Ιερός Ναός Αγίων Πάντων Μακεδονίτισσας

Ιερός Ναός Αγίων Πάντων Μακεδονίτισσας
Άγιοι του Θεού πρεσβεύετε υπέρ ημών !

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Η παραβολή του ασώτου υιού

.
Η Παραβολή
( Λουκ. ιε’ 11-32 )
.
11 Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. 17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! 18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 22 εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. 25 Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 27 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. 28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. 29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. 31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

«Πατέρα, συγχώρεσέ με»!

Είχε πέσει στ’ αλήθεια πολύ χαμηλά. Είχε αμαρτήσει βαριά. Είχε προδώσει την εμπιστοσύνη και την αγάπη του Πατέρα. Είχε ξεστρατίσει σε άτακτη ζωή. Να ο γκρεμός, η τελική καταστροφή έχασκε μπροστά του.
Αλλά πώς να γυρίσει πίσω;
Αυτός με τόση αυτοπεποίθηση, όσο και αυθάδεια, είχε απαιτήσει: «πάτερ, δός μοι τό ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας »! Πατέρα, δος μου το μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει! Κι όταν ο φιλόστοργος πατέρας του «διεῖλε», μοίρασε σ’ αυτόν και τον αδελφό του «τόν βίον», την περιουσία, αυτός άρπαξε το μερίδιο του και αμέσως «ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν». Ταξίδεψε σε μακρινή χώρα. Με τι πρόσωπο ν’ αντικρίσει τώρα το πατρικό βλέμμα;
Αλλά ήταν και οι φίλοι του, με τους οποίους «διεσκόρπισε τήν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως». Διασκόρπισε την περιουσία του ζώντας βίο άσωτο. Δε θα τον ειρωνεύονταν, αν τον έβλεπαν ν’ αλλάζει γνώμη;
Ήταν κι εκείνος ο μεγάλος του αδελφός, ο οποίος είχε μείνει στο σπίτι, άψογος, τυπικός απέναντι στον Πατέρα. Τι θα έλεγε, όταν τον έβλεπε να επιστρέφει;
Ποια δικαιολογία άραγε θα μπορούσε να επιστρατεύσει, τι πρόσχημα να βρει, για να γυρίσει πίσω, να ξεφύγει επιτέλους από την αθλιότητα εκείνη, όπου είχε καταντήσει;
Αλλά όχι. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να επιστρέψει. Χωρίς δικαιολογίες και προσχήματα. Τώρα, που ήρθε στα συγκαλά του, πήρε αμετάκλητα και την απόφασή του. Θα επιστρέψει έτσι όπως είναι. Αποτυχημένος, άθλιος, αξιοθρήνητος και ταπεινωμένος. Θα προβάλλει ένα και μόνο επιχείρημα. Τη μετάνοιά του. Θα πει:
«Πάτερ, ἥμαρτον»! Έκανα σφάλμα μεγάλο, που αποστάτησα από σένα! Αμάρτησα βαριά! «Ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν», λύπησα τον ουράνιο κόσμο, που μπροστά του διέπραξα κακό. «Ἥμαρτον… καί ἐνώπιόν σου»! Σε πότισα φαρμάκι, σε πρόσβαλα, σπίλωσα το όνομά σου! «Πάτερ, ἥμαρτον»!
«Οὐκέτι εἰμί ἄξιος κληθῆναι υἱός σου», δεν το αξίζω πια να ονομασθώ γιος σου!
Ούτε ζητώ κάτι τέτοιο. Απλώς, σε παρακαλώ να ευδοκήσεις και να με δεχθείς «ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου», σαν έναν από τους μισθωτούς σου. Να βρίσκομαι στη δούλεψή σου και να εξασφαλίζω ένα κομμάτι ψωμί μόνο. Και πάνω απ’ όλα τη γαλήνη, την εμπιστοσύνη, την αγάπη που βασιλεύουν εδώ μέσα…
Το είπε και το έκανε. «Ἀναστάς ἤλθε πρός τόν πατέρα αὐτοῦ». Σηκώθηκε και ήλθε στον πατέρα του.
Ασφαλώς στο δρόμο η καρδιά του γοργοκτυπούσε από αγωνία. Ήταν τόσο δύσκολο το εγχείρημά του. Ταπεινωμένος, συντετριμμένος, εξουθενωμένος, βάδιζε βυθισμένος στις σκέψεις του, κρατώντας γερά ως οδηγό του και σωσίβιο τον εξομολογητικό λόγο: «Πάτερ, ἥμαρτον».
Αλλά τι βλέπει; Όνειρο μήπως; Ο πατέρας του τον διέκρινε από μακριά και τρέχει προς το μέρος του για να τον συναντήσει, να τον υποδεχθεί θερμά. Έρχεται, πέφτει γεμάτος πόνο και πόθο και ευσπλαχνία «ἐπί τόν τράχηλον αυτοῦ» και τον «καταφιλεῖ», τον πνίγει με ασπασμούς πατρικής αγάπης!
Ο άσωτος γιος όμως δε χάνει τα λόγια του, ούτε ξεθαρρεύει. Με το κεφάλι σκυμμένο από ντροπή, με δάκρυα καυτά στα μάτια, κράζει σπαραχτικά και ομολογεί: «Πάτερ ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου»! Είμαι ένοχος, άσωτος, αποστάτης! Είμαι ανάξιος, να λέγομαι γιος σου! Πατέρα μου, συγχώρεσέ με!…
Ο πατέρας δε δίνει απόκριση άλλη από εκείνη, που ήδη έμπρακτα είχε δώσει. Γυρίζει μόνο «πρός τούς δούλους αὐτοῦ» και με φωνή που τη ραγίζει λυγμός χαράς τους παραγγέλνει:
— Φέρετε γρήγορα «τήν στολήν τήν πρώτην καί ἐνδύσατε αὐτόν»! θέλω να πάρει καινούργια όψη το παιδί μου! Ακόμη, «δότε δακτύλιον εἰς τήν χεῖρα αὐτοῦ», να φαίνεται ότι είναι άρχοντας εδώ μέσα! Και «ὑποδήματα εἰς τούς πόδας» να του βάλετε! Και «τόν μόσχον τόν σιτευτόν», το θρεφτάρι μας, που το φυλάγουμε για τις μεγάλες γιορτές, τώρα να το σφάξετε και να στρώσετε τραπέζι, για να «εὐφρανθῶμεν»!
Ποια άλλη μέρα θα βρεθεί πιο γιορτινή απ’ αυτή; Ο γιος μου, «νεκρός ἦν καί ἀνέζησε»! «Ἀπολωλώς ἦν καί εὑρέθη»! Ήταν πεθαμένος και ξαναζωντάνεψε και χαμένος και βρέθηκε.
Θα μπορούσε ο άσωτος να βρει πολλές δικαιολογίες, να προσκομίσει πολλά ελαφρυντικά. Θα μπορούσε να πει: «Πατέρα, λάθος έγινε. Ήταν η κακιά ώρα, οι φίλοι που με παρέσυραν, η δύσκολη ηλικία… ήρθαν και αλλεπάλληλες οι αναποδιές… ποιος μπορεί να προβλέψει ένα λιμό; Ατύχησα…»
Αλλά όχι. Ο άσωτος είχε το θάρρος και την τιμιότητα να αναλάβει τις ευθύνες του, να ομολογήσει ξεκάθαρα την ενοχή του, να αντιμετωπίσει κατάματα την πραγματικότητα και τις όποιες συνέπειες των πράξεων του. Είχε τον ηρωισμό να κλάψει, να μετανοήσει, να ταπεινωθεί, να πει το «ήμαρτον».
Κι έτσι σώθηκε. Γιατί είχε διαλέξει το σωστό δρόμο. Το μονό δρόμο του λυτρωμού.
Πολλοί νέοι σήμερα μπροστά σε κάποιες πτώσεις τους τα χάνουν. Ή απελπίζονται ή προσπαθούν να ξεφύγουν και να ξεχάσουν ή επιστρατεύουν δικαιολογίες και επεξηγήσεις, για να κατοχυρωθούν. Όμως, όλοι αυτοί οι τρόποι — διέξοδοι φυγής — ψευτοβολεύουν και μπαλώνουν τις καταστάσεις. Δε γιατρεύουν, δεν εξιλεώνουν την ψυχή.
Μία είναι η σωστή αντιμετώπιση της ενοχής. Η τίμια αποδοχή της. Και στη συνέχεια η κατανυκτική μετάνοια, η συντριβή, η Εξομολόγηση, η επανόρθωση, η επιστροφή.
«Πάτερ, ήμαρτον»! Έφταιξα, Θεέ μου! Πέφτω στα γόνατα και Σου ζητώ συγγνώμη! Επικαλούμαι ταπεινά το άπειρο έλεός Σου! «Ήμαρτον»!
Όλη η ευθύνη είναι δική μου. Κανείς άλλος δε φταίει. Εγώ προκάλεσα το τραύμα που με βασανίζει, εγώ δημιούργησα την πληγή. Δική μου η ενοχή.
Δε μου φταίξανε οι συνάνθρωποί μου, οι καταστάσεις, ο διάβολος… Εγώ θέλησα και διέπραξα την αμαρτία. Εγώ φταίω. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. «Πάτερ, ήμαρτον»!…
Ω! Μόλις αρθρώσουμε την ευλογημένη αυτή φράση, όλα μεταμορφώνονται, επανορθώνονται, τακτοποιούνται. Θεία χάρη και έλεος φωτίζει την ψυχή. Μας ανακουφίζει. Ενθουσιασμός ιερός μας συνεπαίρνει, να επανορθώσουμε κάθε παλιά εκτροπή, ζημιά, αδικία… να κερδίσουμε το χαμένο δρόμο, το χαμένο χρόνο…
Κι ο στοργικός Πατέρας μας ακούγεται ν’ απαντά: «Ἐνδύσατε αὐτόν τήν στολήν τήν πρώτην»! «Ὁ υἱός μου οὗτος… ἀνέζησε»! Ξαναβρήκε τη ζωή!
.
Πηγή : Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Μια Μοναδική Θεία Λειτουργία !

.




















.
.
Τα βλέμματά τους απλανές , τα πρόσωπά τους ρυτιδιασμένα , οι ψυχές τους διψασμένες , ρουφούσαν κάθε ψαλμωδία , κάθε δέηση και ικεσία που έβγαινε από το στόμα του ιερέα , στην μοναδική εκείνη Θεία Λειτουργία , το σάββατο το πρωί , στο Μέλαθρο Ευγηρίας στην Μακεδονίτισσα , εδώ στην Ενορία των Αγίων Πάντων .
Μια Γλυκειά Θεία Λειτουργία που τελέστηκε , λιτά , απλά , και ταπεινά , από τον Πάτερ Κωσταντίνο και δυό τρεις ψάλτες .
Στο όμορφα και απλά διαμορφωμένο σαλόνι του γηροκομείου , μ΄ ένα τραπέζι με όλα τα Ιερά αντικείμενα που χρειαζόντουσαν για τη Θεία Λειτουργία, και την τέλεση Του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας , την οποία με δέος και κατάνυξη , τέλεσε ο πάτερ Κωσταντίνος , νωρίς το πρωί του σαββάτου.
Μαζεμένοι όλοι μπροστά στην Αγία Τράπεζα που είχε στηθεί , οι περισσότεροι πάνω σε τροχοκαθίσματα , ανήμποροι να περπατήσουν , άλλοι με τα μπαστουνάκια τους , και άλλοι με τα μάτια κλειστά , σ΄ ένα δικό τους κόσμο ... στη δύση της ζωής τους .
Καθισμένοι στα τροχοκαθίσματά τους οι περισσότεροι , γιαγιάδες και παππούδες , ανήμποροι να κινηθούν μονάχοι ,με τα ριτιδιασμένα τους πρόσωπα , τα κάτασπρα μάλλια , την κούραση από τα χρόνιαστην όψη τους , με δακρυσμένα μάτια κάποιες γιαγιάδες ,παρακολουθούσαν με συγκίνηση και δέος την Θεία Λειτουργία ...
Κανείς δεν ξέρει τι ιστορία κουβαλεί ο καθένας τους στις πλάτες του .
Κοιτάζοντάς τους , σκέφτεται κανείς , πως και αυτοί γεννήθηκαν βρέφη ,μεγάλωσαν περνόντας τα παιδικά τους χρονιά , ποιος ξέρει πως ,φτάνοντας και αυτοί στην εφηβεία ... ζώντας φτώχιες και στερήσεις οι περισσότεροι ... κάνοντας αργότερα τις οικογένειές τους , τα παιδιά τους , δίνοντας τη ζωή τους , αγωνιζόμενοι και πορευόμενοι στον ίδιο δρόμο που κι΄ εμείς τώρα πορευόμαστε , και έφτασαν τώρα στον τελευταίο σταθμό της επίγειας ζωής τους ... σ΄ ένα γηροκομείο , να ξέρουν ότι μετά απ΄ αυτό , τους περιμένει το τέλος !
Το κατώφλι που θα τους οδηγήσει στην Αιώνια Ανάπαυση !
Έβλεπες στα μάτια τους μια λάμψη ανεξήγητη,σαν να ξεχείλιζε ένας πόθος μέσα από την καρδιά τους , διψώντας και αναζητώντας κάτι ......
Ίσως αναμένοντας το αποκορύφωμα της Θείας Λειτουργίας ...
Το Μυστήριο των μυστηρίων ! Την Θεία Κοινωνία ! Την Μετάληψη των αχράντων μυστηρίων μες την ψυχή του ο καθένας απ΄ αυτούς ...
Και στο τέλος , την ανακούφηση στα πρόσωπά τους , κοινωνόντας ένας ένας, Το Σώμα και Το Αίμα Του Αγαπημένου Τους Λυτρωτή ,που πολλοί απ΄ αυτούς ίσως Αυτόν αναμένουν από στιγμή σε στιγμή ,για να τους αναπαύσει και να τους ξεκουράσει στην αιώνια μακαριότητα ,στην ζεστή Του αγκαλιά ...
Έβλεπε κανείς μια γλυκειά λάμψη στα μάτια τους , σαν να το περίμεναν με λακτάρα , και η ψυχή τους ποθούσε γι΄ αυτό Το Δείπνο το μοναδικό !
Την ένωσή τους με Τον Σωτήρα Χριστό , προγευόμενοι ίσως την Αιώνια απόλαυση ,που θα έχουν στο κοινό Τραπέζι της Ουράνιας Βασιλείας ,με Τον Πλάστη και Τον Δημιουργό τους !
Ήταν απ΄ τις μοναδικές εκείνες Θείες Λειτουργίες που σε κάνουν να νοιώσεις τη ματαιώτητα και την παροδικότητα της επίγειας ζωής μας .
Ήταν πραγματικά άλλη μια συγκλονιστική Θεία Λειτουργία , μα κι΄ απ΄ τις πιο γλυκειές εμπειρίες της ζωής μου ! Τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων έχουν τόσα πολλά να μας διδάξουν ...
Εύχομαι σ΄ όλες αυτές τις ψυχούλες , μια μέρα να απολαμβάνουν Το Υπέροχο Δείπνο Στην Βασιλεία Των Ουρανών , με Τον Ουράνιο Θεό Πατέρα .
.
Και έρχεται στο μυαλό μου και πάλιν ο λόγος του Μεγάλου Βασιλείου :
" Σαν οδοιπόρος παρουσιάζεσαι στην ζωή αυτή,όλα τα προσπερνάς και όλα τα αφήνεις πίσω σου ... " , τον οποίο παραθέτω πιο κάτω .
.
( Α.Γ. Σάββατο 23-1-2010 )
.
............................................................................................
.
" Σαν οδοιπόρος παρουσιάζεσαι στην ζωή αυτή,
όλα τα προσπερνάς και όλα τα αφήνεις πίσω σου ...."

