τους. Τίποτα δεν έκαναν, εάν Εγώ δεν το ήθελα. Διδάχθηκαν από Μένα να έχουν αγάπη και σε ότι έκαναν πρόσεχαν πολύ. Ότι είχαν στο νου, ότι είχαν στην καρδιά, το εξέφραζαν με το στόμα τους και μέσα από αυτό έβγαζαν την γλυκύτητα των λόγων.

Εγώ έβαλα αυτές τις κόρες, οι οποίες βρέθηκαν πρώτες στο φόβο των αντρών, να δουν που εκίτετο το σώμα Μου. Εκεί ήταν η Μαγδαληνή και η Μαρία του Ιωσήφ. Και την άλλη μέρα οι ίδιες κοπέλες μαζί με την Μαρία του Κλοπά και την Σαλώμη μάζεψαν μύρα, για να τα φέρουν και να μυρώσουνε το σώμα Μου. 

    Θέλω να ξέρετε ότι αυτές δεν Με αγαπούσαν απλά, αλλά ήταν θεϊκά ερωτευμένες με τον Βασιλιά και Θεός τους. Και δεν ήταν μόνο ο έρωτας τους για τον Θεό τους, αλλά και η μεγάλη αγάπη που είχαν διδαχθεί από την Μητέρα Μου. Με αγαπούσαν σαν Γιό τους. Δεν ήρθαν μόνο να μυρώσουνε Εκείνον που λάτρεψαν σαν Δάσκαλό τους, αλλά ήλθαν σαν μάνες όλες εκείνες οι κοπέλες, που διδάχθηκαν από την Μητέρα Μου, την Βασίλισσά Μου Μαριάμ, πώς να αγαπούν σωστά, πώς να στέκονται σεμνά, πώς να μιλούν σιωπηλά, πώς να προσεύχονται αγαπητικά, πώς να λατρεύουν θεϊκά. Γι’ αυτό επέτρεψε ο Πατέρας Μου μόνο αυτές να έρθουν κοντά Μου.

Εσείς οι γυναίκες, που είστε εδώ και Με ακούτε και όσες θα ακούσουν τα λόγια Μου, θέλω να ξέρετε ότι αναζητάω μέσα από την γυναικεία σας ψυχή, την μυροφόρα που θα μοιάσει  με εκείνες που άλειψαν το σώμα Μου με μύρα. Αναζητώ εκείνες τις μυροφόρες, που πάντα Μου έδιναν τα μύρα της λατρείας τους μέσα στην καρδιά Μου. Αναζητώ τις μυροφόρες εκείνες, που ήξεραν με πίστη, με αφοσίωση, με απόλυτη εμπιστοσύνη και με υπακοή στο θέλημά Μου να βρίσκονται πάντα μαζί Μου και να Με ακολουθούν.

Αν εσείς οι γυναίκες θελήσετε μια μέρα να μάθετε, πως έζησαν οι σωστές γυναίκες της εποχής εκείνης και πως θέλω Εγώ να ζουν σήμερα οι σωστές γυναίκες, οι κόρες Μου, δεν έχετε παρά να μιμηθείτε τις Μυροφόρες και την Μητέρα Μου. Η ίδια η Μητέρα Μου τις δίδαξε πώς να Μ’ αγαπούν θεϊκά, αλλά και να Με κλείνουν στην καρδιά τους μητρικά. Η ίδια Μου η Μητέρα δίδαξε στις Μυροφόρες πώς να βγάζουν τα θεϊκά μύρα της λατρείας τους στον Θεό τους, αλλά ταυτόχρονα πώς να Με λατρεύουν μητρικά μέσα στην καρδιά τους σαν Γιό τους.

Εγώ από αυτό θα ευφρανθώ. Εγώ εκεί θα ευτυχήσω, όταν θα σας βλέπω κόρες Μου, να Με αγαπάτε με την καρδιά σας, λέει ο Ιησούς.  Όταν θα βλέπω να γονατίζετε και να παρακαλάτε συνέχεια τον Πατέρα Μου, για το οποίον όταν ήλθα Εγώ στη γη μόνο γι’ Αυτόν μιλούσα και τώρα κανείς δεν Τον σκέπτεται...

Αφήσατε να απορροφηθεί μέσα από το πανάγιο Μου όνομα ο Πατέρας Μου και το Άγιο Μου Πνεύμα, αλλά αγνοείτε ότι Εγώ μόνο για τον Πατέρα Μου και το  Άγιο Πνεύμα μιλούσα. Εγώ είμαι ο μεσίτης ανάμεσα σ’ εσάς και στον Πατέρα Μου. Εγώ είμαι Εκείνος, που θα σας κρατήσω στην αγκαλιά Μου, για να σας βάλω μέσα στην καρδιά του Πατέρα Μου. Εγώ είμαι Εκείνος, που όσοι θα το ζητήσετε, θα σας δώσω το Άγιο Μου Πνεύμα, αφού με αυτό θα γίνετε ένα με τον Πατέρα Μου και ένα μ’ Εμένα. Αν θέλετε σήμερα να γίνετε Μυροφόρες ζητήστε από τη Μητέρα Μου να σας διδάξει το πώς θα γίνετε.

 

«Αναζητώ μητρικές υπάρξεις, που με νοσταλγία και αγάπη, με λατρεία και θεϊκό έρωτα, θα Με αγαπήσουν σαν Γιό τους και Θεό τους»

Εγώ είμαι το μυροδοχείο, λέει ο Ιησούς, που σκορπώ το μύρο του ουρανού σε όσες ψυχές Με αναζητήσουν. Σε όσες ψυχές Με αναζητήσουν με νοσταλγία και με αγάπη, με λατρεία και με θεϊκό έρωτα, Εγώ θα εκχύσω στην ψυχή τους ή καλύτερα θα εμποτίσω την ύπαρξή τους με το Άγιο Μου Πνεύμα και τότε όλα θα αλλάξουν. Δεν θα θέλετε να κάνετε κάτι που να λυπεί το Άγιο Μου Πνεύμα. Δεν θα μπορείτε να κάνετε κάτι, χωρίς να έχετε τη χαρά του Αγίου Μου Πνεύματος. Στον αγώνα εναντίων των παθών σας, αλλά και στον αγώνα για την κατάκτηση των αρετών, το Άγιο Μου Πνεύμα θα ζητάτε, για να μπορέσετε να τα καταφέρετε.

Και όταν Εγώ θα δω την διάθεση και την νοσταλγία να πετύχετε, να απαλλαγείτε από το κακό και να ενωθείτε με το καλό, τότε Εγώ, όχι απλώς θα σας αγγίξω τώρα με το Άγιο Μου Πνεύμα, αλλά θα εμποτίζω συνεχώς την ψυχή σας με το Άγιο Μου Πνεύμα, ώστε να είσαστε όλοι θεοφορούμενοι, γιατί θα ζει μέσα σας ο ίδιος ο Θεός, το Άγιο Μου Πνεύμα, Εγώ και ο Πατέρας Μου.

Ζητάτε το Άγιο Μου Πνεύμα μέχρι της Πεντηκοστής. Αναζητάτε συνέχεια να μπω στην καρδιά σας και να σας διδάξω μυστικά, πως θα γίνετε ένα μ’ Εμένα ή σαν φίλοι Μου ή σαν γονείς Μου. Άλλοι από σας θα Με αγαπήσουν όπως Με αγάπησαν οι Απόστολοί Μου, οι Μάρτυρες και οι Όσιοι, όλοι αυτοί που Με λάτρεψαν και θυσιάστηκαν για Μένα και ήταν οι φίλοι Μου.

Αλλά αυτοί οι μακάριοι φίλοι Μου, που λατρεύω, ξέρουν πολύ καλά τώρα στον ουρανό που βρίσκονται, πως η μεγαλύτερη χαρά, το μεγαλύτερο δώρο δεν είναι απλώς να είσαι φίλος Μου, αλλά να Με αγαπάς σαν γονιός Μου!Εγώ ο Ιησούς σας μίλησα, αλλά δεν το καταλάβετε. Ζήτησα, αλλά δεν Μου το δώσατε. Με νοσταλγία όμως και πάλι το ζητώ. Πόσοι άραγε, θα Μου το χαρίσετε;

Όποιος θα Με αγαπήσει, θα είναι μάνα Μου και πατέρας Μου και αδελφός Μου, δηλαδή οι επίγειοι γονείς Μου. Και όπως κάθε παιδί λατρεύει τον γονιό του και με χαρά θέλει πάντα να βρίσκεται μέσα στην αγκαλιά του, έτσι και Εγώ αναζητώ όλες εκείνες τις υπάρξεις, που με θεϊκό έρωτα θα Με αγαπήσουν, όπως με αγάπησε η Μητέρα Μου, σαν Γιό και Θεό της, γιατί θέλω εκεί να ζήσω όπως ζει την ευτυχία ένα παιδί με την αγαπημένη του μαμά.

Πόσοι άραγε, θα Μου το χαρίσετε; Ό,τι όμως και να επιλέξετε να γίνετε μέχρι της Πεντηκοστής, είτε φίλοι Μου, είτε γονείς Μου, Εγώ θα το ευλογήσω. Θέλω όμως να ξέρετε, ότι θέλω να είστε αφοσιωμένοι, έμπιστοι και υπάκουοι στον Πατέρα Μου, γιατί τότε θα είστε και σ’ Εμένα και Εγώ θα γίνω ένα μ’ εσάς μέσα από το Άγιο Πνεύμα.