.
Ποτάμι είναι η ζωή μας, που τρέχει συνεχώς και γεμίζει από αλλεπάλληλα κύματα. Ενα μέρος του νερού έχει ήδη κυλήσει, το δε άλλο τρέχει ακόμα. Όλοι τρέχουμε προς την κοινή θάλασσα του θανάτου. Διαφορετικοί είμαστε στην παιδική ηλικία, διαφορετικοί στην εφηβεία, διαφορετικοί όταν γίνουμε άνδρες και πάλι αλλάζουμε εντελώς όταν γηράσουμε. Αλλοι είμαστε στα ευχάριστα γεγονότα και εντελώς διαφορετικοί γινόμαστε όταν μας βρουν αλλεπάλληλες σκληρές δοκιμασίες.Αλλοι όταν υγιαίνουμε και όταν ασθενούμε. Διαφορετικοί στους γάμους και διαφορετικοί όταν πενθούμε... Ας αφήσουμε τις μάταιες συνήθειες, ας ρυθμίσουμε τη διαγωγή μας, όπως ακριβώς προβλέπει το ευαγγέλιο. Σαν οδοιπόρος παρουσιάζεσαι στην ζωή αυτή' όλα τα προσπερνάς και όλα τα αφήνεις πίσω σου. Τέτοια είναι η ζωή μας' ούτε τα ευχάριστα είναι μόνιμα, ούτε τα λυπηρά διαρκούν πολύ. Ο δρόμος δεν είναι δικός σου, ούτε τα παρόντα είναι δικά σου. Προκειμένου για οδοιπόρους μόλις ο πρώτος μετακινήσει το πόδι του, αμέσως ακολουθεί τα ίχνη του ο επόμενος και μετά ο μεθεπόμενος.Πρόσεξε μήπως και τα άλλα γεγονότα της ζωής είναι παρόμοια. Σήμερα καλλιέργησες το χωράφι εσύ και αύριο ο άλλος και μετά από αυτόν κάποιος άλλος. Δεν είναι λοιπόν άραγε δρόμος η ζωή μας, που δέχεται διάφορους οδοιπόρους, οι οποίοι ακολουθούν ο ένας τον άλλον; Είναι λοιπόν μακάριος εκείνος που δεν ακολούθησε ποτέ το δρόμο των αμαρτωλών. Αυτά εδώ τα ανθρώπινα αγαθά είναι ασθενέστερα από τη σκιά και απατηλότερα από τα όνειρα. Γιατί και η νεότητα καταρρέει γρηγορότερα από τα ανοιξιάτικα άνθη και η σωματική ομορφιά μαραίνεται είτε από ασθένεια είτε από το χρόνο. Και ο μεν πλούτος είναι αβέβαιος, η δε δόξα ευμετάβλητη. Οι ενασχολήσεις με τις τέχνες τερματίζονται μαζί με την επίγεια ζωή. Κανένα από τα ανθρώπινα πράγματα δεν είναι βέβαιο ή σταθερό, αφού τόσο εύκολα μεταβάλλονται.Κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι και κάθε δόξα ανθρώπου μοιάζει σαν το άνθος του χορταριού. Σήμερα έχεις σωματική ευεξία, είσαι τετράπαχος από καλοπέραση, με χρώμα ροδοκόκκινο, γιατί βρίσκεσαι στην ακμή της ηλικίας σου, γεμάτος σφρίγος και δύναμη, ακαταγώνιστος στην ορμή. Αύριο αυτός ο ίδιος είναι αξιολύπητος, γιατί τον εμάρανε ο χρόνος ή τον διέλυσε η αρρώστια...Το χορτάρι ξεράθηκε και το άνθος του μαράθηκε και έπεσε κάτω. Κανένα από τα ευχάριστα της ζωής, δεν είναι μόνιμο κτήμα μας, ούτε το κληρονομούμε εκ φύσεως. Αλλά είναι εξίσου ξένα προς όλους εκείνους που τα απολαμβάνουν όσο και σ εκείνους που δεν μπορούν να τα πλησιάσουν. Ούτε ο χρυσός που μερικοί αποκτούν άφθονο και τον περισφίγγουν σ' όλο τους τον βίο παραμένει διαρκώς κτήμα τους.Αυτός δραπετεύει και περιέρχεται σε ισχυρότερους ή αφού φθάσουν στο θάνατο, τους εγκαταλείπει και δεν θέλει να αναχωρήσει για την άλλη ζωή μαζί με τους κατόχους του.Αλλοι πάλι σύρονται από τον θάνατο, που χωρίζει βίαια τις ψυχές από την ταλαίπωρη αυτή σάρκα, προς τον αναπότρεπτο δρόμο, στρεφόμενοι διαρκώς προς τα χρήματα, θρηνούν, για τους ιδρώτες που έχυσαν από τα νιάτα τους, ενώ ο πλούτος περιέρχεται στα χέρια άλλων, αφήνοντας στους πρώην κυρίους του που πεθαίνουν, το μόχθο που κατέβαλαν για την συλλογή του πλούτου και το έγκλημα της πλεονεξίας.Ούτε αν αποκτήσει κανείς τα πάντα πάνω σε αυτή τη γη και περιβληθεί από όλες τις ανθρώπινες εξουσίες, απολαμβάνει αυτά αιωνίως. Και αν γίνει για λίγο ονομαστός, σε άλλους θα αφήσει την ευπορία, όταν ο ίδιος χωθεί κάτω από λίγο χώμα. Κανένα από τα ανθρώπινα πράγματα δεν είναι μόνιμο, αλλά άλλα μεν από το μηδέν προχωρούν προς το τέλειο, άλλα δε αφού έφθασαν στην ακμή τους και τον ανώτατο βαθμό αυξήσεως τους, πάλι με τις βαθμιαίες ελαττώσεις φθίνουν και καταστρέφονται και αφού μειωθούν, εξαφανίζονται.Αφού πάρουμε μία ιδέα για την μεταβολή των ανθρώπινων, να μην υπερηφανευόμαστε για τις επιτυχίες και την ευτυχία μας, να μην χαιρόμαστε υπερβολικά για την πολιτική δύναμη και εξουσία μας, να μην το παίρνουμε επάνω μας για τον αβέβαιο πλούτο μας. Να περιφρονούμε τη σάρκα, που μεταβάλλεται και μαραίνεται, να επιμελούμαστε δε την ψυχή, που η αξία της είναι αμετάβλητη και αμετακίνητη. Οι σωματικές και υλικές απολαύσεις έχουν περισσότερο πόνο παρά ευχαρίστηση. Οι γάμοι έχουν ατεκνείες, χηρείες, τους θανάτους' οι γεωργικές καλλιέργειες την ακαρπία' το εμπόριο τα ναυάγια' τα πλούτη τις σκευωρίες' η καλοπέραση, η πολυφαγία και οι συνεχείς απολαύσεις διάφορες αρρώστιες και κάθε είδους πάθη. Όταν εξεταστεί ο άνθρωπος σε όλα τα περιστατικά του βίου του και στη δράση του, καθώς και σε ολόκληρη τη ζωή του είναι ματαιότητα.Έπειτα συνεχίζει: Θησαυρίζει ο άνθρωπος και δεν γνωρίζει για ποιόν συνάζει τα αγαθά του και ποιος θα τα κληρονομήσει. Στον ψαλμό 61 λέει: Δεν θα υποταχθεί στον Θεό η ψυχή μου; Ναι σε αυτόν θα υποταχθεί, γιατί η σωτηρία μου από αυτόν θα προέλθει. Αλλού λέει: (Ρωμ. 8,6) Το γαρ φρόνημα της σαρκός θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη.Πρέπει η ψυχή να κυβερνάει τα πάθη και να υπηρετεί τον Θεό. Γιατί είναι αδύνατο να κυβερνιέται συγχρόνως και από την αμαρτία και από το Θεό. Αλλά πρέπει να νικάει την κακία και να υποτάσσεται στον Κύριο που διευθύνει τα πάντα. Γι' αυτό και ο προφήτης αποτείνεται στο διάβολο που φέρνει στον άνθρωπο τους πειρασμούς και σηκώνει εναντίον του το μεγάλο πλήθος των κακών, και που καταβάλλει προσπάθεια να υποδουλώσει το φρόνημα του πνεύματος και να το υποτάξει στην σάρκα, και θέλοντας να του αποδείξει ότι είναι μάταια τα σχέδια που επινοεί εναντίον του, λέει τα εξής: Γιατί με πιέζεις να υποδουλωθώ σε εκείνα που δεν μου είναι επιτρεπτά; Έχω Kύριο, γνωρίζω τον αληθινό Bασιλιά μου. "
.
Μέγας Βασίλειος


Φωτογραφίες από τη Θεία Λειτουργία :
.










































































































































































































.
.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Μια Μοναδική Θεία Λειτουργία !

.

Τα βλέμματά τους απλανές , τα πρόσωπά τους ρυτιδιασμένα , οι ψυχές τους διψασμένες , ρουφούσαν κάθε ψαλμωδία , κάθε δέηση και ικεσία που έβγαινε από το στόμα του ιερέα , στην μοναδική εκείνη Θεία Λειτουργία , το σάββατο το πρωί , στο Μέλαθρο Ευγηρίας στην Μακεδονίτισσα , εδώ στην Ενορία των Αγίων Πάντων .

Μια Γλυκειά Θεία Λειτουργία που τελέστηκε , λιτά , απλά , και ταπεινά , από τον Πάτερ Κωσταντίνο και δυό τρεις ψάλτες .

Στο όμορφα και απλά διαμορφωμένο σαλόνι του γηροκομείου , μ΄ ένα τραπέζι με όλα τα Ιερά αντικείμενα που χρειαζόντουσαν για τη Θεία Λειτουργία,
και την τέλεση Του Μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας ,
με δέος και κατάνυξη , ο πάτερ Κωσταντίνος , τέλεσε την Θεία Λειτουργία νωρίς το πρωί του σαββάτου.

Μαζεμένοι όλοι μπροστά στην Αγία Τράπεζα που είχε στηθεί για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας , οι περισσότεροι πάνω σε τροχοκαθίσματα , ανήμποροι να περπατήσουν , άλλοι με τα μπαστουνάκια τους , και άλλοι με τα μάτια κλειστά , σ΄ ένα δικό τους κόσμο ... στη δύση της ζωής τους .

Καθισμένοι οι περισσότεροι σε τροχοκαθίσματα , γιαγιάδες και παππούδες , ανήμποροι να κινηθούν μονάχοι ,με τα ριτιδιασμένα τους πρόσωπα , τα κάτασπρα μάλλια , την κούραση από τα χρόνιαστην όψη τους , με δακρυσμένα μάτια κάποιες γιαγιάδες ,παρακολουθούσαν με συγκίνηση και δέος την Θεία Λειτουργία ...
Κανείς δεν ξέρει τι ιστορία κουβαλεί ο καθένας τους στις πλάτες του .

Κοιτάζοντάς τους , σκέφτεται κανείς , πως και αυτοί γεννήθηκαν βρέφη ,μεγάλωσαν περνόντας τα παιδικά τους χρονιά , ποιος ξέρει πως ,φτάνοντας και αυτοί στην εφηβεία ... ζώντας φτώχιες και στερήσειςοι περισσότεροι ... κάνοντας αργότερα τις οικογένειές τους , τα παιδιά τους ,δίνοντας τη ζωή τους , αγωνιζόμενοι και πορευόμενοι στον ίδιο δρόμοπου κι΄ εμείς τώρα πορευόμαστε , και έφτασαν τώρα στον τελευταίο σταθμό της επίγειας ζωής τους ... σ΄ ένα γηροκομείο , να ξέρουν ότι μετά απ΄ αυτό ,τους περιμένει το τέλος !

Το κατώφλι που θα τους οδηγήσει στην Αιώνια Ανάπαυση !

Έβλεπες στα μάτια τους μια λάμψη ανεξήγητη,σαν να ξεχείλιζε ένας πόθος μέσα από την καρδιά τους ,διψώντας και αναζητώντας κάτι ......

Ίσως αναμένοντας το αποκορύφωμα της Θείας Λειτουργίας ...

Το Μυστήριο των μυστηρίων ! Την Θεία Κοινωνία ! Την Μετάληψη των αχράντων μυστηρίων μες την ψυχή του ο καθένας απ΄ αυτούς ...

Και στο τέλος , την ανακούφηση στα πρόσωπά τους , κοινωνόντας ένας ένας, Το Σώμα και Το Αίμα Του Αγαπημένου Τους Λυτρωτή ,που πολλοί απ΄ αυτούς ίσως Αυτόν αναμένουν από στιγμή σε στιγμή ,για να τους αναπαύσει και να τους ξεκουράσει στην αιώνια μακαριότητα ,στην ζεστή Του αγκαλιά ...

Έβλεπε κανείς μια γλυκειά λάμψη στα μάτια τους , σαν να το περίμεναν με λακτάρα , και η ψυχή τους ποθούσε γι΄ αυτό Το Δείπνο το μοναδικό !

Την ένωσή τους με Τον Σωτήρα Χριστό , προγευόμενοι ίσως την Αιώνια απόλαυση ,που θα έχουν στο κοινό Τραπέζι της Ουράνιας Βασιλείας ,με Τον Πλάστη και Τον Δημιουργό τους !

Ήταν απ΄ τις μοναδικές εκείνες Θείες Λειτουργίες που σε κάνουν να νοιώσεις τη ματαιώτητα και την παροδικότητα της επίγειας ζωής μας .

Ήταν πραγματικά άλλη μια συγκλονιστική Θεία Λειτουργία , μα κι΄ απ΄ τις πιο γλυκειές εμπειρίες της ζωής μου ! Τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων έχουν τόσα πολλά να μας διδάξουν ...

Εύχομαι σ΄ όλες αυτές τις ψυχούλες , μια μέρα να απολαμβάνουν Το Υπέροχο Δείπνο Στην Βασιλεία Των Ουρανών , με Τον Ουράνιο Θεό Πατέρα .

Και έρχεται στο μυαλό μου και πάλιν ο λόγος του Μεγάλου Βασιλείου :
" Σαν οδοιπόρος παρουσιάζεσαι στην ζωή αυτή,
όλα τα προσπερνάς και όλα τα αφήνεις πίσω σου ... " , τον οποίο παραθέτω πιο κάτω .
.
( Α.Γ. Σάββατο 23-1-2010 )

............................................................................................