Επίλογος

Γυναίκες, σήμερα Κυριακή των Μυροφόρων, έχετε ένα δρόμο να διαλέξετε: Ή τον δρόμο της συνηθισμένης σας ζωής ή τον μυροβόλο δρόμο της μητρικής στοργής. Διαλέγετε και παίρνετε. Σήμερα ή θα ζείτε όπως ζούσατε ή θα αλλάξετε ζωή, η οποία θα είναι ακόμα πιο γλυκιά, πιο όμορφη και μυροβόλα. Είναι ο δρόμος της γυναικείας μητρικής τρυφερότητας, αγάπης και στοργής. Όσοι τον διαλέξετε, να ξέρετε ότι, όχι απλώς θα κρύψετε μέσα στην καρδιά σας την αγάπη και την χαρά, αλλά θα κρύψετε τον ίδιο τον Θεό σας, σαν Γιό λατρεμένο δικό σας.

      Εύχομαι σήμερα, ο Θεός να σας ευλογήσει, οι Μυροφόρες να σας διδάξουν και η Παναγία Του  Μητέρα να γίνει για σας ο καταλυτικός οδηγός στην πορεία σας, για να  γίνετε οι γλυκύτατες μητέρες του μικρού Ιησού στην ανθρώπινή Του μορφή. Και μην ξεχνάτε ότι ο Ιησούς, σαν Θεός ζητά την λατρεία μας, την δοξολογία μας και την αφοσίωσή μας. Μα σαν άνθρωπος ζητάει να κλειστεί μες στην καρδιά σας σαν μικρό παιδί και να γευθεί τα χάδια, τα φιλιά και την απόλυτη εμπιστοσύνη και αφοσίωση.

Γι’ αυτό και εγώ σήμερα θα ήθελα να δώσω σε όλες  μια μικρή εικονίτσα της Παναγίας,  που Τον κρατάει τόσο τρυφερά μέσα στην αγκαλιά της και Εκείνος δεν την κοιτάει, αλλά κοιτάει εσάς, την κάθε μια από σας, γιατί θέλει να σας πει: «Μπορείτε σαν την Μαμά Μου, να Με κλείσετε και σεις στην αγκαλιά σας, σαν Γιό και Θεό σας;» Αυτό σας ζητάει.

Εύχομαι σήμερα αυτό που σας ζητάει να ξεκινήσει και μια μέρα να απολαύσει πολλές γλυκές μητρικές καρδιές, που θα Τον λατρεύουν σαν Γιό και Θεό τους.

 Αμήν.

 

Κήρυγμα πατρός Ελπιδίου (Κυριακή των Μυροφόρων)

Αναδημοσίευση από : http://oiaggeloitoufwtos.blogspot.com/2013/06/blog-post_5283.html


  

 

 

 

Η δύναμη της Ανάστασής Μου!

 

 

 

 

Όλες οι δυνάμεις δόθηκαν, λέει ο Κύριος, για να αναστηθείτε εσείς, τα παιδιά Μου!
Να αναστήσω την ψυχή σας!
Να την πάρω μέσα από τα νύχια του σατανά, μέσα από τα νύχια του εωσφόρου, να ...την κρατήσω στοργικά μέσα στα δικά Μου ευσπλαχνικά χέρια, του Υιού του Θεού, που είναι ένα με τον Θεό Πατέρα, να την αναστήσω και να την λαμπρύνω!

Όλοι εσείς λοιπόν, που θα Με δεχτείτε σαν Βρέφος και θα υπακούτε στον Θεό Πατέρα Μου, όπως κι Εγώ δωδεκαετής ήμουν υπάκουος στους γονείς Μου, θα ευλογηθείτε πολύ.
Μακάριοι θα είναι κι εκείνοι, που θα Με δεχτούν και σαν Διδάσκαλο, για να τους διδάξω τι θέλει ο Θεός Πατέρας μας.

Αλλά αυτοί που θα δεχτούν την σταυρική Μου θυσία και πάρουν το Σώμα Μου και το Αίμα Μου, τότε σ’ αυτούς Εγώ θα χαρίσω την πολυπόθητη Ανάσταση!

Αυτό είναι, παιδιά Μου, που τρέμει ο σατανάς!
Αυτό είναι που φοβάται ο σατανάς.

ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΑΣ!

Αλήθεια, εσείς θα το δεχτείτε; Εσείς το θέλετε;
Αν το θέλετε, τότε δείξτε το μέσα από τη ζωή σας! Τότε θα γίνει αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος: ‘‘Η ζωή του Ιησού, ζει μέσα στην δικιά μου τη ζωή’’, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός·» (Προς Γαλατ. 2, 20) γιατί τότε κι Εγώ θα πω: «Ναι, παιδί Μου, ζεις μέσα σε Μένα».
Τώρα θα γίνει πραγματικότητα αυτό που γράφτηκε:
«μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν» (Ιωάν. 15, 4).
Αυτή είναι η ευχή μου σήμερα!

(απόσπασμα από κήρυγμα του π. Ελπιδίου Βαγιανάκη

 

 

Διδαχές της Αγίας Ματρώνας

 

 

Η Aγία Ματρώνα δίδασκε: ‘‘Πλησιάσει πειρασμός; Πρέπει οπωσδήποτε να προσεύχεστε. Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή. Ο εχθρός κάθεται στον αριστερό μας ώμο και στο δεξιό ο Άγγελος. Έχουν και ο ένας και ο άλλος το δικό τους ...βιβλίο. Στο ένα γράφονται οι αμαρτίες μας, στο άλλο τα καλά μας έργα’’. ‘‘Πιο συχνά,- έλεγε-, να κάνετε το σταυρό σας. Ο σταυρός είναι κλειδαριά, όπως και της πόρτας’’. Συμβούλευε να μην ξεχνά κανείς να σταυρώνει το φαγητό. ‘‘ Να καταφεύγετε στη σωστική και προστατευτική δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού’’., έλεγε. Για τους τους μάγους είχε τη γνώμη∙ ‘‘ Δεν υπάρχει σωτηρία, αν δεν μετανοήσουν, γι’ αυτούς που εκουσίως έγιναν σύμμαχοι της δυνάμεως του πονηρού, αφού ασχολήθηκαν με τα μάγια. Δεν κάνει να ζητά κανείς βοήθεια από τις μάγισσες. Μπορεί να σου θεραπεύσουν φαινομενικά κάποιο σωματικό όργανο, αλλά θα σου βλάψουν την ψυχή.

Από το βιβλίο των Εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη: ''Η Αγία Ματρώνα της Μόσχας''.

 

 

 

Η συμπεριφορά των γονέων προς τα παιδιά

 

 

 

"Εσύ από τη μητέρα σου τα έχεις κληρονομήσει αυτά..."

 

Τα φερσίματα των παιδιών έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων. Όταν τα παιδιά πληγώνονται απ’ την κακή μεταξύ των γονέων τους συμπεριφορά, χάνουν δυνάμεις και διάθεση να προχωρήσουν στην πρόοδο. Κακοχτίζονται και το οικοδόμημα της ψυχής τους κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να γκρεμισθεί. Να σας πω και δύο παραδείγματα.
Είχαν έλθει δύο κοπελίτσες σ’ εμένανε κι η μία είχε κάτι πολύ άσχημα βιώματα και με ρωτούσαν που οφείλονται. Και τους είπα:
- Είναι απ’ το σπίτι, απ’ τους γονείς σας.
Κι όπως την «έβλεπα» την μία, λέω:
- Εσύ απ’ την μητέρα σου τα έχεις κληρονομήσει αυτά.
Κι όμως, λέει, οι γονείς μας είναι τόσο τέλειοι άνθρωποι. Είναι χριστιανοί, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν, που μπορεί να πει κανείς, ζήσαμε μέσα στη θρησκεία. Εκτός … αν φταίει η θρησκεία, απαντάει εκείνη.
Τους λέω:
- Τίποτα δεν πιστεύω απ’ αυτά που μου λέτε. Εγώ ένα μόνο βλέπω, οι γονείς σας δεν τηνε ζούν τη χαρά του Χριστού.
Πάνω σ’ αυτό η άλλη είπε:
- Άκουσε, Μαρία, καλά λέει ο παππούλης, έχει δίκιο. Οι γονείς μας πάνε στον πνευματικό, στην Εξομολόγηση, στην Θεία Μετάληψη, ναι … Αλλά είχαμε ποτέ ειρήνη στο σπίτι; Ο πατέρας συνεχώς γκρίνιαζε με την μητέρα μας. Διαρκώς πότε ο ένας δεν έτρωγε, πότε ο άλλος δεν ήθελε να πάνε κάπου μαζί. Έχει δίκιο, λοιπόν, ο παππούλης.

" Να τα λες στο Θεό και ο Θεός θα τα λέει μέσα τους "

Το παιδί θέλει κοντά του ανθρώπους θερμής προσευχής. Όχι ν’ αρκείται η μητέρα στο αισθητό χάδι για το παιδί της, αλλά να προσφέρει συγχρόνως και το χάδι της προσευχής. Το παιδί αισθάνεται στο βάθος της ψυχής του το πνευματικό χάδι, που μυστικά στέλνει η μητέρα του, και έλκεται προς αυτήν. Νιώθει ασφάλεια, σιγουριά, όταν η μητέρα με τη συνεχή την επίμονη και θερμή προσευχή της αγκαλιάζει το παιδί της μυστικά και το ελευθερώνει απ’ ό,τι το σφίγγει.
Οι μητέρες ξέρουν να αγχώνονται, να συμβουλεύουν, να λένε πολλά, αλλά δεν έμαθαν να προσεύχονται. Οι πολλές συμβουλές και υποδείξεις κάνουν πολύ κακό. Όχι πολλά λόγια στα παιδιά. Τα λόγια χτυπάνε στ’ αυτιά, ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά. Προσευχή χρειάζεται, με πίστη δίχως άγχος, αλλά και καλό παράδειγμα.