.
Σαν οδοιπόρος παρουσιάζεσαι στην ζωή αυτή,
όλα τα προσπερνάς και όλα τα αφήνεις πίσω σου ...
.
" Ποτάμι είναι η ζωή μας, που τρέχει συνεχώς και γεμίζει από αλλεπάλληλα κύματα. Ενα μέρος του νερού έχει ήδη κυλήσει, το δε άλλο τρέχει ακόμα. Όλοι τρέχουμε προς την κοινή θάλασσα του θανάτου. Διαφορετικοί είμαστε στην παιδική ηλικία, διαφορετικοί στην εφηβεία, διαφορετικοί όταν γίνουμε άνδρες και πάλι αλλάζουμε εντελώς όταν γηράσουμε. Αλλοι είμαστε στα ευχάριστα γεγονότα και εντελώς διαφορετικοί γινόμαστε όταν μας βρουν αλλεπάλληλες σκληρές δοκιμασίες.Αλλοι όταν υγιαίνουμε και όταν ασθενούμε. Διαφορετικοί στους γάμους και διαφορετικοί όταν πενθούμε... Ας αφήσουμε τις μάταιες συνήθειες, ας ρυθμίσουμε τη διαγωγή μας, όπως ακριβώς προβλέπει το ευαγγέλιο. Σαν οδοιπόρος παρουσιάζεσαι στην ζωή αυτή' όλα τα προσπερνάς και όλα τα αφήνεις πίσω σου. Τέτοια είναι η ζωή μας' ούτε τα ευχάριστα είναι μόνιμα, ούτε τα λυπηρά διαρκούν πολύ. Ο δρόμος δεν είναι δικός σου, ούτε τα παρόντα είναι δικά σου. Προκειμένου για οδοιπόρους μόλις ο πρώτος μετακινήσει το πόδι του, αμέσως ακολουθεί τα ίχνη του ο επόμενος και μετά ο μεθεπόμενος.Πρόσεξε μήπως και τα άλλα γεγονότα της ζωής είναι παρόμοια. Σήμερα καλλιέργησες το χωράφι εσύ και αύριο ο άλλος και μετά από αυτόν κάποιος άλλος. Δεν είναι λοιπόν άραγε δρόμος η ζωή μας, που δέχεται διάφορους οδοιπόρους, οι οποίοι ακολουθούν ο ένας τον άλλον; Είναι λοιπόν μακάριος εκείνος που δεν ακολούθησε ποτέ το δρόμο των αμαρτωλών. Αυτά εδώ τα ανθρώπινα αγαθά είναι ασθενέστερα από τη σκιά και απατηλότερα από τα όνειρα. Γιατί και η νεότητα καταρρέει γρηγορότερα από τα ανοιξιάτικα άνθη και η σωματική ομορφιά μαραίνεται είτε από ασθένεια είτε από το χρόνο. Και ο μεν πλούτος είναι αβέβαιος, η δε δόξα ευμετάβλητη. Οι ενασχολήσεις με τις τέχνες τερματίζονται μαζί με την επίγεια ζωή. Κανένα από τα ανθρώπινα πράγματα δεν είναι βέβαιο ή σταθερό, αφού τόσο εύκολα μεταβάλλονται.Κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι και κάθε δόξα ανθρώπου μοιάζει σαν το άνθος του χορταριού. Σήμερα έχεις σωματική ευεξία, είσαι τετράπαχος από καλοπέραση, με χρώμα ροδοκόκκινο, γιατί βρίσκεσαι στην ακμή της ηλικίας σου, γεμάτος σφρίγος και δύναμη, ακαταγώνιστος στην ορμή. Αύριο αυτός ο ίδιος είναι αξιολύπητος, γιατί τον εμάρανε ο χρόνος ή τον διέλυσε η αρρώστια...Το χορτάρι ξεράθηκε και το άνθος του μαράθηκε και έπεσε κάτω. Κανένα από τα ευχάριστα της ζωής, δεν είναι μόνιμο κτήμα μας, ούτε το κληρονομούμε εκ φύσεως. Αλλά είναι εξίσου ξένα προς όλους εκείνους που τα απολαμβάνουν όσο και σ εκείνους που δεν μπορούν να τα πλησιάσουν. Ούτε ο χρυσός που μερικοί αποκτούν άφθονο και τον περισφίγγουν σ' όλο τους τον βίο παραμένει διαρκώς κτήμα τους.Αυτός δραπετεύει και περιέρχεται σε ισχυρότερους ή αφού φθάσουν στο θάνατο, τους εγκαταλείπει και δεν θέλει να αναχωρήσει για την άλλη ζωή μαζί με τους κατόχους του.Αλλοι πάλι σύρονται από τον θάνατο, που χωρίζει βίαια τις ψυχές από την ταλαίπωρη αυτή σάρκα, προς τον αναπότρεπτο δρόμο, στρεφόμενοι διαρκώς προς τα χρήματα, θρηνούν, για τους ιδρώτες που έχυσαν από τα νιάτα τους, ενώ ο πλούτος περιέρχεται στα χέρια άλλων, αφήνοντας στους πρώην κυρίους του που πεθαίνουν, το μόχθο που κατέβαλαν για την συλλογή του πλούτου και το έγκλημα της πλεονεξίας.Ούτε αν αποκτήσει κανείς τα πάντα πάνω σε αυτή τη γη και περιβληθεί από όλες τις ανθρώπινες εξουσίες, απολαμβάνει αυτά αιωνίως. Και αν γίνει για λίγο ονομαστός, σε άλλους θα αφήσει την ευπορία, όταν ο ίδιος χωθεί κάτω από λίγο χώμα. Κανένα από τα ανθρώπινα πράγματα δεν είναι μόνιμο, αλλά άλλα μεν από το μηδέν προχωρούν προς το τέλειο, άλλα δε αφού έφθασαν στην ακμή τους και τον ανώτατο βαθμό αυξήσεως τους, πάλι με τις βαθμιαίες ελαττώσεις φθίνουν και καταστρέφονται και αφού μειωθούν, εξαφανίζονται.Αφού πάρουμε μία ιδέα για την μεταβολή των ανθρώπινων, να μην υπερηφανευόμαστε για τις επιτυχίες και την ευτυχία μας, να μην χαιρόμαστε υπερβολικά για την πολιτική δύναμη και εξουσία μας, να μην το παίρνουμε επάνω μας για τον αβέβαιο πλούτο μας. Να περιφρονούμε τη σάρκα, που μεταβάλλεται και μαραίνεται, να επιμελούμαστε δε την ψυχή, που η αξία της είναι αμετάβλητη και αμετακίνητη. Οι σωματικές και υλικές απολαύσεις έχουν περισσότερο πόνο παρά ευχαρίστηση. Οι γάμοι έχουν ατεκνείες, χηρείες, τους θανάτους' οι γεωργικές καλλιέργειες την ακαρπία' το εμπόριο τα ναυάγια' τα πλούτη τις σκευωρίες' η καλοπέραση, η πολυφαγία και οι συνεχείς απολαύσεις διάφορες αρρώστιες και κάθε είδους πάθη. Όταν εξεταστεί ο άνθρωπος σε όλα τα περιστατικά του βίου του και στη δράση του, καθώς και σε ολόκληρη τη ζωή του είναι ματαιότητα.Έπειτα συνεχίζει: Θησαυρίζει ο άνθρωπος και δεν γνωρίζει για ποιόν συνάζει τα αγαθά του και ποιος θα τα κληρονομήσει. Στον ψαλμό 61 λέει: Δεν θα υποταχθεί στον Θεό η ψυχή μου; Ναι σε αυτόν θα υποταχθεί, γιατί η σωτηρία μου από αυτόν θα προέλθει. Αλλού λέει: (Ρωμ. 8,6) Το γαρ φρόνημα της σαρκός θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη.Πρέπει η ψυχή να κυβερνάει τα πάθη και να υπηρετεί τον Θεό. Γιατί είναι αδύνατο να κυβερνιέται συγχρόνως και από την αμαρτία και από το Θεό. Αλλά πρέπει να νικάει την κακία και να υποτάσσεται στον Κύριο που διευθύνει τα πάντα. Γι' αυτό και ο προφήτης αποτείνεται στο διάβολο που φέρνει στον άνθρωπο τους πειρασμούς και σηκώνει εναντίον του το μεγάλο πλήθος των κακών, και που καταβάλλει προσπάθεια να υποδουλώσει το φρόνημα του πνεύματος και να το υποτάξει στην σάρκα, και θέλοντας να του αποδείξει ότι είναι μάταια τα σχέδια που επινοεί εναντίον του, λέει τα εξής: Γιατί με πιέζεις να υποδουλωθώ σε εκείνα που δεν μου είναι επιτρεπτά; Έχω Kύριο, γνωρίζω τον αληθινό Bασιλιά μου. "

Μέγας Βασίλειος

.

Ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος

.
Ο Άγιος Νεόφυτος γεννήθηκε στον Κάτω Δρυ (ή στα Λεύκαρα σύμφωνα με άλλη εκδοχή) το 1134.Οι γονείς του του ενέπνευσαν την αγάπη προς το Χριστό, πτωχοί όμως δεν κατάφεραν να του δώσουν τη σχολική μόρφωση που ο Νεόφυτος επιζητούσε. Ετσι για να κερδίζει τα προ το ζειν ασχολήθηκε με τη γεωργία, έγινε δε μεγάλος γνώστης της αμπελουργίας. Σε ηλικία 17 χρόνων τον αρραβώνιασαν και ενώ όλα ήσαν έτοιμα για το γάμο, ο Νεόφυτος έφυγε κρυφά και πήγε στο μοναστήρι του Ιωάννου του Χρυσοστόμου λίγο έξω από τη Λευκωσία για να γίνει μοναχός. Οι γονείς και συγγενείς τον αναζήτησαν κι αφού τον βρήκαν μετά από δυο μήνες προσπάθησαν να τον μεταπείσουν. Αυτός τους εξήγησε ότι πόθος του ήταν να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και να αφιερωθεί στο Θεό. Έτσι ο Νεόφυτος επέστρεψε στο μοναστήρι με μεγάλη χαρά. Καθώς ήταν αναλφάβητος, ο ηγούμενος του ανέθεσε να καλλιεργεί τα αμπέλια της μονής. Ο άγιος Νεόφυτος έμεινε πέντε χρόνια στην υπηρεσία αυτή, ενώ συγχρόνως κατάφερε να μάθει γράμματα και άρχισε τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Ο καθηγούμενος τον έβαλε τότε να υπηρετεί σαν βοηθός εκκλησιάρχης στον ιερό ναό. Μετά από δυο χρόνια ο μοναχός Νεόφυτος επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους και αφού προσκύνησε το τάφο του Χριστού, περιπλανήθηκε σ’ όλη τη χώρα ψάχνοντας να βρει κάποιο ερημίτη, για να τον οδηγήσει στην ασκητική ζωή. Δεν βρήκε αυτό που ήθελε και επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ο πόθος του για την ασκητική ζωή, τον έκανε να φύγει και πάλι. ΄Ηρθε λοιπόν, στο λιμάνι της Πάφου με την ελπίδα να βρεί κάποιο πλοίο, για να πάει στο όρος Λάτρος της Μικράς Ασίας που ήταν μεγάλο μοναστικό κέντρο. Εκεί οι φρουροί τον συνέλαβαν, και του έκλεψαν τα νομίσματα τα οποία είχε για το εισιτήριο. Έτσι ο Νεόφυτος ματαίωσε το ταξίδι του και προχώρησε προς το εσωτερικό της Πάφου. Εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά πίσω από το Μελισσόβουνο. Αφού βεβαιώθηκε πως το μέρος εκείνο του πρόσφερε την ησυχία που ζητούσε, ο Νεόφυτος άρχισε να λαξεύει τη σπηλιά για ένα ολόκληρο έτος. Ξεκίνησε στις 14 Σεπτεμβρίου 1159 και τέλειωσε την ίδια μέρα του επομένου έτους. Έτσι δημιούργησε το ναό της Εγκλείστρας και ένα κελί στο οποίο έσκαψε και το τάφο του. Το ναό τον αφιέρωσε στο Τίμιο Σταυρό. Ο Άγιος ζούσε κλεισμένος σ’αυτό το κελί γι αυτό και ονομάζεται ΄Εγκλειστος, το δε κελί μαζί και ο λαξευτός ναός , Εγκλείστρα. Σε ηλικία 36 χρόνων, το 1170, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Πάφου Βασίλειο Κίνναμο. Άρχισε τότε μια έντονη δραστηριότητα. Ίδρυσε μονή με δέκα μοναχούς στην αρχή, και μετά με περισσότερους, έκτισε κελιά και έγραψε την παγκόσμια γνωστή Τυπική Διαθήκη, είδος Κανονισμού για τη λειτουργία της μονής.Το χειρόγραφο σώζεται μέχρι σήμερα στη Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη του Εδιμβούργου. Αργότερα κάλεσε το φημισμένο ζωγράφο Θεόδωρο Αψευδή, ο οποίος ζωγράφισε όλο το εσωτερικό της εγκλείστρας και του ναού με εικόνες οι οποίες παρίσταναν τα Άγια Πάθη και την Ανάσταση, Αγίους καθώς και τον ίδιο τον Άγιο Νεόφυτο. Αργότερα ο Άγιος ελάξευσε Ανώτερη Εγκλείστρα για να ησυχάζει εκεί μακριά από τους μαθητές και τους πολλούς επισκέπτες που άρχισαν να έρχονται στη μονή. Για να παρακολουθεί τη λειτουργία που γινόταν στη κάτω σπηλιά άνοιξε μια ορθογώνια οπή. Το κελί αυτό το ονόμασε «Νέα Σιών». Ο ΄Αγιος Νεόφυτος πέρασε τη ζωή του με νηστεία, προσευχή, και πολλή μελέτη. Μελετούσε την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες καθώς και άλλους ιστοριογράφους και χρονογράφους. Φυλάττοντας όλα αυτά τα βιβλία δημιούργησε μια πλούσια βιβλιοθήκη η οποία έγινε γνωστή με το όνομα «Η αγία Βιβλιοθήκη της Αγίας Μονής Εγκλείστρας» και απόκτησε πολλούς επισκέπτες -μελετητές. Πιστεύοντας πως αυτά τα οποία είχε κερδίσει από το δικό του αγώνα και μελέτη, είχε χρέος να τα προσφέρει και στους συνανθρώπους του άρχισε να κηρύττει και να συγγράφει. Έγραψε δεκαέξι συγγράμματα από τα οποία σώζονται τα μισά. Αναδείχθηκε σ’ ένα αξιολογότατο θεολόγο, ιεροκήρυκα, ποιητή, ιστορικό και συγγραφέα. Στα συγγράμματα του περιέχονται πολύτιμες πληροφορίες για την Αγιολογία και την ιστορία της Κύπρου. Σε μια μικρή επιστολή του που είναι γνωστή με το όνομα «Περί των κατά την χώραν Κύπρον σκαιών» περιγράφει παραστατικά και δίδει πολύτιμες πληροφορίες για τη κατάληψη της Κύπρου από τους Φράγκους. Η Ιερά Μονή Αγίου Νεοφύτου άρχισε να εκδίδει τα συγγράμματα του Αγίου. Ο Άγιος Νεόφυτος πέθανε σε ηλικία 85 περίπου χρονών (άγνωστο πότε ακριβώς) και οι μοναχοί τον έθαψαν σύμφωνα με τις οδηγίες του στον τάφο που ο ίδιος ελάξευσε.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου και στις 28 Σεπτεμβρίου(ημέρα ανεύρεσης των λειψάνων του).

Βιβλιογραφία Ανδρέου Χρ. Μερακλή, Ο Βίος και τα Έργα του Αγίου Νεοφύτου και σύντομος ιστορία της Ιεράς Μονής του, Λευκωσία 1976 Ιωάννου Π. Τσικνοπούλλου, Βίος και αι Δύο Ακολουθίαι του Αγίου Νεοφύτου, Λάρνακα 1953
.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Σαν Τελώνης ή σαν Φαρισαίος;

.
Η Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισσαίου
.
10 ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. 11 ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· 12 νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. 13 καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. 14 λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.


.
Ποια ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας; Και πώς την έχουμε σχηματίσει; Τον συγκρίνουμε με γνωστούς μας, φίλους μας, συμφοιτητές μας, …και νομίζουμε ότι υπερέχουμε από όλους αυτούς και τους ξεπερνάμε σε γνώση, σε ικανότητες, σε αρετή;…
Είναι άραγε σωστό να σκεφτόμαστε έτσι επιπόλαια και να καταλήγουμε σε αυθορμητισμό;
Σε κάποιους που είχαν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, που πίστευαν ότι αυτοί μόνο είναι καλοί και ενάρετοι και περιφρονούσαν όλους τους άλλους, είπε ο Κύριος την παραβολή του «Τελώνου και του Φαρισαίου». Θα πρέπει να σου είναι γνωστή.
Οι δυο αυτοί άνθρωποι που προσδιορίστηκαν από το έργο τους και όχι από το όνομα τους, ανέβηκαν στο «ἱερό» (δηλαδή στο ναό του Σολομώντος) να προσευχηθούν.
Οι τελώνες χαρακτηρίζονταν γενικά άνθρωποι άδικοι, ενώ οι Φαρισαίοι, ως διδάσκαλοι του Μωσαϊκού Νόμου, είχαν πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και εκτίμηση από τους ανθρώπους.
Ο Φαρισαίος προχώρησε μπροστά, προς το θυσιαστήριο. Στάθηκε όρθιος, για να φαίνεται καλά, κι άρχισε να προσεύχεται υπερβολικά ευχαριστημένος:
— Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, γιατί δεν είμαι εγώ σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι γεμάτοι κακία: κλέφτες, άδικοι, ανήθικοι…., ούτε σαν αυτόν τον τελώνη· και γύρισε με περιφρόνηση να τον δείξει. Όλοι είναι ένοχοι, άξιοι να καταδικαστούν. Εγώ ξεχωρίζω από όλους, είμαι γεμάτος από αρετές. Νηστεύω… κάνω προσφορές στο ναό παραπάνω από εκείνο που ορίζει ο Νόμος…

Και ο Τελώνης;
Ω! Αυτός δεν αισθανόταν τον εαυτό του άξιο να προχωρήσει. Έμεινε μακριά από το θυσιαστήριο. Με το κεφάλι σκυμμένο. Δεν τολμούσε ούτε τα χέρια του, αλλά ούτε και το βλέμμα του να υψώσει προς τον ουρανό. Μόνο χτυπούσε το στήθος του, γιατί αισθανόταν πόσο αμαρτωλή ήταν η καρδιά του απέναντι στο Θεό.
Μόνο τα χείλη του ψιθύριζαν συνέχεια τούτα τα λόγια: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».
Ω Κύριε και Θεέ, σπλαχνίσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό!
Τούτο τον ταπεινωμένο τελώνη, που πίστευε πως ήταν άξιος να τιμωρηθεί, ο Θεός τον συγχώρησε. Το βεβαίωσε ο Κύριος:
Ο περιφρονημένος Τελώνης γύρισε στο σπίτι του αθωωμένος και δίκαιος ενώπιον του Θεού! Και όχι ο Φαρισαίος.
Γιατί καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί. Ενώ εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του, θα υψωθεί και θα τιμηθεί από το Θεό.
«Πᾶς ὁ υψῶν ἐαυτόν ταπεινωθήσεται…»

Μεγάλη ιδέα είχε στηθεί μέσα στο Φαρισαίο από τη σύγκριση του εαυτού του με τους «λοιπούς», με όλους τους άλλους ανθρώπους.
«Οὐκ εἰμί ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων…»
Έτσι «χονδρικά» που βλέπει όλους τους άλλους — «μαζικά» λένε σήμερα — θέλει να πιστεύει πως όλοι, χωρίς εξαίρεση, έχουν όλες τις κακίες του κόσμου. Ενώ αυτός δεν έχει καμία!
Τον δυστυχισμένο! Και τα λέει αυτά την ιερή ώρα της προσευχής! Αυτολιβανίζεται και καυχιέται για τις πολλές και φανταστικές… αρετές του, ενώ προβάλλει τρανό δείγμα της κακίας του την περιφρόνηση που αισθάνεται η ψυχή του προς τον «πλησίον» του Τελώνη, την ώρα που εκείνος ομολογεί την ενοχή του και ζητάει συγχώρεση από το Θεό.

Ο αυτοθαυμασμός που αισθανόταν ο Φαρισαίος, συγκρίνοντας τον εαυτό του με κάποιους που φανερά παρέβαιναν μερικές εντολές του Θεού, τον καταδίκασε… Ήξερε βαθύτερα το Νόμο του Θεού και μπορούσε να κρίνει σωστά. Έπρεπε να δείξει ευσπλαχνία προς τον Τελώνη, αφού κι αυτός αμαρτωλός ήταν. Αλλά είχε την ψεύτικη ιδέα πως ξεχώριζε απ’ όλους.
Ταλάνισε ο Κύριος με τα «ουαί» Του και σε άλλη περίσταση τους Φαρισαίους. Γιατί;
Αλίμονο στην κοινωνία, όταν τα μέλη της, ευχαριστημένα για το οποιοδήποτε σημείο βρίσκεται η πνευματική και η ψυχική τους ανάπτυξη, σταματήσουν τον αγώνα για πρόοδο. Σταματήσουν την προσπάθεια να ανεβαίνουν σε πιο ψηλό και πνευματικό επίπεδο. Τα ιδανικά θα νεκρωθούν και οι άνθρωποι θα έρπουν, θα σέρνονται χαμηλά, πολύ χαμηλά!
Ας φανταστούμε στ’ αλήθεια, σε ποιο κατάντημα θα φτάσει η κοινωνία, αν όλοι οι νέοι συγκρίνουν σήμερα τον εαυτό τους με τα αντικοινωνικά άτομα (με τους αναρχικούς, τους διαρρήκτες, τους ναρκομανείς, τους χούλιγκαν, τους καταστροφείς της ξένης περιουσίας…) και μένουν ευχαριστημένοι, γιατί δεν είναι τέτοιοι! Αδιάφορο, αν λερώνουν την ψυχή τους με χίλια δυο άλλα…
Αλλά κι αν κάνουμε κάτι καλό και το διαφημίζουμε, πάλι δεν έχει αξία. Δεν ευαρεστείτε ο Θεός, όταν το κίνητρο είναι η δημοσιοποίηση των έργων μας.
Ο Χριστός θέλει να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τον άγιο νόμο Του, τη θεία Διδασκαλία Του. Να αισθανόμαστε τι δεν κάναμε σωστό, τί λάθος. Τι πρέπει να κάνουμε και δεν το κάναμε. Κι όμοια με τον Τελώνη, με ταπεινωμένο το κεφάλι, να ζητάμε το έλεος του Θεού. Τότε θα αγωνιζόμαστε να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Ν’ ανεβαίνουμε όλο και πιο ψηλά στα ύψη της αρετής.
Έφηβος είσαι; Νέος είσαι; Σ’ οποιαδήποτε ηλικία είσαι, κατέβασε πιο κάτω την ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου, την καύχησή σου…
Κι ικανότητες αν έχεις, και χαρίσματα πολλά — κι ασφαλώς θα έχεις — δούλεψέ τα ταπεινά. Αύξησέ τα. Πολλαπλασίασέ τα όχι για να υπερηφανεύεσαι και να τα διατυμπανίζεις, αλλά για να ‘σαι χρήσιμος κι ωφέλιμος στους ανθρώπους γύρω σου.
Ταπεινά παραδέξου τα σφάλματά σου…
Με ταπείνωση και λύπη ζήτα καθημερινά συγχώρεση από το Θεό στην προσευχή σου.
Και να ‘σαι βέβαιος πως θα γίνεσαι όλο και πιο καλός και πιο ευχαριστημένος.
Το βεβαίωσε το αληθινό στόμα του Κυρίου. Στους ταπεινούς δίνει πλούσια τη χάρη Του. Και τους υψώνει και τους τιμά:
«Ὁ ταπεινῶν ἐαυτόν ὑψωθήσεται»!


.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Γιατί φεύγει ο νους μου στην προσευχή;

.
Αγαπώ την προσευχή. Γνωρίζω ότι είναι μεγάλη δυνατότητα να μπορεί να στέκεται ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού, να αναφέρει τα προβλήματά του και να ζητεί βοήθεια· ότι είναι μέγιστη τιμή να μπορεί να συνομιλεί με τον άπειρο και παντοδύναμο Θεό ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος· ότι είναι πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στον αγώνα μας, που χαρίζει παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στην κουρασμένη ψυχή μας η προσευχή. Για όλους αυτούς τους λόγους μου αρέσει η προσευχή, θέλω να προσεύχομαι· και να προσεύχομαι σωστά, με καθαρή την ψυχή μου, με πίστη στην καρδιά, με συγκεντρωμένο το νου.
Δυστυχώς όμως τόσο συχνά διαπιστώνω ότι δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να συγκεντρώσω το νου, έστω και για λίγη ώρα, στην προσευχή. Κάνω το σταυρό μου και ξεκινώ. Λέω λίγα λόγια και χαίρομαι γι’ αυτό. Άρχισε η συνομιλία μου με τον Θεό. Τι όμορφα που είναι! Πόση χαρά νιώθω, όταν σκέπτομαι ότι μ’ ακούει ο Θεός, ο πανάγαθος Πατέρας, που όλα τα γνωρίζει, όλα τα μπορεί και μόνο το καλό μου θέλει! Σύντομα όμως φεύγει ο νους! Μόλις το καταλάβω, τον συμμαζεύω στην προσευχή. Όμως ξανά σε λίγο διαπιστώνω ότι βρίσκομαι αλλού και αρχίζω πάλι να προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα λόγια της προσευχής και να μιλήσω στον άγιο Θεό. Δεν περνά λίγη ώρα και κάτι απ’ όσα με απασχολούν έρχεται και πάλι να κερδίσει το νου. Το συνειδητοποιώ σύντομα και διερωτώμαι με λύπη: Τι προσευχή είναι αυτή;
Αχ, αυτός ο νους! Ταχύτατος, ασυγκράτητος! Καλπάζει, φεύγει, μετατίθεται από το ένα στο άλλο, από τη γη στον ουρανό, από την Αμερική στην Αυστραλία, από τον ήλιο μας μέχρι την άκρη του σύμπαντος, από το παρόν στο μέλλον, και με την ίση ευκολία στο παρελθόν, στα χρόνια του Χριστού, και από εκεί ακόμη πιο πίσω, μέχρι την αρχή της δημιουργίας. Και όλα αυτά περνούν μπροστά μου πολύ γρήγορα και μετακινούμαι από το ένα στο άλλο σε μια μόνο στιγμή. Όσο ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου καλύπτω τεράστιες αποστάσεις στο χώρο και στο χρόνο, στα παλιά και στα σύγχρονα, στα πλησιέστερα και στα πιο μακρινά. Με το νου. Το ταχύτερο μέσο μεταφοράς! Πώς να τον συμμαζέψεις, να τον συγκρατήσεις; Πώς να δαμάσεις τον ατίθασο νου;
Και το χειρότερο είναι ότι δεν κινείται μόνο ταχύτατα ο νους. Κινείται και επικίνδυνα, πάει και εκεί που δεν πρέπει, εκεί που κινδυνεύει η καθαρότητά του, εκεί όπου είναι η αμαρτία! Και αυτό μπορεί να το κάνει και στις πιο ιερές ώρες, και στον πιο άγιο τόπο. Να βρίσκεσαι στην ιερότατη ώρα της θείας Λειτουργίας, μέσα στον άγιο τόπο του ναού, και να σκέφτεσαι αυτά που δεν πρέπει! Να πνίγεται ο νους από σκέψεις μνησικακίας, εκδικητικότητος, κενοδοξίας, φιλοπρωτίας, σαρκικότητος και κάθε άλλης βρωμερής αμαρτίας! Είναι, όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, «ταχυπετές όρνεον καί αναιδέστατον», κινείται γρήγορα και πηγαίνει αναιδώς και εκεί που δεν είναι επιτρεπτό. Είναι ένα βρώμικο χασαπόσκυλο, «φιλομάκελλος κύων καί φιλόβρωμος».
Έχει ο νους μας την τάση να κινείται στα χαμηλά, σ’ αυτά που δεν μας ταιριάζουν, στα αμαρτωλά. «Ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ», λέγει ο Θεός (Γεν. η’ 21). «Ἔγκειται», στρέφεται η διάνοια του ανθρώπου «ἐπὶ τὰ πονηρὰ», μάλιστα «ἐπιμελῶς», και έπιπλέον «ἐκ νεότητος αὐτοῦ». Με την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία διεστράφη το εσωτερικό του. Γι’ αυτό και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πηγαίνει ο νους μας στα αμαρτωλά, ενώ με πολύ κόπο μπορεί κανείς να τον οδηγήσει στα ανώτερα και πνευματικά. Κάτι χάλασε μέσα μας και αναπτύχθηκε στην ψυχή μας η ροπή προς το κακό. Αυτή η ροπή είναι που επηρεάζει συχνά και σκοτίζει το νου. Γι’ αυτό και δεν αντέχει ο νους πολύ στην προσευχή και φεύγει.
Υπάρχει όμως και κάποια άλλη αιτία αυτού του κακού. Είναι ο πονηρός δαίμων, ο διάβολος. Αυτός είναι τελείως σκοτισμένο πνεύμα, ανεπανόρθωτα διεστραμμένος, σκέπτεται μόνο το κακό, δεν μπορεί να σκεφθεί το αγαθό. Και η κακία του τον ωθεί να πολεμεί τον άνθρωπο για να τον παρασύρει στο κακό. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι σκέψεις οι αμαρτωλές και η διάσπαση του νου στην προσευχή έρχεται ως αποτέλεσμα δικών του επιθέσεων. «Ἐχθροῦ προσβολαῖς τοῦ δυσμενοῦς» μετακινείται ο νους από το αγαθό κι πέφτει σε ποικίλους λογισμούς που το μολύνουν, που τον αποσπούν από τη προσευχή και δεν τον αφήνουν ν’ ανεβεί ελεύθερος στον Θεό. Μάλιστα μπορεί κάποτε ο διάβολος να φέρει και καλές σκέψεις την ώρα της προσευχής, προκειμένου να μας αποσπάσει την προσοχή. Γιατί η προσευχή τον καίει και δεν αντέχει τη δύναμή της. Προκειμένου λοιπόν να σταματήσει η προσευχή, μπορεί να χρησιμοποιήσει και καλούς λογισμούς. Κα αφού μ’ αυτό τον τρόπο πάρει τον νου από την προσευχή, στη συνέχεια θα επιχειρήσει και με κατά μέτωπον επίθεση με πονηρούς λογισμούς, να κάνει τη ζημιά.
Πώς λοιπόν θα αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή της αδύναμης ψυχής μας; Πώς πρέπει να ενεργήσουμε ώστε να ανεβάσουμε την ποιότητα της προσευχής, ώστε η συνομιλία μας με τον Θεό να γίνεται χωρίς παρεμβολές, να μην καταντά μία ψυχρή, ράθυμη και τυπική εκπλήρωση ενός βασικού θρησκευτικού καθήκοντος; Πώς η προσευχή μας θα γίνεται «μετ’ ἐκτενείας, μετά ὀδυνωμένης ψυχῆς, μετά συντεταμένης διανοίας», δηλαδή με επίμονη και εκτενή προσπάθεια, με ψυχή που πονάει, με τη διάνοια σταθερή και με έντονο αγώνα προσηλωμένη; «Αὕτη ἐστίν ἡ πρός τόν οὐρανόν ἀναβαίνουσα» προσευχή, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
.
Πηγή : Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 1986
.
Αναδημοσίευση από " Χριστιανική Φοιτητική Δράση "
.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Ο Άγιος Ευθύμιος

.
Ο άγιος Ευθύμιος (377-473) γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας από γονείς που είχαν μεγάλη πίστη και θεάρεστη ζωή, τον Παύλο και τη Διονυσία. Καθότι η μητέρα του ήταν στείρα έλαβε το όνομα Ευθύμιος από τους γονείς του για τη χαρά και ευθυμία που ένιωσαν για τη γέννησή του.Σε ηλικία τριών χρόνων έχασε τον πατέρα του, αλλά η μητέρα του διατήρησε την ψυχική της δύναμη και προστάτευσε το παιδί της.
Ο επίσκοπος Ευτρώιος διέκρινε τα χαρίσματα του παιδιού και το προστάτευσε. Αφού σπούδασε ο Ευθύμιος, χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν ιερέας και μάλιστα κρίθηκε κατάλληλος να διευθύνει το μοναστήρι της Μελιτηνής. Έζησε ασκητικά κοντά στη Λαύρα της Φαράν, όπου γνωρίστηκε με τον όσιο Θεόκτιστο. Έζησαν και οι δυο τους στην έρημο. Κατά το πρότυπό της Λαύρας της Φαράν ιδρύθηκαν εκεί πολλά μοναστήρια με την επίβλεψή τους. Συμβούλευε τους μοναχούς να μην έχουν δικό τους θέλημα, να κρατούν στην κορυφή την ταπεινοφροσύνη και την υπακοή, να περιμένουν και να μεριμνούν πάντοτε για την ώρα του θανάτου και τη φοβερή της κρίσεως ημέρα.
Τα πολλά χαρίσματα του αγίου Ευθυμίου τράβηξαν κοντά του πλήθος ανθρώπων. Αξιώθηκε από το Θεό να μη βλάπτεται από τα σαρκοβόρα και φαρμακερά θηρία που είχε δίπλα του. Επίσης, έθρεψε θαυματουργικά τετρακόσιους Αρμένιους που πέρασαν από το μοναστήρι του. Ακόμη, αξιώθηκε να απολαμβάνει την κοινωνία και μετάληψή του Αγίου Πνεύματος, να τον καταυγάζει θείο φως και να ‘χει το διορατικό χάρισμα.
Την εποχή που οι αιρετικοί αλώνιζαν παντού ο όσιος στήριξε λαϊκούς και μοναχούς στην ορθή πίστη. Ελάχιστοι έμειναν αμετακίνητοι στην Ορθοδοξία. Ανάμεσά τους και οι μοναχοί του αγίου, που έμειναν πιστοί και στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451) και η στάση τους δικαιώθηκε. Ο άγιος Ευθύμιος με ιεραποστολική εργασία χριστιανικού φωτισμού μεταξύ των αραβικών πληθυσμών οδήγησε στη χριστιανική πίστη πολλούς από τους Σαρακηνούς (Άραβες) και καταπολέμησε τις αιρέσεις των Νεστοριανών, Μονοφυσιτών και Μανιχαίων. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία, σύζυγος Θεοδοσίου του Β’, που έκλινε προς το μονοφυσιτισμό επανήλθε στους κόλπους της ορθόδοξης Εκκλησίας, αφού πείστηκε από τον Ευθύμιο.
Η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του στις 20 Ιανουαρίου.