Όλα απ’ την προσευχή, τη σιωπή και την αγάπη γίνονται. Καταλάβατε τα αποτελέσματα της προσευχής; Αγάπη εν προσευχή, εν Χριστώ αγάπη. Αυτή ωφελεί πραγματικά. Όσο θ’ αγαπάτε τα παιδιά με την ανθρώπινη αγάπη –που είναι συχνά παθολογική- τόσο θα μπερδεύονται, τόσο η συμπεριφορά τους θα είναι αρνητική. Όταν όμως η αγάπη σας θα είναι μεταξύ σας και προς τα παιδιά χριστιανική και αγία, τότε δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Η αγιότητα των γονέων σώζει τα παιδιά. Για να γίνει αυτό πρέπει να επιδράσει η θεία χάρις στις ψυχές των γονέων. Κανείς δεν αγιάζεται μόνος του. Η ίδια η θεία χάρις μετά θα φωτίσει, θα θερμάνει και θα ζωογονήσει τις ψυχές των παιδιών.

Να προσεύχεσαι και, όταν πρέπει, να μιλάεις στα παιδιά με αγάπη. Πιο πολύ να κάνεις προσευχή και λίγα λόγια να τους λέεις. Πολλή προσευχή και λίγα λόγια σε όλους. Να μη γινόμαστε ενοχλητικοί, αλλά να προσευχόμαστε μυστικά και μετά να μιλάμε κι ο Θεός θα μας βεβαιώνει μέσα μας αν η ομιλία μας είναι δεκτή στους άλλους. Αν δεν είναι πάλι, δεν θα μιλάμε. Θα προσευχόμαστε μυστικά μόνο. Διότι και με το να μιλάμε, γινόμαστε ενοχλητικοί και κάνομε τους άλλους ν’ αντιδρούν και καμιά φορά ν’ αγανακτούν. Γι’ αυτό πιο καλά είναι να τα λέει κανείς μυστικά στην καρδιά των άλλων παρά στ’ αυτί τους, μέσω της μυστικής προσευχής.

Άκου να σου πω: να προσεύχεσαι και μετά να μιλάεις. Έτσι να κάνεις στα παιδιά σου. Άμα διαρκώς τους δίδεις συμβουλές, θα γίνεις βαρετή κι όταν θα μεγαλώσουν, θα αισθάνονται ένα είδος καταπιέσεως. Να προτιμάς, λοιπόν, την προσευχή. Να τους μιλάεις με την προσευχή. Να τα λέεις στον Θεό κι ο Θεός θα τα λέει μέσα τους. Δηλαδή, δεν πρέπει να συμβουλεύεις τα παιδιά σου έτσι, με φωνή που να την ακούνε τ’ αυτιά τους. Μπορείς να το κάνεις κι αυτό, αλλά προπάντων πρέπει να μιλάεις για τα παιδιά σου στον Θεό. Να λέεις: «Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισε τα παιδάκια μου. Εγώ σ’ Εσένανε τα αναθέτω. Εσύ μου τα έδωσες, μα κι εγώ είμαι αδύναμη, δεν μπορώ να τα κατατοπίσω· γι’ αυτό, Σε παρακαλώ, φώτισέ τα». Κι ο Θεός θα τους μιλάει …

γέροντας Πορφύριος


Αναδημοσίευση από: Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας Πατρών



 

Ἡ “Διακαινήσιμος” ἑβδομάδα.

 

 

 

 

Ολόκληρη η εβδομάδα από το άγιο Πάσχα μέχρι την επομένη Κυριακή, δηλαδή, την Κυριακή του Θωμά, λέγεται «διακαινήσιμος».

 

Γιατί ονομάζεται έτσι;

 

Στην παλαιά εποχή στην Εκκλησία υπήρχε η τάξη των Κατηχουμένων, όσων δηλ. προέρχονταν από τους ειδωλολάτρες ή τους Ιουδαίους και διδάσκονταν τις αλήθειες της χριστιανικής πίστεως για να γίνουν μέλη της με το μυστήριο του Βαπτίσματος. Το Βάπτισμα δεν ήταν τότε ατομικό ή οικογενειακό γεγονός, όπως σήμερα, αλλά γεγονός που αφορούσε το πλήρωμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό οι Κατηχούμενοι βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μ. Σαββάτου προς την Κυριακή του Πάσχα. Με το βάπτισμα στο νερό ο «παλαιός άνθρωπος», ο άνθρωπος της αμαρτίας με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος πεθαίνει και γεννιέται ο νέος, ο ανακαινισμένος, ο καινούριος που ζει την αναγέννηση, την ανανέωση. Η εβδομάδα που ακολουθούσε το Πάσχα ονομάζεται «διακαινήσιμος» γι’ αυτό το γεγονός της ανακαινίσεως. Επειδή οι βαπτισμένοι ολόκληρη την εβδομάδα φορούσαν λευκά φορέματα ονομάζεται και «λευκή εβδομάδα».
Οι εφτά ημέρες της διακαινησίμου εβδομάδας θεωρούνται ως «μία» ημέρα, όπως η Κυριακή του Πάσχα. Οι πιστοί σύμφωνα με τον 66ο Κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου πρέπει να τη γιορτάζουν με πνευματική ευφροσύνη, δηλ. ψάλλοντας ψαλμούς και ύμνους, όχι με χορούς και διασκεδάσεις, συμμετέχοντας όλη την εβδομάδα στη λατρεία της Εκκλησίας κοινωνώντας καθημερινά, άν και την προηγουμένη ημέρα έφαγαν αρτύσιμα φαγητά, συνανιστάμενοι με τον αναστημένο Κύριο. Κατά τη διακαινήσιμη εβδομάδα τρώμε κρέας και την Τετάρτη και την Παρασκευή. Ο πένθιμος χαρακτήρας της νηστείας δεν έχει θέση στο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού. «Κατά δε την εβδομάδα της Διακαινησίμου ακινδύνως κρεωφαγήσομεν (να τρώμε κρέας) κατά την αυτής Τετράδα και Παρασκευήν· ως μία γαρ λογίζεται Κυριώνυμος το επταήμερον τούτο διάστημα».
Κατά τη διακαινήσιμη εβδομάδα ψάλλεται καθημερινά η ακολουθία του Πάσχα χωρίς το «Δεύτε λάβετε φως», που είναι μεταγενέστερη συνήθεια και που δεν αναφέρεται στα έντυπα Πεντηκοστάρια. Η ακολουθία αυτή έγινε κατά μίμηση της ακολουθίας του «αγίου φωτός» του ναού του Παναγίου Τάφου των Ιεροσολύμων.
Και γιατί γιορτάζουμε κάθε χρόνο τη «Διακαινήσιμο» εβδομάδα; Πολλοί απαντούν. Για λόγους ιστορικούς. Η Εκκλησία δεν ζει όμως με το παρελθόν. Ο λόγος του εορτασμού είναι καθαρά πνευματικός. Ποιός; Επειδή λόγω των αμαρτιών μας μολύνουμε τον λευκό χιτώνα του βαπτίσματος χρειαζόμαστε με τη μετάνοια εξαγιασμό. Χρειάζεται πάλι να γίνουμε ναός του Αγίου Πνεύματος. Όπως λέει ο απ. Παύλος «εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6,4). Χρειαζόμαστε λοιπόν εγκαίνια, αναγέννηση, ανανέωση. «Εγκαινίζεσθε, αδελφοί», λέει ένα τροπάριο, «και αφού αφήσετε τον παλαιό άνθρωπο να ζείτε την καινούρια ζωή». Ή όπως ψάλλει ένας άλλος ύμνος: «Επίστρεψε στον εαυτό σου άνθρωπε! Γίνε καινούριος, αντί παλιός και γιόρταζε τα εγκαίνια (την ανανέωση) της ψυχής σου. Όσο είναι καιρός η ζωή σου ας αναγεννηθεί».
Η «διακαινήσιμος εβδομάδα» γίνεται για τους πιστούς αφορμή πνευματικής καρποφορίας και καλής αλλοιώσεως.

 

Αναδημοσίευση από : http://agiameteora.net/index.php/pentikostariou/4770-diakainisimos-vdomada.html

 

 

Χαρά μου !

 

 

 

Η Ανάσταση είναι το καύχημά μας.

Η παρηγοριά μας. Η χαρά μας. Ο θρίαμβός μας!

Η Ανάσταση Του Χριστού μας ανάστησε τον άνθρωπο σε μια άλλη ζωή, αγνή, ηθική, άγια, παραδεισένια. Χάρισε στον άνθρωπο περιεχόμενο. Άνοιξε σ' αυτόν πλατιούς ορίζοντες. Του φανέρωσε ότι ο θάνατος ο επίγειος δεν αποτελεί τέρμα. Αλλά αφετηρία για μια ζωή καινούργια. Μέσα στο φως του Θεού. Μέσα στην αγάπη Του Θεού. Μέσα στην αγκαλιά του Θεού !

Ας ζούμε με την καρδιά μας Την Ανάσταση Του Χριστού μας !

 

Χριστός Ανέστη χαρά μου !