Απολυτίκιο

Ευφραίνου έρημος η ου τίκτουσα, ευθύμησον η ουκ ωδίνουσα. ότι επλήθυνέ σοι τέκνα, ανήρ επιθυμιών των του Πνεύματος, ευσεβεία φυτεύσας, εγκρατεία εκθρέψας, εις αρετών τελειότητα. Ταις αυτού ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

.

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Aκoλουθίες μηνός Ιανουαρίου 2010

.
1.1.10 Παρασκευή

Περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Βασιλείου του Μεγάλου

3.1.10 Κυριακή

Προ των Φώτων, Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ

5.1.10 Τρίτη

Προεόρτια Φώτων, Όρθρος, Μ. Ώρες, Εσπερινός Θεοφανείων, Θ. Λειτ. Αγ. Βασιλείου, Μεγάλος Αγιασμός, (Αυστηρή Νηστεία) Έναρξη: 6:00 πμ
.
.

6.1.10 Τετάρτη Τα Άγια Θεοφάνεια

7.1.10 Πέμπτη Η Σύναξις του Τιμίου Προδρόμου και Ιωάννου του Βαπτίσου.

Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο (4:30 μμ)

9.1.10 Σάββατο Αγίου Μάρτυρος Πολυεύκτου

10.1.10 Κυριακή Μετά τα Φώτα, Γρηγορίου Νύσσης

16.1.10 Παρασκευή προς Σάββατο

Αγρυπνία, Η προσκύνησις της Τιμίας Αλύσου του Αποστόλου Πέτρου, έναρξη 8:30 μμ

17.1.10 Κυριακή Αντωνίου του Μεγάλου,
εκ μεταθέσεως Αθανασίου και Κυρίλλου Πατριαρχών Αλεξανδρείας

20.1.10 Τετάρτη Ευθυμίου του Μεγάλου

21.1.10 Πέμπτη Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο (4:30 μμ)

22.1.10 Παρασκευή Τιμοθέου Αποστόλου

24.1.10 Κυριακή Νεοφύτου του Εγκλείστου

25.1.10 Δευτέρα Γρηγορίου του Θεολόγου

26.1.10 Τρίτη Οσίου Ξενοφώντος και της Συνοδείας αυτού

27.1.10 Τετάρτη Ανακομιδή λειψάνων Ιωάννου του Χρυσοστόμου

28.1.09 Πέμπτη Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο (4:30 μμ)

30.1.10 Σάββατο Των Tριών Ιεραρχών

31.1.10 Κυριακή Κύρου και Ιωάννου Αναργύρων

.
Όρθρος Κυριακής: 6:45 πμ

Όρθρος καθημερινής: 6:30 πμ

Εσπερινός: 4:30 μμ
.
Εξομολόγηση: Μετά από συνεννόηση με π. Κωνσταντίνο
.
Τηλ. επικοινωνίας: π. Νεόφυτος 22 354004, π. Κωνσταντίνος 99 893332

http://www.ayioi-pantes.blogspot.com/, email: agioi.pantes@yahoo.gr
.

Ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιοε

.
Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος έζησε τον 4ο αιώνα μ. Χ. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην έρημο με εγκράτεια και προσευχή. Τα ασκητικά του παλαίσματα είναι όντως θαυμαστά και η διδασκαλία του είναι καρπός εμπειρίας. Δηλαδή, τα όσα διδάσκει είναι αληθινή θεολογία, είναι ρήματα ζωοποιά και σωτηριώδη, τα οποία εξέρχονται από καρδιά που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό γλυκαίνουν τον νου και την καρδιά και δημιουργούν έμπνευση και διάθεση για προσευχή.
Όσο επεδίωκε την σιωπή και την ησυχία τόσο η φήμη τον κατεδίωκε και γι’ αυτό έτρεχαν στην έρημο πάρα πολλοί άνθρωποι για να ακούσουν την σοφή διδασκαλία του και να τραφούν πνευματικά. Αυτός τότε, όταν καταλάβαινε ότι συγκεντρωνόταν έξω από το κελλί του πλήθος ανθρώπων, έφευγε μέσα από υπόγεια σήραγγα, που ένα μέρος της έσκαψε ο ίδιος με τα χέρια του, σε μια σπηλιά, όπου συνέχιζε να προσεύχεται στην αγαπημένη του ησυχία. Αυτό το έκανε από αγάπη για τους ανθρώπους και όχι από περιφρόνηση και αδιαφορία γι’ αυτούς, αφού τους αγαπούσε αληθινά, αλλά αισθανόταν ότι τους ωφελούσε περισσότερο με την προσευχή του παρά με τον λόγο του. Η προσευχή του είχε μεγάλη δύναμη και δι’ αυτής ο Θεός ετέλεσε πολλά θαύματα, αρκετά από τα οποία, όπως θεραπείες ασθενών και δαιμονιζομένων, καθώς και αναστάσεις νεκρών, αναφέρει λεπτομερώς ο ιστορικός Παλλάδιος.
Ένα από τα πολλά θαύματα που τέλεσε ο Θεός εισακούοντας την προσευχή του δούλου του Μακαρίου είναι και το εξής: Κάποια μέρα εφόνευσαν κρυφά έναν άνθρωπο και οι στρατιώτες χωρίς να γνωρίζουν τον ένοχον συνέλαβαν κάποιον αθώο. Εκείνος διαμαρτυρόταν και φώναζε ότι είναι αθώος, αλλά οι στρατιώτες δεν επείθοντο και ενώ τον οδηγούσαν στην δικαιοσύνη, μπόρεσε και τους ξέφυγε και κατέφυγε στο κελλί του οσίου Μακαρίου. Οι στρατιώτες μπήκαν στο κελλί, τον συνέλαβαν και τον έδεσαν, ενώ εκείνος φώναζε συνεχώς ότι είναι αθώος. Ο όσιος τον λυπήθηκε και πήγε στον τάφο του φονευθέντος μαζί με όλους εκείνους τους ανθρώπους. Γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά και μετά ρώτησε τον φονευθέντα εάν ο φερόμενος ως δράστης είναι αυτός που τον εφόνευσε. Τότε ακούσθηκε φωνή μέσα από τον τάφο να λέγη ότι ο άνθρωπος αυτός είναι αθώος και ότι «άλλος με εφόνευσε τίμιε πάτερ». Ο όσιος τον ευχαρίστησε και του είπε να αναπαυθή εν ειρήνη. Τότε οι στρατιώτες ελευθέρωσαν τον αθώο και παρεκάλεσαν τον όσιο να τους υποδείξη τον ένοχο, αφού ερωτήση και πάλι τον φονευθέντα. Ο όσιος Μακάριος τους είπε ότι είναι αρκετό το ότι τους βεβαίωσε πως ο άνθρωπος αυτός δεν πρέπει να τιμωρηθή γιατί είναι αθώος και ότι ο ίδιος δεν είναι κριτής για να τιμωρήση τον ένοχο.
Στα Συναξάρια αναφέρονται κάποια περιστατικά, τα οποία είναι εντυπωσιακά και ταυτόχρονα διδακτικά. Ένα από αυτά είναι και το παρακάτω:
- Κάποτε εκεί που περπατούσε συνάντησε δύο νέους διαφορετικού φύλου να περιπτύσσονται και να ασπάζονται περιπαθώς ο ένας τον άλλον. Ο όσιος αντί να τους κατακρίνη, ελεεινολόγησε τον εαυτό του λέγοντας: «Εσύ άθλιε έχεις τόση αγάπη προς τον Χριστό όσην έχουν αυτά τα παιδιά μεταξύ τους;». Μέ αυτόν τον τρόπο ταπεινώθηκε, αλλά και την κατάκριση απέφυγε.
Ετελειώθη εν ειρήνη σε βαθύ γήρας, ήτοι σε ηλικία 90 ετών.
Ο ιερός υμνογράφος απευθυνόμενος στον όσιο Μακάριο του λέγει, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «Της μακαριότητος της υπέρ νουν ορεγόμενος, ελογήσω θεσπέσιε• τρυφήν την εγκράτειαν, την πτωχείαν πλούτον, την ακτημοσύνην περιουσίαν ασφαλή και ευδοξίαν την μετριότητα• διο και της εφέσεως της κατά γνώμην επέτυχες, εν σκηναίς αυλιζόμενος των αγίων Μακάριε» (Στιχηρό Εσπερινού). Δηλαδή, ο όσιος αγαπούσε περισσότερο από όλα τον Θεό και ορεγόταν όχι τα πρόσκαιρα και φθαρτά, αλλά την μακαριότητα της Βασιλείας Του. Για τον λόγο αυτόν θεωρούσε ως τρυφή την εγκράτεια, ως αληθινό πλούτο την φτώχεια, ως ασφαλή περιουσία την ακτημοσύνη και ως αληθινή δόξα την ταπείνωση. Γι’ αυτό και επέτυχε να απολαύση αυτά που ποθούσε και για τα οποία αγωνιζόταν και αγάλλεται αιωνίως στα ουράνια σκηνώματα μαζί με όλους τους Αγίους.
Ο βίος και η πολιτεία του οσίου Μακαρίου μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα:
Αληθινός πλούτος είναι αυτός που δεν φθείρεται και που δεν μπορούν οι κλέφτες να τον κλέψουν και να τον αφαιρέσουν από τον κάτοχό του. Και τέτοιος είναι η εκούσια φτώχεια που αποκτάται με την ελεημοσύνη, η οποία είναι στην πραγματικότητα κατάθεση στα «θησαυροφυλάκια» του ουρανού. Ασφαλής περιουσία είναι ο πλούτος της κεκαθαρμένης από τα πάθη καρδιάς, επειδή μέσα σ’ αυτήν είναι θησαυρισμένη η άκτιστη Χάρη του Θεού.
Όποιος κυνηγά τον πρόσκαιρο πλούτο και την εφήμερη δόξα στην πραγματικότητα απεμπολεί την ελευθερία με την οποία τον προίκησε ο Θεός και υποδουλώνεται στους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι, με τον έναν η τον άλλο τρόπο, τον βοήθησαν να τα αποκτήση, επειδή τον έχουν στο χέρι, κατά το κοινώς λεγόμενο, και μπορούν να τον εκβιάζουν όποτε θέλουν. Όποιος υποδουλώνεται ελεύθερα στον Θεό και ζη κάτω από την σκέπη Του, σύμφωνα με το θέλημά Του, αυτός, κατά τον όσιο Μακάριο, δέχεται «την εξ ύψους δύναμιν, την επουράνιον του Πνεύματος αγάπην και αφού λάβει το επουράνιο πυρ της αθανάτου ζωής, λύεται από κάθε κοσμική και ψεύτικη αγάπη και ελευθερώνεται από κάθε δεσμό κακίας» και παραμένει αληθινά ελεύθερος να αγαπά και να πράττη το αγαθό και ευάρεστο στον Θεό.
Αληθινά ελεύθερος δεν είναι εκείνος ο οποίος κάνει ο,τι του υπαγορεύουν τα πάθη, οι κακίες και οι αδυναμίες του, ήτοι το να αμαρτάνη, να μισή, να γκρεμίζη και να καταστρέφη, αλλά εκείνος που μπορεί να αγαπά ανιδιοτελώς και να σέβεται, να προσφέρη και να ευεργετή με κάθε τρόπο τους συνανθρώπους του.
.
Πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας

.-
Είναι κοινή διαπίστωση, μα και λυπηρά δυστυχώς, στις ημέρες μας αντιστραφήκανε οι όροι. Οι όροι της λογικής, της τάξεως και της ευπρέπειας.
Τα κάτω, τα μικρά, τα ανάξια λόγου τα βάλαμε στα επάνω σκαλοπάτια της κλίμακος των αξιών και τα μεγάλα στα χαμηλά. Σεβόμαστε, αναγνωρίζουμε και ηρωποιούμε τους μικρούς, τους ανάξιους, αντί τους μεγάλους και τους άξιους. Τους μεγάλους ευεργέτες της ανθρωπότητας, τους κορυφαίους της επιστήμης, των τεχνών και των γραμμάτων, τους ήρωες της πίστεως και της πατρίδας τους περιφρονούμε, δεν τους αναγνωρίζουμε.
Είμαι βέβαιος ότι, οι περισσότεροι, της νέας γενιάς, γνωρίζουν πιο πολλά για τους διάφορους ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές, ποδοσφαιριστές, παρά για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, για τον Θεμιστοκλή και τον Αλκιβιάδη, για τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη και τους άλλους ήρωες της πατρίδας μας, που όμως ένεκα της θυσίας τους απολαμβάνουμε εμείς τώρα την ελευθερία μας.

Για τον άγιο Αθανάσιο που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αγωνιστές της πίστεώς μας, της Ορθοδόξου πίστεώς μας, πολύ λίγοι και λίγα γνωρίζουμε. Αλήθεια τι γνωρίζουμε για τη ζωή, τους αγώνες και τα βάσανα του; Και όμως, η ιστορία, τον θεωρεί, τον αναγνωρίζει ως τον ηρωικότερο των αγίων και των αγιώτερο των ηρώων.

Και επειδή ακριβώς υπάρχει αυτή η κατάσταση της ανατροπής των πάντων, στην κλίμακα των αξιών, επειδή τα αληθινά μεγάλα και τους πραγματικά μεγάλους τους βάζουμε στα κατώτερα σκαλοπάτια των αξιών και βάλαμε τα μικρά και τους μικρούς ψηλά και αγωνιζόμαστε, για τούτο, πιο πολύ να τα αποκτήσουμε και να τους μοιάσουμε, αυτούς τους αναξίους, για τούτο και εμείς, υπηρέτες του αγαθού, του ορθού και του λογικού, και σαν άνθρωποι του Θεού που θέλουμε την αλήθεια του Θεού, την τάξη και την ορθότητα και που έχουμε καθήκον και υποχρέωση να καθοδηγούμε τους ανθρώπους στα σωστά και τα πρέποντα, θα σας παρουσιάσω τη μεγάλη προσωπικότητα, που όχι μόνο υπήρξε ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων, αλλά και ο πατέρας της Ορθοδοξίας. Και αυτός δεν είναι άλλος παρά ο άγιος Αθανάσιος, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, αυτός που πήρε και τον τίτλο Μέγας.

Είναι πατέρας της Ορθοδοξίας, γιατί αυτός γέννησε με το μυαλό του, το φωτισμένο από το Θεό, όλα εκείνα, τους όρους και τα διδάγματα, που μας ξεκαθαρίσανε το έδαφος της πίστεως μας από τις διάφορες αιρετικές διδασκαλίες. Είναι αυτός που αγωνίστηκε όσο κανένας άλλος για να διαφυλάξει την Ορθοδοξίαν άσπιλον και αμόλυντο και να την έχουμε και μεις σήμερα καύχημα μας.

Ακόμη κάτι. Πήρε τον τίτλο Μέγας και για δύο λόγους και για τους αγώνες του, μα και για την πρακτική ζωή του, για την αγιότητα του. Δεν είναι το αξίωμα του μονάχα που του έδωσε τον τίτλο του μεγάλου, είναι και η αρετή του.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος σε εγκωμιαστικόν του λόγο γι' αυτόν, τον ταυτίζει με την ιδίαν την αρετήν. Λέγει δε, « Αθανάσιον επαίνων αρετήν επαινέσομαι. Ταυτόν γαρ εκείνο τε ειπείν και επαινέσαι». (Επαινώντας τον Αθανάσιον θα επαινέσω την αρετήν. Γιατί Αθανάσιος και αρετή είναι το ίδιο πράγμα. Όταν αναφέρομαι εις αυτόν επαινώ την αρετήν). (Γρηγ. του Θεολόγου Λόγος Κ.Α.' Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 59, σελ. 148).

Λοιπόν, αγαπητοί μου, και εγώ για όλα αυτά, θα σας πω για τον βίον και την δράσιν του Αγ. Αθανασίου. Και θα δείτε πραγματικά ότι, τα όσα σας είπα είναι όχι μόνο αληθινά, μα και πόσον στερούνται, από την πραγματικότητα. Γιατί ο Αθανάσιος βρίσκεται πέραν πάσης περιγραφής.

Και ύστερα πάλι, που τώρα στους καιρούς μας, ιδιαίτερα οι αιρέσεις και οι αιρετικοί οργιάζουν κυριολεκτικά, πολύ θα διδαχθείτε, πολύ θα ωφεληθείτε από τη ζωή του, τους αγώνες και το παράδειγμα του Μ. Αθανασίου, που τον γιορτάζουμε στις 18 Ιανουαρίου μαζί με ένα άλλο εξέχοντα ιεράρχη τον Κύριλλο Αλεξανδρείας, που μακάρι να έχουμε τις ευχές και τις ευλογίες τους.

Αναδημοσίευση από " Ψήγματα Ορθοδοξίας "
.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Ο Άγιος Αντώνιος

.
Ο άγιος Αντώνιος, ο καθηγητής της ερήμου, είναι από τους λίγους που έλαβαν την προσωνυμία μέγας. Πραγματικά, υπήρξε μέγας αθλητής του πνευματικού στίβου και θριαμβευτής στους αγώνες εναντίον της πλάνης, της αμαρτίας, του διαβόλου και των πολυμόρφων παθών. Ο βίος του, που συνεγράφη από έναν άλλον μέγα, τον σύγχρονό του άγιο Αθανάσιο, Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας, είναι υπερθαύμαστος και αξιοζήλευτος. Η μελέτη του πρέπει να αποτελή εντρύφημα όλων εκείνων, οι οποίοι ποθούν να βιώσουν το μεγαλείο της κατά Χριστόν ζωής.
Ο μέγας Αντώνιος με την άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή έφθασε στην κορυφή της πνευματικής ζωής και απέκτησε την αληθινή σοφία. "Ονομάζει τον εαυτό του "ιδιώτην" και ήταν αγράμματος, είχε όμως διδάσκαλον την άνωθεν σοφίαν του Πνεύματος. Από την σοφία αυτή φωτισμένος και εμπνευσμένος έδωκε σοφότατες αποκρίσεις σε διαφόρους Χριστιανούς, που ζητούσαν να ωφεληθούν ψυχικά, όπως φαίνεται σε πολλά μέρη των "Γεροντικών" βιβλίων. Εκτός από αυτές άφησε και τα "εκατόν εβδομήκοντα κεφάλαια", που περιλαμβάνονται στην "Φιλοκαλία" και προσφέρουν μεγάλη ωφέλεια σε όσους τα διαβάζουν".
Άσκηση ονομάζεται η προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να εφαρμόζη το θέλημα του Θεού στην ζωή του. Η προσπάθεια να μεταμορφώση τα πάθη του, να καθαρθή από τα πάθη, για να μπορέση να αγαπήση "εξ όλης ψυχής και καρδίας", τον Θεό και τον άνθρωπο. Γιατί είναι αδύνατο να αγαπά αληθινά όποιος εξουσιάζεται από τα πάθη και κυρίως από την φιλαυτία, που καταδυναστεύει τον άνθρωπο και κάνει την ζωή του δύσκολη. Φιλαυτία είναι η άλογη αγάπη προς τον εαυτό μας και από αυτήν, ως από μητέρα, γεννώνται όλα τα άλλα πάθη, όπως της υπερηφανείας, της κενοδοξίας, της φιληδονίας, της φιλαργυρίας κ.λ.π.
Στις ημέρες μας, συχνά γίνεται λόγος για την αγάπη, την ειρήνη και την φιλία μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και για άλλα παρόμοια. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά το ερώτημα είναι πώς μπορεί κανείς να αγαπά τους άλλους και να ειρηνεύη μαζί τους, την στιγμή που είναι υποδουλωμένος στα πάθη και δεν μπορεί να ειρηνεύση με τον ίδιο τον εαυτό του; Η αγάπη, κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή, είναι έκγονος απαθείας. Δηλαδή γεννάται και αυξάνεται μέσα σε μια καρδιά, η οποία έχει καθαρθή ή τουλάχιστον αγωνίζεται επίμονα και επίπονα να καθαρθή από τα πάθη. Τότε η αγάπη είναι ανιδιοτελής και ανθεκτική στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες. Δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά διαρκεί και πέραν του τάφου, είναι "συνομήλικη με τους αιώνες". Αντίθετα, η εμπαθής αγάπη είναι ψεύτικη και διαρκεί όσον καιρό είναι σε θέση να υπηρετή και να τρέφη ή να τρέφεται από τα πάθη. Και πώς είναι δυνατόν να έχη αντοχή και διάρκεια, αφού οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, τα συμφέροντα μεταβάλλονται και το ανθρώπινο σώμα φθείρεται και αλλοιώνεται;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα των μεταπτωτικών κοινωνιών είναι τα ανθρώπινα πάθη. Τα εμπαθή άτομα προξενούν τεράστια προβλήματα στο οικογενειακό και το κοινωνικό τους περιβάλλον, αλλά και πολέμους και ακαταστασίες σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν πρόκειται για άτομα που κατέχουν αξιώματα και εξουσία. Όπως τονίζει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: "Η αμαρτία έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Τα αρρωστημένα άτομα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς και στην συνέχεια οι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν περισσότερο τα άτομα". Επομένως, η αλλαγή των ανθρωπίνων κοινωνιών προς το καλύτερο, ή μάλλον η εξανθρώπισή τους, προϋποθέτει την πνευματική αναγέννηση των μελών τους, η οποία μπορεί να γίνη με την άσκηση, την προσευχή, την μυστηριακή ζωή και γενικότερα με την υπακοή στην Εκκλησία και τους εκκλησιαστικούς θεσμούς.
Ο άγιος Αντώνιος με τους σκληρούς αγώνες του εναντίον των πνευμάτων της πονηρίας και της υπερηφανίας, απέκτησε την υψοποιό ταπείνωση. Εν τούτοις ο Θεός του απεκάλυψε ότι υπάρχει κάποιος υποδηματοποιός στην Αλεξάνδρεια, που τον έχει ξεπεράσει στην πνευματική ζωή και τον απέστειλε να διδαχθή το πνευματικό έργον εκείνου. Και όπως σημειώνει ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ: "Έμαθεν εξ αυτού να σκέπτηται ενδομύχως: "Οι πάντες σώζονται, εγώ δε μόνος απόλλυμαι"". Τον λόγον αυτό μπορούν να τον αντέξουν μόνον εκείνοι, που έχουν κατακτήσει το ακρότατον ύψος της ταπεινοφροσύνης.
Η ταπεινοφροσύνη είναι μητέρα της αγάπης και όλων των άλλων αρετών. Ο Όσιος αγαπούσε θυσιαστικά τους πάντες και προσευχόταν για ολόκληρη την οικουμένη. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε με τους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τους πονεμένους ανθρώπους. Με την αρχοντική του αγάπη τους παρηγορούσε αληθινά και τους στήριζε. Επισκέφθηκε κάποτε έναν θεολόγο - συγγραφέα, τον Δίδυμο, που ήταν τυφλός, αλλά όπως φαίνεται είχε ανοικτά τα μάτια της ψυχής του καί, μεταξύ άλλων, του είπε: "Μη σε στενοχωρεί και μη σε ταράζει, Δίδυμε, το γεγονός ότι σού λείπουν τα σωματικά μάτια. Διότι σού λείπουν τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι μυίγες και τα κουνούπια. Εσύ έχεις τέτοια μάτια, με τα οποία βλέπουν οι άγγελοι, με τα οποία ο Θεός καθοράται και το αυτού φως καταλαμβάνεται". Το περιστατικό αυτό φανερώνει τον τρόπο ποιμαντικής των Αγίων. Δεν απογοητεύουν και δεν απελπίζουν τους ανθρώπους, αλλά αντίθετα τους αυξάνουν την αγάπη για την ζωή, την κατά Χριστόν ζωή, αποδιώχνουν από την ψυχή τους την καταχνιά, αυξάνουν την χαρά, δυναμώνουν την πίστη, θεριεύουν την ελπίδα.
Θα ήθελα να περατώσω το άρθρο αυτό με την συμβουλή - προτροπή του αγίου Αντωνίου: "Είναι ανάγκη να τρέχωμε να θεραπεύωμε τα πάθη της ψυχής, γιατί μέλλουμε να κριθούμε κατά πρόσωπον Θεού, για να μη βρεθούμε τιποτένοι ή καταγέλαστοι".
.
Toυ Πρωτoπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
πηγή:
http://www.parembasis.gr
.

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Νουθεσίες Γέροντος Πορφυρίου

.
Μερικες αναφορές από την πλούσια πνευματική του παρακαταθήκη σε μας:
«Ο Χριστός είναι το παν. Αγαπήστε το Χριστό και μηδέν προτιμήστε της αγάπης αυτού».
« Ο Χριστός είναι η αγάπη μας, αυτός είναι ο έρωτάς μας. Ο έρωτας προς το Χριστό δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό».
« Δώσου εξ ολοκλήρου στο Χριστό, με ένθερμο έρωτα, με λαχτάρα».
« Τίποτε στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Μας αγαπά πολύ, μας έχει στο νου του κάθε στιγμή και μας προστατεύει. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και να μη φοβόμαστε τίποτε».
« Η υπακοή κάνει θαύματα».
« Δεν θέλω με το φόβο του θανάτου να πλησιάσεις το Θεό. Θέλω με την πολλή αγάπη προς αυτόν να το κάνεις. Αυτό είναι το ανώτερο, παιδί μου».
«Αυτά που θέλετε να πείτε στα παιδιά σας, να τα λέτε με την προσευχή σας. Τα παιδιά δεν ακούν με τα αφτιά. Μόνον όταν έρχεται η Χάρις που τα φωτίζει, τότε ακούνε αυτά που θέλουμε να τους πούμε».
«Συν Χριστώ πανταχού φόβος ουδαμού».
«Αν τα χαλάσω με τον επίσκοπο, αν ο επίσκοπος είναι θυμωμένος μαζί μου, η προσευχή μου δεν ανεβαίνει στον ουρανό».
« Η μετάβαση στην άλλη ζωή γίνεται όπως όταν ανοίγεις μια πόρτα και βρίσκεσαι σε διπλανό χώρο. Δεν πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος».
« Ο Θεός σέβεται το θέλημά μας. Ό,τι κάνεις να το κάνεις επειδή το θέλεις, ελεύθερα, υπεύθυνα και με ευχαρίστηση».
«Να εξομολογείσαι τακτικά και καλά, γιατί και Πατριάρχης να είσαι, αν δεν εξομολογείσαι, δε σώζεσαι».
« Αν πρόκειται να ζήσεις μέσα στον κόσμο, να ακολουθείς το ημερολόγιο που έχει η εκκλησία, για να μη φέρνεις αναστάτωση στον κόσμο, εκτός και επιθυμείς να ζήσεις στο Άγιον Όρος».
« Ο τελειότερος τρόπος προσευχής είναι ο σιωπηλός».
« Φοβάμαι μην πάω στην κόλαση από την πολλή ';οικονομία';';».
« Πιο πολύ θα προσεύχεσθε για τους άλλους παρά για τον εαυτό σας. Όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου Πατέρα, είμαστε όλοι ένα. Για αυτό όταν προσευχόμαστε για τους άλλους λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» και όχι «ελέησέ τους». Τους κάνουμε έτσι ένα με τον εαυτό μας».
« Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσομε το εσωτερικό μας απ'; τα μπερδέματα και τα πάθη. Και αυτό βέβαια μόνο συν Χριστώ γίνεται. Στον Χριστό είναι η χαρά. Και ο κόσμος σήμερα αυτό ζητάει και παίρνει τα δηλητήρια και τα ναρκωτικά, για να έλθει σε κόσμους χαράς, αλλά ψεύτικης χαράς».
« Όλα τα προβλήματά μας, τα υλικά, τα σωματικά, τα πάντα, να τα αναθέτουμε στο Θεό».
«Κανείς δεν πρέπει να θέλει να σωθεί μόνος του, χωρίς να σωθούν και οι άλλοι. Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Είμαστε ένα ακόμη και με τους ανθρώπους που δεν είναι κοντά στην εκκλησία. Να κάνουμε προσευχή ο Θεός να τους φωτίσει και να τους αλλάξει».
« Προτιμώ να πλανώμαι μέσα στην Εκκλησία παρά να φύγω από την Εκκλησία».
« Δεν θα ήθελα να σωθώ μόνος μου δίχως την Εκκλησία και δεν θα εγκατέλειπα το πλοίο της Εκκλησίας, γιατί έπαθε ρωγμή ή γιατί κινδυνεύει».
«Για να διατηρήσουμε την ενότητά μας, θα πρέπει να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία, στους επισκόπους της. Υπακούοντας στην Εκκλησία, υπακούομε στον ίδιο το Χριστό. Να πονάμε για την Εκκλησία. Να μη δεχόμαστε να κατακρίνουν τους αντιπροσώπους της. Στο Άγιο Όρος το πνεύμα που έμαθα ήταν ορθόδοξο, βαθύ, άγιο, σιωπηλό, χωρίς έριδες, χωρίς καυγάδες και κατακρίσεις. Να μην πιστεύουμε τους ιεροκατηγόρους. Και με τα μάτια μας να δούμε κάτι αρνητικό να γίνεται από κάποιον ιερωμένο, να μην το πιστεύομε, ούτε να το σκεπτόμαστε, ούτε να το μεταφέρουμε. Το ίδιο ισχύει και για τα λαϊκά μέλη της εκκλησίας και για κάθε άνθρωπο. Όλοι είμαστε Εκκλησία. Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για τη διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε βέβαια το Χριστό. Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζομε κάθε μέλος της και κάνομε ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως εκείνος, ο οποίος «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει»
.
(Γέροντας Πορφύριος )

Από το βιβλίο Βίος και Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου, εκδ. Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής

.
«Όταν φύγω από αυτή τη ζωή, τότε, όταν με ζητάτε, θα είμαι αμέσως κοντά σας».

.
Αναδημοσίευση από : Ψήγματα Ορθοδοξίας

.

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010

Οι Πειρασμοί !

.
Όπως τα βλέφαρα αγγίζουνε τόνα τ'άλλο, έτσι κ' οι πειρασμοί είναι κοντά στους ανθρώπους.
Και τα οικονόμησε έτσι ο Θεός με σοφία, για τη δική σου ωφέλεια, για να χτυπάς με υπομονή την πόρτα Του, κι' από το φόβο των λυπηρών να Τον θυμάται ο λογισμός σου, και να Τον σιμώσεις με την προσευχή, και ν' αγιαστεί η καρδιά σου με το να Τον συλλογίζεσαι και σαν Τον επικαλεστεις, θα σ' ακούσει, και θα μάθεις πως ο Θεός είναι κείνος που θα σε γλυτώσει.
Και θα νοιώσεις Κείνον που σ'έπλασε και που νοιάζεται για σένα και που σε φυλάγει και που έπλασε διπλό τον κόσμο για σένα, τον έναν σα δάσκαλο και πρόσκαιρο παιδευτή, τον άλλον σαν πατρογονικό σπίτι σου κ' αιώνια κληρονομιά σου.
.
Δε σ'έκανε ο Θεός απαλλαγμένον από τα λυπηρά, μήπως θαρρευόμενος στη Θεότητα, κληρονομήσεις ό,τι κληρονόμησε κείνος που πρώτα λεγότανε Εωσφόρος, κ' ύστερα γίνηκε Σατανάς και πάλι δε σ' έκανε αλύγιστο κι' ασάλευτον, για να μη γίνεις σαν τ' άψυχα τα κτίσματα, και σου δοθούνε τα αγαθά δίχως κέρδος και δίχως μισθό, όπως στα άλογα είνε τα φυσικά χαρίσματα τα χτηνώδικα.
Γιατί είνε εύκολο σ' όλους να καταλάβουνε πόση ωφέλεια και πόση ευχαρίστηση και ταπείνωση κερδίζει ο άνθρωπος περνώντας τούτα τα εμπόδια.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
Αναδημοσίευση από " Ψήγματα Ορθοδοξίας "


.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Σταχυολογήματα

.
Παραινέσεις Αγίων Πατέρων

(Από το Μεγάλο Γεροντικό και τον Μικρό Ευεργετινό)

Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαπτισμένος ζη­τάει αυτά τα τρία:

Από την ψυχή ορθή πίστι,

από την γλώσ­σα την αλήθεια

και από το σώμα την σωφροσύνη

(Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος).
.
.