 

 

 

 

Περιφορά της εικόνας της Παναγίας της Πορταΐτισσας

 

 

 

 

Χορεύαν μέ λιοχρώματα, λιακάδες μυρωδάτες
κι ἁπλώναν στά κλωνάρια τους, γιρλάντες μεταξένιες
κι ἡ θάλασσα ταξείδευε, σ’ ὁρίζοντες καί στράτες,
μ’ ἀρχέγονα ἁρώματα, τοῦ μπλέ Παραδεισένιες
καί λούζονταν μέ ἒρωτες, γενιές στό φῶς τ’ Ἀπρίλη,
μιᾶς Ἂνοιξης πού θέλανε κι αὐτήν νά μᾶς στερήσουν
καί ἒμοιαζε ἡ Ράτσα μας, τρεμάμενο καντῆλι,
σ’ ἀνέμους πού πασχίζανε, τήν φλόγα του νά σβήσουν καί βάδιζε τό Γένος μας, ἀργά στόν Γολγοθά του,
καθώς καμπάνες σήμαιναν, Μεγάλη Ἑβδομάδα
καί σπάραζαν δωσίλογοι, θρασεῖς τά σωθικά του
κι ἀπόγνωσης ἀδιέξοδο, βαστοῦσε τήν Ἑλλάδα καί κείνοι πού ἀλλοίμονο, δέν νοιώθανε πατρίδα,
τόν Τροῦλο καί Ἀρχόντισσα, τήν Μάνα Παναγία,
δέν εἲχανε Ἀνάστασης, καμία πιά ἑλπίδα,
ἀρνούμενοι μονάχοι τους, τήν Θεία εὐλογία κι ὑψώνανε οἱ δήμιοι, μαζί μέ Τόν Χριστό μας,
τό Ἒθνος μας ὁλάκερο, μέ τήν σπουδή βιασύνης,
μά ὁ Σταυρός Του γίνονταν, Ἑλπίδα στόν σταυρό μας
κι Ἀνάσταση θά γίνονταν, ξανά τῆς Ρωμηοσύνης κι ἡ Ἂνοιξη θά χόρευε, καί πάλι μεθυσμένη,
σέ Κείνου τήν Ἀνάσταση, μαζί καί στήν δική μας,
καθώς μέ σάρκα ἢμασταν καί αἷμα μπολιασμένοι,
στήν σάρκα καί στό αἷμα Του καί μεῖς καί ἡ ζωή μας…. 

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ

 

Αναδημοσίευση από : https://agathan.wordpress.com/2014/04/22/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82/

   

 

Χριστός Ανέστη χαρά μου !

 

 

 

 

Χριστός Ανέστη χαρά μου!


Με αυτές τις τέσσερεις λέξεις χαιρετούσε όλο τον χρόνο ο άγιος παππούλης της Ρωσίας, ο μέγας Σεραφείμ του Σάρωφ.

«Χριστός Ανέστη, χαρά μου!".

Καταυγαζόμενος από το φως της Αγάπης, βίωνε χαρά στην κάθε συνάντηση με τους πάντες και τα πάντα !!

Η επί γης πορεία του Χριστού κι η ανάστασή Του έσπασε τους φραγμούς της ξεχωριστότητας και έφερε την παραδείσια χαρά.

Είμαστε γεννημένοι από αγάπη και χαρά, προορισμένοι για αγάπη και χαρά! Ως πότε θα καταδεχόμαστε να διαλέγουμε άλλους δρόμους;


Το «Χριστός Ανέστη!», το αδιανόητο της Ανάστασης, είναι η πιο χαρμόσυνη είδηση για το ανθρώπινο γένος! Είδηση που αν την αφήναμε να μας διαποτίσει, θα βλέπαμε τον κόσμον όλο με άλλα μάτια!

Όπως τον βλέπουν και τον ζούν οι άγιοι, οι δικαιοι, οι τρελαμένοι από Θεία Χαρη!

Κάθε τόσο τρελαινόμαστε κι από κάτι! Φαντάσου να τρελαθούμε από την ίδια τη Θεία τη Χάρη!! Τι άλλο να περιμένεις; Τι καλύτερο να προσδοκάς; Από τι μεγαλύτερο να ευφρανθείς;

Φαντάσου να γινόμαστε σιγά-σιγά σαν τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και μυριάδες άλλους που καθρεφτίζουν το «Χριστός Ανέστη!», μέσα απ' τον τρόπο της ζωής τους!

Πειραματίσου να το καθιερώσεις ως χαιρετισμό, να δεις τι θα συμβαίνει εντός σου! Ναι, θα σε περάσουν για τρελό! Ο κόσμος, όλο για κάτι θα μας περνάει! Όλο κάτι θα μας προσάπτει ή θα μας ανεβάζει στα περιορισμένα «ουράνια» του. Δουλειά του. Όμως και δουλειά μας!!

Δες! Μόνον όσοι κατάφεραν να αποστασιοποιηθούν απ' τη γνώμη του κόσμου, απ τις προσπάθειές του να σε χειραγωγεί, αναπνέουν ΕΛΕΥΘΕΡΑ!

Ο Χριστός ήρθε να καταργήσει τις τάξεις, να βγάλει τη γλώσσα στις φοβίες που θεωρούμε πως μας προκαλούν οι άλλοι κι ο εαυτός μας!

Ήρθε να δείξει πως τη μια στιγμή λέμε πως θέλουμε να λουστούμε ολόκληροι από τα χέρια Του, (απόστολος Πέτρος), και την επόμενη τον απαρνιόμαστε, μην τύχει και χάσουμε την εύνοια του κόσμου!

Αλλά Αυτός είναι ο νικητής του κόσμου και του θανάτου μες στον οποίο ο κόσμος κινείται!

Να μια ωραία εκστρατεία λοιπόν! Διαδίδουμε συνεχώς την πιο χαρμόσυνη είδηση για το ανθρώπινο γένος, και διαποτιζόμαστε απ' την αιώνια, αξόδευτη χαρά της!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!

...και τα πάντα πεπλήρωται Φωτός!!!

 

 

 

( Αναδημοσίευση από:  Η ζωή είναι ωραία )

 

 

 

 

Άσκηση στην εσωτερική Μετάνοια !

 

 

Πόσο μεγάλη ἀξία ἔχει νά μετανοοῦμε κάθε λεπτό τῆς ὥρας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λέγοντας τήν εὐχή τοῦ ᾿Ιησοῦ μέσα μας «Κύριε, ᾿Ιησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Τονίζει ὁ ἅγιος ᾿Ισάακ ὁ Σῦρος“Ἡ ζωή αὐτή σοῦ δόθηκε γιά νά μετανοήσεις. Μήν τή σπαταλᾶς σέ ἄλλα πράγματα”. Ἐνῶ ὁ ἀββᾶς Σισώης ζοῦσε τίς τελευταῖες στιγμές τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, τοῦ λέγουν οἱ μαθητές του “«Μέ ποιόν ὁμιλ...εῖς, πάτερ;». Καί ἀπαντᾶ «ἄγγελοι ἦλθαν νά μέ παραλάβουν καί τούς παρακαλῶ νά μέ ἀφήσουν λίγο χρόνο, γιά νά μετανοήσω». Τοῦ λέγουν οἱ μαθητές του «Δέν ἔχεις ἀνάγκη νά μετανοήσεις, πάτερ». Καί ἀπαντᾶ ὁ ἀββᾶς «Δέν ἔχω βάλει ἀκόμη ἀρχή στόν ἑαυτό μου γιά νά μετανοήσω»”. Ὁ ἀββᾶς ᾿Ησαΐας λέγει“Ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός μᾶς παρήγγειλε νά συνεχίσουμε νά μετανοοοῦμε μέχρι τήν τελευταία μας ἀναπνοή. Γιατί ἄν δέν ὑπῆρχε μετάνοια, κανείς δέν θά σωζόταν”. Καί ὁ ἅγιος ᾿Ισαάκ ὁ Σῦρος διδάσκει• “Κάθε στιγμή τοῦ εἰκοσιτετραώρου χρειαζόμαστε τή μετάνοια”.
Η μετάνοια εἶναι ἡ ζωή τῆς πνευματικῆς ζωῆς μας πού μᾶς δυναμώνει ψυχικά και πνευματικά.Ἡ ζωντανή μετάνοια τῆς ψυχῆς μας μᾶς ταπεινώνει και μᾶς ¨οδηγεῖ στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στό Φῶς τοῦ Θεοῦ, στήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Πόσο ἡ ψυχή μας κατανύσσεται ὅταν μετανοοῦμε μέ ὅλη την καρδιά μας καί ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό τήν συγχώρηση τῶν ἁμαρτημάτων μας. Ω! πόσο μεγάλο εἶναι τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ στήν ταπείνωση τοῦ μετανοουμένου ἀνθρώπου.Ω! πόσο θεία χάρη εἰσέρχεται στήν ψυχή μας πού ἐκφράζεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σέ μᾶς τούς ἁμαρτωλούς. Ἡ μετάνοια καταλήγει στήν εἰλικρινή ἐξομολόγηση στό πετραχήλι τοῦ ἱερέα, διότι ἡ θεία χάρη δι’ αὐτοῦ δίνει ἄφεση ἁμαρτιῶν. Ἡ μετάνοια ἐξιλεώνει καί ἠρεμεῖ τόν ψυχικό κόσμο τοῦ πιστοῦ, τόν ἀπαλλάσσει ἀπό τά ἁμαρτήματα καί τόν μεταμορφώνει σέ ἄνθρωπο τῆς ἀγάπης καί τῆς συγχωρήσεως. Ὅποιος ζεῖ εἰλικρινά τή μετάνοια, ζεῖ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τόν πόθο γιά τή σωτηρία. Μόνο ἡ ἐξομολόγηση μέ εἰλικρινή μετάνοια ὁδηγεῖ στήν καταξιωμένη θεία Κοινωνία καί ἀπό ἐκεῖ στή σωτηρία τῆς ψυχῆς, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.Γι'αὐτό νά ἔχουμε μεγάλη μετάνοια για να λάβουμε το ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί τό σπουδαιότερο τη σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ για να εἰσέλθουμε μέσα στόν παράδεισο με το φῶς τοῦ Θεοῦ.