.
* Αδελφοί μου, ας έχουμε καθαρό νου, στραμμένο στον Θεό... Ας κάνουμε όσα αρέσουν στον Θεό. Όποιος ζει, ό­πως θέλει ο Θεός, ζει μαζί με τον Θεό.
* Το να αγνοούν οι άνθρωποι εντελώς τους θείους νό­μους είναι μεγάλη προδοσία της σωτηρίας.
* Εάν δουλεύουμε αδιάκοπα (τις εντολές του Θεού, την αρετή) θα βρούμε τον δρόμο της ζωής.
* ...Δια να βρεις παρηγοριά από τον Θεό, πήγαινε προσκολλήσου σε άνθρωπο που έχει φόβο Θεού, ταπείνωσε τον εαυτό σου ενώπιόν του και παράδωσε το θέλημά σου.
* Όλα για μας τα υπέστη ο Χριστός, για να μας σώσει. Ας είμαστε νηφάλιοι, ας είμαστε άγρυπνοι, ας περνούμε τον καιρό μας προσευχόμενοι, ας κάνουμε όσα είναι ευάρεστα σ' Αυτόν.
* Εάν δεν μισήσεις πρώτα την αμαρτία, δεν μπορείς να κάνης το θέλημα του Θεού... Το μόνο που ζητάει ο Θεός απ' τον άνθρωπο είναι η καλή του διάθεση και να έχει πά­ντοτε τον φόβο του Θεού.
* Εκεί που υπάρχει σαρκική ανάπαυση, δεν μπορεί να κατοικήσει φόβος Θεού (Αβ. Ησαΐας).
* Εάν κανείς, δεν δουλέψει, δεν παίρνει μισθό από τον Θεό (Αβ. Ησαΐας).
* Η επαγρύπνηση και η προσοχή στον εαυτό μας και η διάκριση, αυτές οι τρεις αρετές είναι οδηγοί της ψυχής.
* Απόφευγε τις ανώφελες φιλίες του κόσμου αυτού, και από μόνες τους θα αποξενωθούν (Αβ. Ποιμήν).
* Να είσαι πρόθυμος πάντα να κάνης την πνευματική σου εργασία λίγο - λίγο και θα σωθής.
* Προϋπόθεση για να 'σαι Χριστιανός είναι να μιμεί­σαι τον Χριστό.
* Όπως δεν είναι δυνατόν να βόσκουν μαζί πρόβατα και λύκοι, έτσι είναι αδύνατον να βρει έλεος εκείνος που α­ντιμετωπίζει με δόλο τον πλησίον του.
* Για να είσαι αρεστός στον Θεό, κράτησε αυτές τις τρεις παραγγελίες και σώζεσαι: Όπου και αν πας, τον Θεό να έχης μπρος στα μάτια σου πάντοτε. Ό,τι και αν κάνης, να στηρίζεται στη μαρτυρία των θείων Γραφών. Και σ' ό­ποιον τόπον και αν κατοικής, μη μετακινείσαι εύκολα από εκεί (Άγ. Αντώνιος).
* ...Αδελφέ, εσύ είπες. «ασθενώ στην ψυχή και στο σώ­μα». Αλλά γιατί δεν ομολογείς ότι υγιαίνεις στο θέλημά σου; (Άγ. Βαρσανούφιος).
* Το να βιάζουμε σε όλα τον εαυτό μας (για να κατορθώ­σουμε την αρετή), αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στο Θεό.
* Αυτός που βιάζει τον εαυτό του για το Θεό, είναι ό­μοιος με τον ομολογητή της πίστεως.
* ...Εκείνος που θέλει να ξεριζώση τα πάθη του, έχει α­νάγκη από ιδρώτες και κόπους.
* Όποιος δεν γεύθηκε ακόμα τα επουράνια, ποθεί τα α­κάθαρτα.
* Εντολή του Χριστού που εκτελείται με επίγνωση, χα­ρίζει παρηγοριά ανάλογη με τις οδύνες της καρδιάς.
* Η χάρις του Θεού ακολουθεί πάντα την προαίρεσί μας. και με την χάρι κατορθώνουμε κάθε αγαθό...
* Προτιμότερος είναι ο θάνατος για χάρη του Θεού, παρά μια ζωή γεμάτη ντροπή και οκνηρία.
* Στήριξε το θάρρος σου στο Θεό..., και να μην αρχίσης την εργασία του καλού έργου με διψυχία, που οδηγεί στη χαυνότητα, για να μη φτάση να γίνη ανώφελος ο κό­πος σου και αφόρητη η εργασία της (πνευματικής) καλ­λιεργείας σου. Άρχισε το αγαθό με ανδρεία και αδίστακτη πίστη στο Θεό... (Αβ. Ισαάκ).
* Πολύ λυπόμαστε όταν κάνουμε αμαρτίες. Τις αίτιες τους όμως με ευχαρίστησι τις δεχόμαστε.
* Θανάσιμη αμαρτία είναι εκείνη για την οποίαν ο άν­θρωπος μένει αμετανόητος. Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός και σπλαχνικός όσον ο Θεός. Τον αμετανόητο όμως ούτε ο Θεός τον συγχωρεί (του αββά Μάρκου).
* Αυτός που αποφεύγει τον ωφέλιμο πειρασμό, αποφεύ­γει την αιώνιο ζωή. Σήκωσε τους πειρασμούς από την μέση και κανείς δεν θα αγιάση (Γεροντικόν).
* Οι Πατέρες μας μέσα από πολλές καταφρόνιες μπή­καν χαρούμενοι στην επουράνια πόλη (Αββάς Ιωάννης).
* Οι άνθρωποι παρουσιάζουν με πληρότητα την διδα­σκαλία, αλλά ελάχιστα απ' αυτά εφαρμόζουν (Αββάς Ποι­μήν).
* Μάθε στην καρδιά σου να εφαρμόζη αυτά που διδά­σκει η γλώσσα σου (Αββάς Ποιμήν).
* Εκείνος που με κάθε τρόπο επιδιώκει την φιλία των ανθρώπων, απομακρύνεται εντελώς από την φιλία του Θε­ού, μας διδάσκει ο Αββάς Ποιμήν.
* Αν ο Θεός δεν δοξάση τον άνθρωπο, η δόξα των αν­θρώπων είναι ένα τίποτε (Αββάς Σισόης).
* Εξουθένωσε τον εαυτό σου, παράτησε το θέλημά σου, απαλλάξου από τις μέριμνες και θα έχης ανάπαυσι, μας λέγει ο Αββάς Σισόης.
* Μη συγκατοικήσετε με αιρετικό, ούτε να έχετε γνω­ριμίες με άρχοντες. Τα χέρια σας ας μην είναι απλωμένα για να μαζεύουν, προτιμότερον να είναι απλωμένα για να δίνουν (Αββάς Χωμέ).
* Σε ερώτησι του Αγίου Παμβώ προς τον άγιο Αντώ­νιο. τί να κάνη (για την σωτηρία του) ο Άγιος απήντησε: Μην έχης πεποίθησι στην αρετή σου, μη σκαλώνη η σκέψι σου ανώφελα σε κάτι που ανήκει στο παρελθόν, και έχε κυ­ριαρχία στη γλώσσα σου και στην κοιλιά σου.
* Μας συμφέρει σαν ζητιάνοι να ζούμε, αρκεί μόνο να είμαστε μαζί με τον Ιησούν, διότι όποιος είναι με τον Ιησού, είναι πλούσιος και αν ακόμη υλικά είναι πτωχός. Αυ­τός που προτιμά τα γήινα από τα πνευματικά, θα χάση και τα δύο, ενώ εκείνος που επιθυμεί τα ουράνια, θα βρη οπωσδήποτε και επίγεια αγαθά (Οσία Ευγενία).
* Είναι αδύνατο να απόκτηση κανείς τον Ιησούν, παρά μόνο με κόπο, με ταπείνωσι και με προσευχή ακατάπαυστη, διαβάζομε στο Γεροντικό.
* Αγαπήστε την θλίψι περισσότερο από την ανάπαυσι, την περιφρόνησι περισσότερο από την δόξα, καθώς και το να δίνετε παρά να παίρνετε, και θα έχετε πνευματική ωφέλεια (Αββάς Ματώης).
* Ο Θεός από κάθε άνθρωπο που είναι βαπτισμένος ζη­τάει αυτά τα τρία: Από την ψυχή ορθή πίστι, από την γλώσ­σα την αλήθεια και από το σώμα την σωφροσύνη (Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος).
* Όπως ακριβώς ένα ερειπωμένο σπίτι έξω από την πό­λη γίνεται τόπος ακαθαρσιών, έτσι και η ψυχή του οκνηρού γίνεται κατοικητήριο κάθε ακαθάρτου πάθους (Αββά Ησαΐου).
* Ό,τι αποστρέφεσαι, μην το κάνεις στον άλλο... Ό­ποιος μπορεί να κράτηση αυτόν τον λόγο, του αρκεί για να σωθή (Γεροντικόν).
* Είναι αδύνατον να απόκτηση σταθερά αγάπη στον Θεό, όποιος έχει κάποιαν εμπαθή κλίση σε οτιδήποτε γήι­νο (Αγ. Μάξιμος).
* Εκείνος που έχει το νου του προσηλωμένο στην αγά­πη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, ακόμα και το σώμα του σαν ξένο (Αγ. Μάξιμος).
* Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρ­διά του για οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε φταίξιμό του, αυτός έχει αποξενωθεί τελείως από την αγάπη στο Θεό. Γιατί η αγάπη στο Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος εναντίον του ανθρώπου (Αγ. Μάξιμος).

ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

.

Κυριακή μετά Τα Φώτα

.
( Εφεσ. δ΄ 7-13 )
.
Αδελφοί, ἑνὶ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ. 8 διὸ λέγει· ἀναβὰς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δόματα τοῖς ἀνθρώποις. 9 τὸ δὲ ἀνέβη τί ἐστιν εἰ μὴ ὅτι καὶ κατέβη πρῶτον εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς; 10 ὁ καταβὰς αὐτός ἐστι καὶ ὁ ἀναβὰς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν, ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα. 11 καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους, 12 πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, 13 μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ.

Μέσα στη χάρη του Θεού
Κυριακή μετά τα Θεοφάνεια και όλη η κτίση είναι λουσμένη στο φως και τη χάρη του Θεού. Η Χάρη του Θεού καταυγάζει όλους τους πιστούς. Το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας αναφέρεται σ’ αυτή τη δωρεά της Χάριτος του Θεού. Λέει λοιπόν ο απόστολος Παύλος ότι στον καθένα μας ξεχωριστά ο Θεός έδωσε τη χάρη του. Δεν την έδωσε όμως σε όλους το ίδιο. Αλλά στον καθένα μας σύμφωνα με το μέτρο της σοφίας και της δικαιοσύνης του. Γι’ αυτό κάποιος ψαλμός λέει προφητικά: Όταν ο Χριστός με την Ανάληψή του ανέβηκε στον ουρανό, έδεσε αιχμαλώτους τους εχθρούς του, δηλαδή τον σατανά και το θάνατο, κι έδωσε χαρίσματα στους ανθρώπους. Το ότι όμως ο Χριστός ανέβηκε στους ουρανούς, υποδηλώνει ότι πιο πριν κατέβηκε στη γη μας και έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για μας. Ο ίδιος ο Χριστός που κατέβηκε στη γη, ο ίδιος ανέβηκε πάνω απ’ τους ουρανούς για να γεμίσει με την παρουσία του και τις δωρεές του τα πάντα.
Διότι ο Κύριός μας από τον ένδοξο θεϊκό του θρόνο είναι ο δωρεοδότης βασιλεύς και χορηγός κάθε αγαθού. Εδώ όμως γεννιέται ένα ερώτημα: Πριν από την Ανάληψή του ο Θεός δεν χορηγούσε τα αγαθά του στους ανθρώπους; Ο Θεός πάντοτε δώριζε στους ανθρώπους από τον ανεξάντλητο πλούτο των αγαθών του. Όμως πριν από τη Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου, ο άνθρωπος δεν ήταν δεκτικός των θείων δωρεών. Δεν μπορούσε ούτε και άντεχε ο άνθρωπος να πλουτίσει με τα θεία δώρα. Διότι ήταν υπόδουλος στην αμαρτία και τον διάβολο. Μετά την Πεντηκοστή όμως κάθε πιστός μπορεί να δεχθεί ασυγκρίτως μεγαλύτερες δωρεές. Τώρα πλέον ο Θεός δεν χαρίζει μόνο κάποια από τα αγαθά του, αλλά γεμίζει τον άνθρωπο με κάθε θεϊκό αγαθό. Μέσα στην άπειρη αγάπη του δεν κρατά για τον εαυτό του τα άπειρα πλούτη του, αλλά μας τα δωρίζει. Μας χαρίζει ό,τι υψηλό μπορούμε να ποθήσουμε ή να σκεφτούμε. Αναζητούμε τη χαρά, την ευτυχία; Ο Χριστός είναι η χαρά μας και την προσφέρει μέσα μας ολοκληρωμένη. Απουσιάζει η ειρήνη στην καρδιά μας; Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας, η οποία ξεπερνά κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Μας λείπει η αγάπη; Ο Χριστός είναι η αγάπη. Μεγαλύτερη αγάπη από τη δική του κανείς δεν μπορεί να έχει. Και μας την προσφέρει. Διψούμε για γνώση; Στον Χριστό υπάρχουν όλοι οι θησαυροί της σοφίας και μ’ αυτούς μας πλουτίζει. Τρέμουμε τον θάνατο; Διψούμε για ζωή; Ο Χριστός είναι η Ζωή μας· ζώντας με τον Χριστό έχουμε ζωή, και ξεχείλισμα ζωής. Η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν πλέον τη δύναμη που είχαν. Κι εμείς ζούμε πλέον με την προσδοκία της αιωνιότητας. Ακόμη κι αν έλθουν στη ζωή μας στενοχώριες και πίκρες, αρρώστιες και θάνατοι, δεν χάνουμε την ειρήνη μας, την ελπίδα μας, τη χαρά μας. Διότι έχουμε μέσα μας τον ίδιο τον Χριστό. Αυτός μας πλουτίζει με όλες τις δωρεές και τις χάριτές του.
.
Πνευματικά τέλειοι
Στη συνέχεια του αποστολικού αναγνώσματος ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι ο Θεάνθρωπος Κύριος έδωσε διαφορετική αποστολή και χαρίσματα σε κάθε διάκονο της Εκκλησίας του. Άλλους τους έθεσε Αποστόλους, άλλους Προφήτες, άλλους Ευαγγελιστές, άλλους Ποιμένες και Διδασκάλους. Κι όλες αυτές τις διαφορετικές κλήσεις τις έδωσε μ’ ένα μεγάλο και άγιο σκοπό: για να καταρτιζόμαστε οι πιστοί και να οικοδομούμαστε, έτσι ώστε να φθάσουμε κάποτε να έχουμε όλοι την ίδια αληθινή πίστη και την τέλεια γνώση του Υιού του Θεού· να έχουμε τέτοια πρόοδο και ωριμότητα, ώστε να γίνουμε πνευματικά τέλειοι έχοντας τις δωρεές και την πνευματική τελειότητα του Χριστού.
Στο δεύτερο αυτό μέρος του αποστολικού αναγνώσματος ο απόστολος Παύλος μας λέγει μεγάλες και υψηλές αλήθειες. Μας περιγράφει πού μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος όταν ζει μέσα στη χάρη και την ευλογία του Θεού. Και αναφέρει τρία επίπεδα πνευματικής προόδου: πρώτο επίπεδο η τέλεια πίστη, δεύτερο η τέλεια γνώση, και τρίτο η τέλεια μετοχή στις δωρεές και την αγιότητα του Χριστού. Καθώς όμως εμείς τα ακούμε όλα αυτά, γεμίζουμε με δέος και απορία: Ποιος από εμάς μπορεί να φθάσει σ’ αυτά τα μεγάλα και δυσθεώρητα ύψη των αγίων; Κανείς με τις δικές του δυνάμεις. Όλα αυτά τα μεγάλα και υψηλά τα χαρίζει ο Θεός με τη χάρη του. Και τότε τι ζητά από μας; Ζητά να γινόμαστε δεκτικά δοχεία της Χάριτός του· να ζούμε μέσα στην Εκκλησία του με πίστη και υπακοή· να δεχόμαστε καθημερινά την πνευματική καλλιέργεια των ποιμένων και διδασκάλων της Εκκλησίας του· ακολουθώντας τα ίχνη του Χριστού. Αυτόν να πιστεύουμε, Αυτόν να αγαπούμε, Αυτόν να λατρεύουμε, Αυτόν να ζούμε. Να αφήνουμε τη χάρη του να γεμίζει την ψυχή μας, να μεταμορφώνει τη ζωή μας. Κι όσο περισσότερο θα επιθυμούμε την παρουσία του Χριστού, τόσο περισσότερο στην ψυχή μας θα εισέρχεται η ζωή του Θεού. Κι όλα μέσα μας θα γίνονται φως, αγιασμός, ουρανός. Αυτός είναι ο προορισμός μας, αυτός είναι και ο καθημερινός μας αγώνας.