 

(πάτερ Δαμιανός Ζαφείρης )

 

 

Πάσχα δεν είναι ...

 

Πάσχα δεν είναι ευκαιρία , να σμίγουμε για το καλό ...

Είναι γιορτή που δεν τελειώνει , το αιώνιο , το αληθινό ...

Πάσχα δεν είναι οι λαμπάδες , που τις ξεχνάμε στην στιγμή ...

Είναι σκυμμένοι Γεροντάδες , με το ανέσπερο κερί ...

Πάσχα δεν είναι ο ουρανός που λάμπει , από φωτιές , βεγγαλικά ...

Είναι οι αγνές ψυχές που αστράφτουν , στου Χρυσοστόμου τα ρητά ...

Πάσχα δεν είναι ο οβελίας , που θα ψηθεί στην εξοχή ...

Είναι το Έαρ της Μαρίας , που Νικητής θ ΄αναστηθεί !!

Ω Κύριε , πότε θα περάσεις τις ψυχές μας απέναντι ;

Από του πλανεμένου κόσμου τα αδάκρυστα τα... χρόνια πολλά ,

Στο λαμπρό Σου πανηγύρι ...

Εκεί που μόνο το Χριστός Ανέστη ακούγεται δίχως σταματημό ;

Ω Κύριε πότε θα Σε νοιώσουμε ...πότε θα Σε ζήσουμε ;

Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ....


( Ραδιοφωνικό σποτ για τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας .)
με την φωνή του Νώντα Σκοπετέα ( Ραδ.εκπομπή :Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως)

 

Μια πικραμένη κραυγή άνυδρης ψυχής , για την ξεχασμένη από τους πολλούς μεγάλη και σωστική αλήθεια της πίστης μας ...
...Ω Κύριε πότε θα περάσεις τις ψυχές μας απέναντι απο του κόσμου τα αδάκρυστα τα χρόνια πολλά στο λαμπρό σου πανηγύρι εκεί που μόνο το Χριστός Ανέστη ακούγεται δίχως σταματημό ....

Στίχοι:Νώντας Σκοπετέας
Μουσική : "Ναοί στο σχήμα του ουρανού" απο το Άξιον Εστί του Μίκη Θεοδωράκη
Επεξεργασία εικόνας και μεταφορά στο διαδίκτυο : Παναγιώτης Γαλάνης( Ραδ. Εκπομπή :Υμνους Υφαίνειν Εργώδες εστί )

https://www.youtube.com/watch?v=mkoKkc7nJck&feature=youtu.be

 

Γολγοθάς !

 

 

 

ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ !

 

 

( Ψέλνει και μιλάει ο πατήρ Αθανάσιος Σκαρκαλάς )

 

 

 

 

ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΣΟΥ !

 

Η Παναγία πάντα μαζί σας !

 

( ψάλλει ο πατήρ  π.Αθανάσιος Σκαρκαλάς )

 

 

Να συνειδητοποιήσουμε την αμαρτωλότητά μας!

 

 

 

« Ότι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστιν διὰ παντὸς »

(Ψαλμ. 50,5)

 

Πριν από κάθε θεραπεία είναι απαραίτητη η διάγνωση. Χωρίς διάγνωση, κάθε θεραπευτική αγωγή ριψοκινδυνεύει τη ζωή μας. Αλλά η διάγνωση του γιατρού στηρίζεται κυρίως στην εξιστόρηση των συμπτωμάτων της αρρώστιας εκ μέρους του ασθενούς. Και είναι απαραίτητο, προκειμένου να υποβληθεί κανείς στον κόπο της θεραπείας, να γνωρίζει πρώτο μεν ότι είναι άρρωστος κι έχει ανάγκη γιατρού και δεύτερο να είναι σε θέση να πει ποιό μέλος του σώματός του πάσχει, πού αισθάνεται ενοχλήσεις, ποίο είναι το μέγεθος και ο βαθμός των ενοχλήσεων, καθώς και κάθε σύμπτωμα της αρρώστιας του. Αυτό αφ’ ενός μεν διευκολύνει τον γιατρό, αφ’ ετέρου δε οδηγεί στην κατάλληλη θεραπεία και γιατρεύει εύκολα και γρήγορα.

Αλλά και όταν οδηγούμεθα στο ιατρείο και το θεραπευτήριο της ψυχής, την ιερά δηλαδή Εξομολόγηση, πρέπει απαραίτητα να έχουμε κι εμείς γνώση των ψυχικών μας ασθενειών. Είναι ανάγκη να γνωρίζουμε λεπτομερώς την πνευματική μας κατάσταση. Να ξέρουμε σε ποια αμαρτήματα είμαστε ένοχοι, τι ελαττώματα και αδυναμίες έχουμε.

Πού και πώς έχουμε παραβεί τις εντολές του Θεού.

Ποια είναι η έκταση της αμαρτίας στην ψυχή μας. Δηλαδή να γνωρίζουμε ακριβώς την ηθική μας κατάσταση. Αν προσέλθουμε στο Μυστήριο χωρίς τις γνώσεις αυτές, μοιάζουμε με τον κουτοπόνηρο εκείνο χωρικό, ο οποίος ενώ επισκέφθηκε τον γιατρό για να ανακουφιστεί από τους πόνους, δεν του έλεγε πού ακριβώς πονάει, για να δοκιμάσει, όπως πίστευε ,την πείρα και τις γνώσεις του γιατρού. Οι σχετικές ερωτήσεις του τον έκαναν να αμφιβάλλει για την ικανότητα του γιατρού να κάνει μόνος του, αμέσως και χωρίς τη βοήθεια του χωρικού, τη διάγνωση!

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην ιερά Εξομολόγηση. Είναι λυπηρό αυτό που αρκετές φορές γίνεται στη διάρκειά της: Αδιαφώτιστοι ,συνήθως, χριστιανοί πηγαίνουν, από συνήθεια ίσως, στον πνευματικό και μάλιστα κατά τις παραμονές των μεγάλων εορτών και δεν του λένε σε τί φταίνε, αλλά περιμένουν να τους κάνει ερωτήσεις ο Εξομολόγος. Όχι σπάνια, μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να εξαναγκάζουν τον Ιερέα, να τους βγάζει με το «τσιγκέλι» την ομολογία ενοχής.

Αυτό όμως δεν είναι Εξομολόγηση, είναι μάλλον ανάκριση. Βέβαια δεν υποστηρίζουμε ότι πρέπει να καταργηθούν οι ερωτήσεις του εξομολόγου. Όχι. Θα χρειαστεί κάποτε ο Πνευματικός να κάνει ερωτήσεις για να βοηθήσει τον εξομολογούμενο και μάλιστα όταν αυτός είναι αδιαφώτιστος ή δυσκολεύεται να ομολογήσει όλες τις αμαρτίες του. Αλλά το τέλειο είναι να ομολογεί μόνος του ο εξομολογούμενος τα αμαρτήματά του, με ειλικρίνεια και τόλμη. Αυτό, και συναίσθηση αποδεικνύει και τον εξομολόγο διευκολύνει και τον Μυστήριο τιμά.

Πώς όμως θα ομολογήσει κανείς τα πταίσματα και τις αμαρτίες του, αν προηγουμένως δε τις γνωρίζει; Πώς θα νιώσει συντριβή για κάτι που αγνοεί; Πώς θα ζητήσει το έλεος του Θεού , αφού δεν πιστεύει ότι Τον παρόργισε; Και πώς θα πάρει την απόφαση να μην επαναλάβει το σφάλμα που δεν γνωρίζει ότι διέπραξε; Ναι, ας μην τρέχουμε αυταπάτες: Εξομολόγηση χωρίς πλήρη γνώση της εσωτερικής μας κατάστασης, είναι νόθος, όχι γνήσια, όχι θεάρεστη.
Διότι , όπως τονίσαμε και στα προηγούμενα κεφάλαια, δεν νοείται Εξομολόγηση χωρίς μετάνοια. Μετάνοια δε χωρίς γνώση της αμαρτωλότητάς μας είναι αδιανόητα.

Αλλά πώς θα αποκτήσει ο χριστιανός αυτή τη γνώση; Να ένα σημείο στο οποίο πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα. Είναι ζήτημα σοβαρό κι απ’ αυτό εξαρτάται και η επιτυχία μας στο Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως. Και το μέσο για απόκτηση της αυτογνωσίας μας είναι ένα: Το να εξετάζει κανείς τον εαυτό του με το φως του Ευαγγελίου, να καθρεπτίσει τη συνείδησή του και να ελέγξει το εσωτερικό του. Με την αντικειμενική και προσεκτική αυτοεξέταση θα μπορέσει ο χριστιανός να γνωρίσει το εγώ του, να λάβει γνώση των αμαρτιών  του και των άλλων αδύνατων σημείων του χαρακτήρα του.

Αυτή ,όμως, η αυτοεξέταση και αυτοανάκριση δεν είναι κάτι το εύκολο. Έχει τις δυσκολίες της. Και τα αποτελέσματά της εξαρτώνται από τον βαθμό γνώσης του θελήματος του Θεού που έχουμε. Ένας που αγνοεί το νόμο του Θεού, που είναι θρησκευτικώς ακαλλιέργητος , που η ψυχή του είναι χέρσα γη και δεν έχει ποτισθεί από τη βροχή της θείας Χάριτος,κι επομένως δεν γνωρίζει τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά του, δεν θα μπορέσει ποτέ να λάβει σαφή και ολοκληρωμένη γνώση των σφαλμάτων του. Πολλές πράξεις του κι ενέργειες που προσκρούουν στο θέλημα του Θεού θα τις βλέπει καλές και θεάρεστες . Θα θεωρεί τον εαυτό του αθώο, αφού δεν θα έχει ιδέα από τις εντολές του Κυρίου. Ανάλογα με τη θρησκευτική μας καλλιέργεια και γνώση και πρόοδο , είναι και τα αποτελέσματα της αυτοκριτικής μας.

Πολύ συχνά συναντούμε στη ζωή μας τέτοιους ανθρώπους. Έχουν ελαφριά , όπως λένε, τη συνείδηση, διότι ούτε σκότωσαν , ούτε έκλεψαν, ούτε ψέματα είπαν στα δικαστήρια, ούτε όρκους καταπάτησαν, ούτε έβλαψαν κανέναν. Λες και ο ηθικός νόμος περιορίζεται μόνο σ’ αυτά , τα κάπως χονδρικά αμαρτήματα. Αυτοί πιστεύουν ότι στις εντολές του Θεού περιλαμβάνονται μόνο ορισμένες απαγορεύσεις. Και αγνοούν ότι ο νόμος του Θεού είναι νόμος ηθικής τελείωσης του ανθρώπου. Ότι είναι κανόνας ζωής και πυξίδα που οφείλει να οδηγεί, ακόμη και στις λεπτομέρειές του, το σκάφος της ζωής μας. Και από λεπτομέρειες είναι γεμάτη η ζωή του καθενός  μας. Μήπως άλλωστε πολλές μαζί λεπτομέρειες δεν συνιστούν τα σπουδαιότερα από τα σφάλματά μας;…

… Αλλά πώς θα διαγνώσει όλα αυτά τα σφάλματα, πώς θα αντιληφθεί τα συμπτώματά τους, όταν αγνοεί το νόμο του Θεού; Πώς θα διαφωτισθεί όταν δεν γνωρίζει το φως του Ευαγγελίου; Μέγιστο δυστυχώς μειονέκτημα των Ελλήνων είναι η άγνοια του Ευαγγελίου. Τόσα άλλα πράγματα καθημερινώς διαβάζουμε: εφημερίδες, περιοδικά, μυθιστορήματα, βιβλία διάφορα. Το Ευαγγέλιο, το βιβλίο των βιβλίων, το έχουμε περιφρονημένο ή στο ..εικονοστάσι. Έτσι παρουσιάζουμε το θλιβερό φαινόμενο να ζουν πολλοί στα τυφλά, χωρίς φως, χωρίς οδηγό. Να ζουν χαμηλή και άσκοπη ζωή. Χωρίς ευγενικές και άγιες επιδιώξεις. Χωρίς πτήσεις πνευματικές και άγιες επιδιώξεις. Ξένοι προς την «βίωσιν του αγίου» , που είναι ο σκοπός της παρουσίας μας πάνω στη γη. Μόνη καθημερινή φροντίδα το φαγητό, το επάγγελμα, το χρήμα, η διασκέδαση. Τίποτε το ανώτερο, το μεταφυσικό, το πνευματικό. Μόνον ό,τι ικανοποιεί τη σάρκα, την ύλη , τη ματαιότητα. Κι όμως! Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε μόνο για τη γη, για τα φθαρτά, τα προσωρινά και τα μάταια. Πλάστηκε για τον ουρανό, την αιώνια πατρίδα του, για το μέλλον το παντοτινό. Κι όμως, τόσοι πολλοί στους καιρούς μας, γι’ αυτά τα παροδικά και γήινα μόνο ζουν, γι’ αυτά και μόνο αναπνέουν.

Πώς ,λοιπόν, άνθρωποι μ’ αυτή τη νοοτροπία , την αρρωστημένη, την ξένη προς κάθε σκίρτημα ιερό, είναι δυνατόν να έχουν ακριβή γνώση των ασχημιών της ψυχής τους, των παρεκτροπών της ζωής; Κι αν ακόμη θελήσουν να ερευνήσουν κάπως τον εαυτό τους, πάλι αθώο θα τον βρουν, αφού λείπει από μέσα τους το ζωηφόρο φως του Ευαγγελίου, που φωτίζει και τις πλέον ελάχιστες πτυχές και τις πλέον απρόσιτες γωνίες του μυστηριώδους είναι μας…

 

Από το βιβλίο: «ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ»
Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΣΟΥ
ΑΘΗΝΑ 2012

 

 

Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία καί ἡ ἐγγύηση τῆς μετάνοιας

 

 

 

Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνηφορική καί κοπιαστική πορεία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ πορεία πρός τή συνάντησή μας μέ τόν ἀναστημένο Χριστό, φθάνει στό τέλος της.

Τόσο ἡ προηγούμενη Κυριακή ὅσο καί ἡ επόμενη εἶναι ἀφιερωμένες στή μνήμη δύο μεγάλων διδασκάλων τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας: τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου καί τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Δύο ἀντιπροσωπευτικές μορφές τῆς ὀρθόδοξης ἄσκησης.

Κι αὐτό, γιατί ἐκεῖνο πού ζητάει ἀπό μᾶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι νά ἐμπλουτίσουμε τόν πνευματικό καί διανοητικό ἐσωτερικό μας κόσμο. Καί ἀπό τήν ἄποψη αὐτή ἡ Σαρακοστή εἶναι ἕνα βιωματικό ταξίδι στό βάθος τοῦ εἶναι μας. Τῆς ἀναζήτησης νοήματος. Τῆς ἀνακάλυψης ἀπό τόν ἄνθρωπο τοῦ θεϊκοῦ νοήματος τῆς ζωῆς του⋅ τοῦ κρυμμένου βάθους της.

Γιά παράδειγμα, μέ τό νά ἀπέχουμε ἀπό τήν τροφή νηστεύοντας ξαναβρίσκουμε τή γλύκα της καί ξαναμαθαίνουμε πῶς νά τήν παίρνουμε ἀπό τό Θεό μέ χαρά καί εὐγνωμοσύνη. Μέ τό νά περιορίζουμε τίς ψυχαγωγίες, τή διασκέδαση, τή μουσική, τίς ἀτέλειωτες συζητήσεις, τίς ἐπιπόλαιες κοινωνικότητες, ἀνακαλύπτουμε τελικά τήν ἀξία τῶν εἰλικρινῶν διαπροσωπικῶν ἀνθρώπινων σχέσεων, τῆς τέχνης. Καί τά ξαναβρίσκουμε ὅλ᾿ αὐτά, ἀκριβῶς γιατί ξαναβρίσκουμε τόν ἴδιο τόν Θεό⋅ γιατί ξαναγυρίζουμε σ᾿ Αὐτόν καί δι᾿ Αὐτοῦ σέ ὅλα ὅσα ἐκεῖνος μᾶς προσέφερε μέσα ἀπό τήν τέλεια ἀγάπη καί τό ἔλεός Του.

Συνεχίζοντας τή λυτρωτική πορεία μας πρός τό Πάσχα, τήν Κυριακή τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, διδασκόμαστε ὅτι κάθε ἄνθρωπος, ὅσο ἁμαρτωλός κι ἄν εἶναι, μπορεῖ -ἄν τό θελήσει βαθειά καί ὑπαρξιακά- νά συναντήσει τόν ἀναστημένο Χριστό⋅ φθάνει νά φλογισθεῖ ἀπό τόν πόθο τῆς συνάντησης μαζί Του.

Πέμπτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, καὶ καθὼς ὁδεύουμε πρός τό τέλος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἀκόμη ἕνα πρότυπο ἁγιαστικῆς ζωῆς, ἕνα πρότυπο μετανοίας, γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει νά ἐντείνουμε τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα τῆς περιόδου αὐτῆς, τοῦ «καιροῦ τοῦ εὐπρόσδεκτου τῆς μετανοίας», ὅπως εὔστοχα ἡ ἐκκλησιαστική ποίηση χαρακτηρίζει τήν περίοδο τῆς Σαρακοστῆς.

Ἡ ὁσία Μαρία, μιά γυναίκα ἀπόλυτα δουλωμένη στά ἐγωκεντρικά πάθη τῆς ματαιοδοξίας καί τῶν σωματικῶν ἀπολαύσεων, παρ᾿ ὅλο πού, ὅπως γνωρίζουμε, προσπάθησε νά δεῖ καί νά προσκυνήσει τόν τίμιο Σταυρό στά Ἱεροσόλυμα, δέν τά κατάφερε, καθώς τά πάθη της τήν ἐμπόδιζαν. Καί τότε ἦταν πού ἡ ἀκτινοβολία τῆς σταυρωμένης ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἄνοιξε καί φώτισε τά τυφλωμένα ἀπό τόν ἐγωκεντρισμό μάτια τῆς ψυχῆς της καί μπόρεσε νά σταυρώσει τά πάθη της.

Βλέπουμε λοιπόν ὅτι ἡ κατάντια στήν ὁποία εἶχε φθάσει ἡ ὁσία Μαρία, δέν τήν ἀπέκλεισε τελικά ἀπό τή συνάντησή της μέ τόν ἀναστημένο Χριστό.

Ὅπου κι ἄν βρίσκεται κανείς, ὅταν κεντριστεῖ ἀπό τόν θεῖο πόθο καί ἀπό πίστη ζέουσα καί φλογερή ὅπως ἐκείνη τῆς ὁσίας Μαρίας, μπορεῖ ἀσφαλῶς νά πορευθεῖ πρός αὐτή τή συνάντηση.

Εἶναι ἡ στιγμή πού ὁ ἄνθρωπος μεταθέτει τόν ἔρωτά του ἀπό τά κτίσματα στόν κτίστη. Αὐτή τή μεγάλη ἀγάπη βίωσαν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, πού ἦταν πρόθυμοι καί τήν ἴδια τή σωτηρία τους νά θυσιάσουν γιά τό συνάνθρωπο. «Ηὐχόμην γάρ αὐτός ἐγώ ἀνάθεμα εἶναι ἀπό τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν μου» γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Μά κι ὁ Ἁγιορείτης φωτιστής τοῦ Γένους μας, ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἔλεγε τό ἴδιο ἀκριβῶς μέ ἄλλα λόγια:

«Μά θέλετε εἰπῆ⋅ Καί σύ καλόγερος εἶσαι, διατί συναναστρέφεσαι εἰς τόν κόσμον; Κι ἐγώ ἀδελφοί μου, κακά τό κάμνω, μά ἐπειδή τό γένος μας ἔπεσε εἰς ἀμάθειαν, εἶπα⋅ Ἄς χάσει ὁ Χριστός μου ἐμένα, ἕνα πρόβατον, καί ἄς κερδίσει τά ἄλλα. Ἴσως ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ καί ἡ εὐχή σας σώση καί ἐμένα»» .

Ἔτσι λοιπόν, σ᾿ αὐτό τό στάδιο τῆς πορείας μας πρός τό Πάσχα, τῆς πορείας μας πρός τή συνάντηση μέ τόν ἀναστημένο Χριστό, ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τό παράδειγμα μιᾶς πόρνης, τῆς ὁποίας οἱ πολλές ἁμαρτίες συγχωρέθηκαν, ὅπως καί ἐκείνης τῆς ἄλλης πόρνης τοῦ Εὐαγγελίου, γιά νά μᾶς διαβεβαιώσει γιά ἕνα πρᾶγμα:

Πώς τόν ἀναστημένο Χριστό μπορεῖ κάθε ἄνθρωπος, ἄν τό θελήσει καί τό ἐπιθυμήσει, νά Τόν συναντήσει. Στήν περίπτωση τῆς ὁσίας Μαρίας, ἡ ἁμαρτωλότητά της δέν τῆς ἀπέκλεισε τήν δυνατότητα νά πλησιάσει τόν Χριστό καί νά αἰσθανθεῖ τή λυτρωτική Του παρουσία στή ζωή της.

Ἡ περίπτωση τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας μᾶς ὁδηγεῖ στό συμπέρασμα ὅτι κανείς δέν πρέπει νά ἀποθαρρύνεται ἀπό τήν πνευματική του κατάσταση, ὅσο ἄσχημη κι ἄν εἶναι. Γιά ὅλους ὑπάρχει ἐλπίδα. «Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα⋅ συγγνώμη ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε», θά ἀναφωνήσει σέ λίγες μέρες ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στόν Κατηχητικό του Λόγο τό Πάσχα.

Ἐξάλλου τά μάτια τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μέ τά ἴδια μέ τά ἀνθρώπινα μάτια. Ὅτι φαίνεται μακρυνό καί ἄπιαστο στούς ἀνθρώπους, μπορεῖ νά φαίνεται κοντινό στό Θεό, καί τό ἀντίστροφο. Ἄλλωστε, ὅπως εἶπε ὁ Χριστός, «οἱ τελῶνες καί οἱ πόρνες» μᾶς προάγουν στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Κι αὐτό γιατί ἐκεῖνοι γνωρίζουν ὅτι βρίσκονται μακρυά ἀπό τόν Θεό καί γι᾿ αὐτό μποροῦν νά αἰσθανθοῦν τήν ἀνάγκη νά ἐπιστρέψουν, ἐνῶ οἱ «δίκαιοι» πολλές φορές περιχαρακωμένοι στήν «δικαιοσύνη» τους δέν αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη τῆς μετάνοιας, γιατί πιστεύουν ὅτι τήν ἔχουν πετύχει ἤδη⋅ δέν αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά ἐπιστρέψουν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ γιατί εἶναι βέβαιοι ὅτι τήν δικαιοῦνται καί πιστεύουν ὅτι βρίσκονται ἤδη σ᾿ αὐτήν.

Στήν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου πού θά ψάλλουμε αὔριο τό πρωΐ, στόν κανόνα τῆς ὁσίας Μαρίας, ἄν προσέξουμε, ἀντιπαραβάλλεται ἕνας ἄλλος κανόνας πού ἀναφέρεται στήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου καί στήν ὁποία ὁ Χριστός παρουσιάζει τήν τρομερότερη περιγραφή τῆς κολάσεως, ἀπ᾿ ὅσες ὑπάρχουν στό Εὐαγγέλιο. Τό Δοξαστικό μάλιστα τῆς ἡμέρας ὑπογραμμίζει τή μεγάλη ἀλήθεια: «Οὐκ ἔστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καί πόσις ἀλλά δικαιοσύνη καί ἄσκησις σύν ἁγιασμῷ». Γι᾿ αὐτό τό λόγο, συνεχίζει τό τροπάριο, «οὐδέ πλούσιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ, ἀλλ᾿ ὅσοι τούς θησαυρούς αὐτῶν ἐν χερσί πενήτων ἀποτίθενται. Ταῦτα καί Δαβίδ ὁ προφήτης διδάσκει λέγων⋅ Δίκαιος ἀνήρ, ὁ ἐλεῶν ὅλην τήν ἡμέραν».

Ὅπως ξεκάθαρα φαίνεται μέσα ἀπό τό τροπάριο αὐτό, δίκαιος θεωρεῖται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος πού ἀποθέτει τούς θησαυρούς του στά χέρια τῶν πτωχῶν. Κι αὐτό ἐπιβεβαιώνει τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ πώς τά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ ἀνήκουν σ᾿ αὐτούς πού τά ἔχουν ἀνάγκη.

Ἄν γιά τόν Χριστό, ἡ βάση τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἔλλειψη ἀγάπης τοῦ ἀνθρώπου γιά τόν Θεό καί τό συνάνθρωπο, ὁ πλοῦτος πού δέν μοιράζεται καί σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη, δείχνει τήν ἔλλειψη καί τῆς μιᾶς καί τῆς ἄλλης ἀγάπης. Ὁ ἄφρων πλούσιος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει μεταθέσει τόν ἔρωτά του ἀπό τόν δημιουργό του Θεό στούς θησαυρούς του⋅ ἀπό τόν Κτίστη, στά κτίσματα. Καί σάν ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μετάθεσης τοῦ ἔρωτά του ἀπό τόν Κτίστη στά κτίσματα, δέν ἔχει τήν δυνατότητα ὄχι ἁπλῶς νά ἀγαπήσει, ἀλλ᾿ οὔτε καί νά παρατηρήσει κἄν τό συνάνθρωπό του, ὅπως συμβαίνει μέ τόν πλούσιο τῆς παραβολῆς τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ πορνεία τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας εἶναι ἁμαρτία, ὅπως ἄλλωστε καί ἡ ἀπληστία καί ἡ φιλαργυρία, κυρίως γιατί εἶναι μετάθεση τοῦ ἔρωτα τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Κτίστη στά κτίσματα. Ὅσο πιό βαρύ εἶναι τό φορτίο τῶν ὑλικῶν πραγμάτων πού κουβαλᾶμε μέσα μας, τόσο πιό δύσκολο εἶναι νά συμπορευθοῦμε μέ τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος, ἐλαφρύς ὅπως εἶναι ἀπό κάθε ἐγωκεντρικό φορτίο, ἀφοῦ θυσιάστηκε γιά τή σωτηρία μας, προχωρᾶ μπροστά καί μᾶς ἀφήνει πίσω.

Ἕνα ἄλλο στοιχεῖο ἀπό τό Βίο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας πού ἀξίζει νά προβάλλουμε στήν ἀγάπη σας, εἶναι ἡ μεσιτεία τῆς κυρίας Θεοτόκου γιά τήν ἀνακαινισμένη ἐν μετανοίᾳ ζωῆς της.

Ἀπό τά ὅσα διασώζει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων στό Βίο τῆς ὁσίας Μαρίας, μᾶς εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Ὁσία, μετά ἀπό πολλές ἀποτυχημένες ἀπόπειρες νά εἰσέλθει στό ναό τῆς Ἀναστάσεως στά Ἱεροσόλυμα γιά νά προσκυνήσει τόν τίμιο Σταυρό, ἀπέκαμε, καί κάποια στιγμή κοντοστάθηκε καί εἶδε τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, πού βρισκόταν στό ὑπέρθυρο τοῦ Ναοῦ. Βλέποντας τότε τήν ἀειπάρθενο Θεοτόκο, φωτίσθηκε ὁ νοῦς της καί ἀντιλήφθηκε πώς γιά τό πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν της, ἐμποδιζόταν νά εἰσέλθει στό Ναό. Τότε ἦταν πού πῆρε τή ἀπόφαση νά μετανοήσει. Καί ἀμέσως, ἔβαλε τήν Θεοτόκο ἐγγυήτρια γιά τήν ἀποχή της ἀπό τά πρότερα ἁμαρτήματά της, καί τήν ἀκόλουθη καί γνωστή σέ ὅλους μας συγκλονιστική μετάνοιά της.

Γιά τήν εἰκόνα αὐτή τῆς Παναγίας τῆς Ἐγγυήτριας, ἀξίζει νομίζω νά μεταφέρω στήν ἀγάπη σας τήν ζῶσα ἁγιορειτική παράδοση. Σύμφωνα μ᾿αὐτήν, ἡ εἰκόνα αὐτή, ἀρίστης βυζαντινῆς τέχνης, βρέθηκε μέ θαυματουργικό τρόπο στό Ἅγιον Ὄρος καί πιό συγκεκριμένα, στό Σπήλαιο τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, στό ἀκρότατο σημεῖο τῆς ἀθωνικῆς χερσονήσου. Αὐτήν τήν εἰκόνα βρῆκε, θείᾳ νεύσει, ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος, ἱδρυτής καί θεμελιωτής τοῦ ἀθωνικοῦ κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ, περί τό ἔτος 965 καί τή μετέφερε στό καθολικό τῆς Μεγίστης Λαύρας, γιά νά προσκυνεῖται ἀπ᾿ ὅλους τούς πατέρες. Ὅμως τό πρωΐ ἡ εἰκόνα εἶχε ἤδη ἐξαφανιστεῖ καί μεταφερθεῖ μυστηριωδῶς πάλι στό Σπήλαιο. Τότε ὁ Ὅσιος τήν ξαναπῆρε στή Λαύρα καί τήν ἐναπέθεσε στήν ἴδια θέση ἐντός τοῦ ναοῦ. Ἀλλά καί πάλι ἡ εἰκόνα ἀναχώρησε γιά τό Σπήλαιο. Ἔκτοτε πλέον δέν τόλμησε ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος νά τή μετακινήσει, γι᾿ αὐτό καί τήν ἄφησε στό ἴδιο μέρος ὅπου καί μέχρι σήμερα βρίσκεται. Πρόκειται γιά τή θαυματουργό εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ἐγγυήτριας. Ἑορτάζεται μάλιστα πανηγυρικά μέ φροντίδα τῆς Μεγίστης Λαύρας, κατά τό Σάββατο τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, κατά τήν Ε’ ἑβδομάδα τῶν νηστειῶν⋅ χθές δηλαδή.

Εἶναι ὠφέλιμο πιστεύω, καί πρός δόξαν Θεοῦ καί τιμήν τῆς Θεοτόκου, τῆς προστάτιδος τόσο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας ὅσο καί τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἀλλά καί τῶν πιστῶν τῆς ἐνορίας τοῦ πανηγυρίζοντος αὐτοῦ ἱεροῦ Ναοῦ, νά ἐξιστορήσουμε τό ἀκόλουθο περιστατικό, πού συνέβη πρίν περίπου ἑκατό χρόνια, τό ἔτος 1905, κατά τόν πολύ καταστροφικό σεισμό πού ἔπληξε τήν Χαλκιδική καί τό Ἅγιον Ὄρος, κατά τόν ὁποῖο ἔπαθαν τεράστιες καταστροφές μοναστήρια, σκῆτες καί κελλιά καί μέ ἀρκετά ἀνθρώπινα θύματα. Τήν ἐποχή ἐκείνη μέσα στό Σπήλαιο τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου ζοῦσε μέ μεγάλη ἄσκηση καί πλούσια λειτουργική ζωή ὁ ξακουστός Χαρίτων ὁ Πνευματικός (1836-1906) καί ἡ συνοδεία του.

Ἡ Θεοτόκος ἡ Ἔγγυήτρια, πού οἰκονόμησε τή σωτηρία τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, τί οἰκονόμησε γιά τή σωτηρία τῶν Πατέρων πού ἀσκούνταν στό Σπήλαιο; Οἰκονόμησε, ὁ εὐλαβής Πνευματικός παπᾶ Χαρίτων νά ἐγερθεῖ ἀπό τόν ὕπνο μισή ὥρα γρηγορότερα ἀπό τήν συνηθισμένη ὥρα καί νά ξυπνήσει καί τούς ἄλλους πατέρες, προκειμένου νά ἀρχίσουν τήν Ἀκολουθία τους στό ναό τῆς Παναγίας τῆς Ἐγγυήτριας. Τότε, μέ τό πού ἄρχισε ἡ Ἀκολουθία, ἄρχισε νά σείεται σπήλαιο καί ὀγκωδέστατοι βράχοι ἔπεφταν ἀπό ψηλά μέ τέτοιο κρότο ὥστε νόμιζε κανείς ὅτι ὅλο τό Ὄρος ἔμοιαζε μέ ἡφαίστειο πού ἐκρήγνυτο. Καί τά βράχια πού ἔπεσαν καταπλάκωσαν τό μέρος τοῦ Σπηλαίου ὅπου βρίσκονταν τά κελλιά τῶν πατέρων καί τά παρέσυραν μέχρι τή θάλασσα. Ὅμως οἱ Πατέρες, ἀφοῦ βρίσκονταν ἤδη στό ναό γιά τήν Ἀκολουθία, διαφυλάχθηκαν ἀβλαβεῖς χωρίς νά πάθουν τίποτα. Καί ἀφοῦ τέλειωσε ἡ Ἀκολουθία καί ξημέρωσε, βγῆκαν ἀπό τό Σπήλαιο δοξάζοντας τόν Κύριο καί τήν κυρία Θεοτόκο πού μέ τό θαυματουργικό αὐτό τρόπο τούς εἶχε σώσει.

Οἱ δέ πατέρες τῆς Μεγίστης Λαύρας, ἀφοῦ συνῆλθαν ἀπό τό φόβο τοῦ σεισμοῦ, ἔστειλαν μερικούς πατέρες μέ ζῶα καί ἱερέα γιά νά δώσουν βοήθεια σέ ὅποιον τυχόν εἶχε γλυτώσει ἀπό τό σεισμό, ὑποθέτοντας ὅτι ἀναμφίβολα δέν θά εἶχε σωθεῖ κανείς. Ὅμως ὅταν κατέβηκαν στό Σπήλαιο, βρῆκαν τούς πατέρες, ὄχι μόνο σώους καί ἀβλαβεῖς, ἀλλά καί ψύχραιμους, παρόλο πού εἶχαν χάσει ὅλα τά ὑπάρχοντά τους ἀπό τήν καταστροφή. Συγκλονισμένοι τότε, ἄκουσαν τούς πατέρες γιά τό παράδοξο θαῦμα τῆς Θεοτόκου, ἐνῶ ἐκεῖνοι πῆγαν νά τούς ψάλλουν τρισάγια καί ἄλλα νεκρώσιμα τροπάρια, ὡς κεκοιμημένους. Καί ἀναχώρησαν, δοξάζοντας τόν Θεό καί τήν Θεοτόκο, πού, ὅπως καί μέ τήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία, ἔτσι καί στίς μέρες μας, ἐγγυᾶται τή σωτηρία ὅλων ὅσων μέ εὐλάβεια καί πίστη προστρέχουν στή σκέπη της.

Ἐμεῖς βέβαια, ὡς ἄνθρωποι, δέν φοβόμαστε τίποτε περισσότερο, ὅσο τίς θλίψεις καί τίς δυσχέρειες. Καί εἰδικότερα, τήν τελευταία αὐτή περίοδο, κατά τήν ὁποία ἡ φιλτάτη πατρίδα μας βιώνει σέ ὅλες της τίς διαστάσεις τήν οἰκονομική κρίση, πού εἶναι ὅμως, πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα, ἀποτέλεσμα, τῆς πνευματικῆς κρίσης, πού βιώνει ἀπό δεκαετίες ὁ λαός μας. Ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν φύση της, ἐκτός τοῦ ὅτι νοηματοδοτεῖ τόν ἀνθρώπινο βίο καί ἔχει μία πνευματική ἀποστολή, συγχρόνως λειτουργεῖ ἐξισορροπητικά στήν κοινωνία. Ἔτσι, ἡ τρέχουσα κοινωνική καί οἰκονομική κρίση πρέπει νά ἀντιμετωπισθεῖ μέ κρίση, δηλαδή μέ διάκριση, περίσκεψη, σύνεση καί τήν πρέπουσα ἀποφασιστικότητα.

Ἕνα κλῖμα ἐμπιστοσύνης στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος παραχωρεῖ τήν δοκιμασία αὐτή ἀλλά καί κλῖμα ἀλληλεγγύης μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, θά πρέπει νά εἶναι τό κλῖμα, πού θά πρέπει νά ἐπικρατήσῃ μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί γενικότερα, μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Εὔχομαι ὁλόψυχα, μεταφέροντας καί τίς εὐχές τοῦ Γέροντός μου, καθηγουμένου τῆς Μεγίστης Λαύρας, ἀρχιμανδρίτου Προδρόμου καί ὅλων τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ὁ Κύριος διά πρεσβειῶν τῆς σήμερα ἑορταζομένης ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας καί τῆς Θεοτόκου τῆς Ἐγγυητρίας, νά φωτίζει τό δρόμο μας πρός τή συνάντησή Του κατά τήν λαμπροφόρο ἡμέρα τοῦ Πάσχα.

Καλήν Ἀνάσταση !

( Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὀμιλία τοῦ π. Παταπίου
στόν ναό Ἁγ. Ἰωάννου Προδρόμου Χανίων Κρήτης )

Αναδημοσίευση από : http://agioritikoslogos.blogspot.com/2012/04/blog-post.html