Πηγή : Χριστιανική Φοιτητική Δράση

.

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Χρόνος και Αιωνιότης !

.
Ανέτειλε το 2010. Καινούργιος χρόνος. Έδυσε και έσβησε το 2009. Έγινε παρελθόν μαζί με όλα τα άλλα χρόνια πού πέρασαν. Υποδεχθήκαμε το 2010 με πολλές ευχές, προσδοκίες και όνειρα.
Κάθε φορά όμως πού γιορτάζουμε την αλλαγή τού χρόνου, μαζί με τη χαρά για την είσοδό μας στον καινούργιο χρόνο, πρέπει να σκεπτόμαστε ότι και εμείς αλ­λάζουμε και γέρνουμε. Γιατί όλοι μας αν­εξαιρέτως έχουμε προχωρήσει κατά έ­να έτος και βρισκόμαστε πλησιέστερα προς το τέρμα της επίγειας ζωής μας.
Ό άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος στέκε­ται με δέος και ιερό στοχασμό μπροστά στις εναλλαγές του χρόνου και γράφει: «Τα πάντα ρέουν και φθείρονται». «Θα ήθελα να είμαι πεθαμένος για τα πρά­γματα αυτού του κόσμου και να ζω την εν Χριστώ κεκρυμμένη ζωή...». Να ανταλ­λάξω «τα ρέοντα και συρόμενα», αυτά πού συνεχώς παρέρχονται και περνούν, με «τά τών έστώτων και ουρανίων», με εκείνα πού παραμένουν αμετάβλητα και αιώνια».
Ζούμε όλοι μας μέσα στο χρόνο. Και σ' αυτόν όλα είναι «ρέοντα και συρόμενα». Όσα πραγματοποιούνται μέσα στο χρόνο, συνεχώς μεταβάλλονται και περνούν. Κανένα από τα ανθρώπινα πράγματα δεν είναι βέβαιο, σταθερό, ακίνητο και αμετά­βλητο. Ό κόσμος ό υλικός, ό μάταιος, περνά και φεύγει. Όπως επίσης περνά και χάνεται ή επιθυμία πού προκαλούν τα αγαθά και οι απολαύσεις αυτού του υλικού κόσμου (Α'Ιω. β' 17).
Την αδιάψευστη αυτή αλήθεια επιβε­βαιώνει ή ιστορία- αυτοί πού έπλεαν μέ­σα στον πλούτο και τη χλιδή- αυτοί πού οι άνθρωποι τούς αποθέωναν, και πολ­λοί ήταν μάστιγες και φόβητρα των λαών (Ηρώδης, Νέρων κλπ.), αυτοί προς στι­γμήν μεσουράνησαν, δοξάστηκαν, άλ­λα σύντομα έσβησαν και εξαφανίστη­καν. Εφαρμόστηκε και σ' αυτούς ό λό­γος του ψαλμωδού «είδα τον άσεβη να ακμάζει, να υπερυψώνεται πανίσχυρος και να απλώνει την επιρροή του σαν τις κέδρους τού Λιβάνου. Και μόλις πρό­φθασα να περάσω από εκεί, και ιδού αυτός εν τω μεταξύ είχε εκλείψει. Και πέρασα εκ νέου και τον ζήτησα, και δεν βρέθηκε όχι μόνον αυτός, άλλ' ούτε ό τό­πος όπου ζούσε πρωτύτερα υψωμένος και αγέρωχος. Κάθε ίχνος του χάθηκε» (Ψαλ. λς' 35-36). Ό χρόνος λοιπόν ά­φορα τον παρόντα κόσμο, τον κόσμο της δημιουργίας, και περιλαμβάνει «τα ρέοντα και συρόμενα». Και αυτός ό κό­σμος μεταβάλλεται και παρέρχεται. Όποιος στηρίζεται και ελπίζει μόνο στον φθαρτό και εφήμερο αυτό υλικό κόσμο, «ώς άνθος χόρτου παρελεύσεται» (Ιακ. α' 10), αφού στήριξε την ύπαρξη του στη ματαιότητα και τη φθορά.
Αλλά ευτυχώς υπάρχει μετά το χρόνο και ή αίωνιότης. Ή αίωνιότης περιλαμ­βάνει «τά έστώτα και ουράνια». Αυτά μας καλούν να αρνηθούμε την αμαρτία, να ξεριζώσουμε τα πάθη, να πολεμή­σουμε με τη χάρη του Θεού τις αδυνα­μίες μας. Μάς καλούν να ζούμε την πρόσκαιρη αυτή ζωή προσβλέποντας στα μέλλοντα και αιώνια. Αυτό τα εκφρά­ζει άριστα με τον άγιοπνευματικό του λόγο ό άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος. Γράφει: «νεκρωθήναι τώ βίω και ζήσαι τήν έν Χριστώ κεκρυμμένην ζωήν». Ό πιστός χριστιανός καλείται να ζει και να διέρχεται την επίγεια ζωή του με το ανέσπερο φως, πού είναι ό αιώνιος Νό­μος του Χριστού και το άγιο και ιερό Ευ­αγγέλιο του. Εκείνος δε πού εργάζεται το θέλημα του Θεού, μένει αιωνίως και δεν παρέρχεται (Α' Ίω. β' 17), αφού συνδέεται με τον αιώνιο και αθάνατο φι­λάνθρωπο Θεό. Ή αίωνιότης λοιπόν αρ­χίζει για τον πιστό χριστιανό από αυτή τη ζωή, αφού από τώρα ενώνεται πνευματικώς με τον αθάνατο και αιώνιο Κύριο. Με το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ενωνόμαστε μυστηριακώς με τον Χριστό σε ένα σώμα. Μένουμε «έν τώ Χριστώ» και γίνεται ό καθένας μας μέλος δικό του, και Εκείνος μένει στο εσωτερικό μας, το οποίο γίνεται ναός δικός του. Το είπε ό Ίδιος: «Ό τρώγων μου τήν σάρκα και πίνων μου τό αίμα έν έμοί μένει, κάγώ έν αύτώ» (Ιω. ς' 56). Πραγματοποιείται δηλαδή μία μυστηριώδης ένωση με τον αιώνιο Θεό. Με τη συνεπή δε πνευμα­τική εν Χριστώ ζωή ό καθένας μας γίνε­ται συμπολίτης των άγιων και οικιακός του Θεού (Εφ. β' 19).
Γνωρίζουμε, γράφει ό απόστολος Παύ­λος, καλά ότι, εάν ή επίγεια κατοικία της ψυχής μας, δηλαδή το σώμα μας, πού είναι κατοικία πρόσκαιρη και διαλύεται εύκολα σαν σκηνή, γίνει ερείπιο από τα δεινά και διαλυθεί από το θάνατο, έχου­με σαν άλλη οικοδομή, πού μάς ετοιμάζε­ται από τον Θεό, το νέο αθάνατο σώμα. Αυτό πλέον θα είναι σπίτι το οποίο δεν έκτισαν χέρια ανθρώπινα, και θα είναι αι­ώνιο στους ουρανούς (Β' Κορ. ε' 1).
Κάθε αρχή νέου χρόνου είναι για τον καθένα μας νέα παράταση ζωής σ' αυ­τόν τον κόσμο τον φθειρόμενο και παρερχόμενο και μία νέα ευκαιρία για α­γώνες πνευματικούς, θεοφιλείς, άγιους. Όπως ό άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος, και εμείς να επιθυμήσουμε και να επι­διώξουμε «νεκρωθήναι τώ βίω και ζήσαι τήν έν Χριστώ κεκρυμμένην ζωήν...» ανταλλάσσοντας ό καθένας μας «τά ρέ­οντα και συρόμενα» με τα μένοντα και ουράνια. Να ανταλλάξουμε και εμείς όλα αυτά πού περνούν και μεταβάλλονται, με τα σταθερά, τα αμετάβλητα και αιώνια.
Ευχή μας προς τούς αγαπητούς ανα­γνώστες είναι αυτή: να προσπερνούμε με τη χάρη του Σωτήρος μας Κυρίου Ι­ησού Χριστού τα πρόσκαιρα. Να μη δε­λεαζόμαστε από τη ματαιότητα του φθαρ­τού τούτου κόσμου. Αλλά, αγωνιζόμενοι γενναία «τόν καλόν αγώνα τής πίστεως» και ζώντας με πληρότητα και συνέπεια τη νέα εν Χριστώ ζωή, να γευόμαστε από τώρα, μέσα στην αγία Εκκλησία του Χριστού και με τη χάρη των Μυστηρί­ων της τις μελλοντικές μένουσες αιώνιες πνευματικές δωρεές.(Από τον «ΣΩΤΗΡΑ»)
Μόνο χρόνια πολλά;
Στις μεγάλες γιορτές-Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα -στην ονομαστική μας γιορτή άλλα και άλλοτε, μικροί και μεγάλοι με επιστολές και ευχετήριες κάρτες ή με προσωπική επίσκεψη ή τηλεφωνικώς ανταλλάσσουμε ευχές. Το απαιτούν οι χρονιάρες γιορταστικές ήμερες, όπως λέγονται, και το επιβάλ­λουν οι κοινωνικές μας υποχρεώσεις. Ή ευχή «χρόνια πολλά» είναι ή επικρα­τέστερη.
Είναι καθήκον μας το να ευχόμαστε πάντοτε ο ένας στον άλλον, ιδιαίτερα σε τέτοιες μεγάλες γιορτές. Αποτελούν σταθμούς στη ζωή μας και δίνουν άλλη διάσταση σ' αυτήν.
Στους χριστιανούς ακόμα περισσότε­ρο επιβάλλεται αυτό. Αποτελούμε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. Είμαστε α­δελφοί έν Χριστώ Ιησού, μέλη του αυ­τού σώματος, με κεφαλή τον Χριστό. Ή χριστιανική αγάπη επιβάλλει να συμμε­τέχουμε στη χαρά του άλλου και να την μοιραζόμαστε. Του ευχόμαστε λοιπόν να είναι τα χρόνια της ζωής του πολλά, είτε είναι νέος είτε ηλικιωμένος.
Κάθε άνθρωπος θέλει να ζει. Έτσι μας δημιούργησε ό Θεός. «Θάνατον ούκ έποίησεν ό Θεός», «φθόνω δέ διαβόλου είσήλθεν ό θάνατος» στη ζωή του άν­θρωπου (Σοφ. Σολ. α' 13, β' 24). Την παρακοή του στο Θεό ακολούθησε ό θάνατος, οι αρρώστιες, τα βάσανα, ό κόπος της ζωής, ό ιδρώτας και πολλά άλλα.
Δεν είναι όμως αρκετή μόνη της αυτή ή ευχή. Μαζί με τα «χρόνια πολλά» να ευχόμαστε στον άλλο τα χρόνια του να είναι και απαλλαγμένα από ασθένει­ες, βάσανα και στενοχώριες. Να είναι ή ζωή του ειρηνική, με υγεία της ψυχής και του σώματος. Να έχει αληθινή, γνή­σια χαρά στη ζωή του. Να του χαρίζει ό Κύριος ακλόνητη και σταθερή πίστη στο Δημιουργό και Σωτήρα και Λυτρω­τή μας Ιησού Χριστό και να τον φωτί­ζει να γνωρίσει την αλήθεια του Ευαγ­γελίου. Δηλαδή τα χρόνια πολλά να ευχόμαστε να είναι θεοφιλή και θεάρεστα, κάτω από την κραταιά προστασία του αγίου Θεού.
Ό Κύριος μας Ιησούς Χριστός μετά την τριήμερη εκ νεκρών Ανάσταση του εμφανίζεται στις Μυροφόρες γυναίκες. Ήταν καταλυπημένες από τα θλιβερά τραγικά γεγονότα του θανάτου του θεί­ου Διδασκάλου τους. Τούς εύχεται να χαίρονται. «Χαίρετε», τούς είπε. Στους μαθητές, πού ήταν ταραγμένοι και α­νήσυχοι για τα όσα θλιβερά προηγή­θηκαν με τον θείο Διδάσκαλο τους, τούς εύχεται «ειρήνη ύμίν», να έχουν ει­ρήνη (Ματθ. κη' 9,Ίω. κ' 19).
Ό ευαγγελιστής της αγάπης Ιωάννης στην Γ’ Καθολική επιστολή του, την ο­ποία απευθύνει προς τον πρεσβύτερο Γάιο, του εύχεται να ευτυχεί σε όλα και να έχει υγεία, καθώς πηγαίνει καλά και προοδεύει ή ψυχή του. «Αγαπητέ, περί πάντων εύχομαι σε εύοδούσθαι και ύ-γιαίνειν, καθώς εύοδούταί σου ή ψυχή» (στίχ. 2). Ανάλογες είναι και οι ευχές του αποστόλου Πέτρου στη δεύτερη ε­πιστολή του (γ' 18).
Ό απόστολος Παύλος στην αρχή της κάθε επιστολής του και στο τέλος διατυ­πώνει ευχές πνευματικές: «Χάρις ύμίν και ειρήνη άπό Θεού πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού» (Α' Κορ. α' 3). «Χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, τό αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε, και ό Θε­ός τής αγάπης και ειρήνης έσται μεθ' υ­μών» (Β' Κορ. ιγ' 11). Να χαίρετε, να εργάζεσθε προς πνευματική τελειοποί­ηση σας, να παρηγορείσθε, να έχετε το αυτό φρόνημα, να ζείτε με ειρήνη. Και ό Θεός της αγάπης και της ειρήνης θα είναι μαζί σας.
Επομένως και οι δικές μας ευχές μα­ζί με τα «χρόνια πολλά» πρέπει να έ­χουν και πνευματικό περιεχόμενο, πού θα άφορα την πνευματική πρόοδο και προκοπή του άλλου, για να έχει την ευ­λογία του Θεού. Να μην περιορίζονται μόνο σε τετριμμένα και ανούσια εγκό­σμια πράγματα.
Ή παράταση της ζωής μας, πού ευ­χόμαστε να είναι μακρά, είναι χρόνος για βαθύτερη μετάνοια και επίγνωση του θελήματος του Θεού, χρόνος για πλουσιότερη πνευματική καρποφορία και χρόνος προετοιμασίας για την αι­ωνιότητα (βλ. και Λουκ. ιγ' 6-9).
Ή μακροθυμία του Θεού ακούει τις ευ­χές μας και παρατείνει τη ζωή μας. Όμως αυτή ή προσφορά του χρόνου εί­ναι παράταση προθεσμίας και μόνιμη υπόμνηση της υποχρεώσεως μας να φιλοτιμηθούμε να προσέξουμε την κα­τάσταση της ψυχής μας, ώστε να γίνει ευάρεστη στο Θεό και να φέρει καρπό αρετής και αγιασμού.
Μη λησμονούμε όμως ότι ή μακροβιότης καθορίζεται από τον πάνσοφο Θεό, αφού ή ζωή μας είναι δώρο του Θεού. Αυτός είναι πού δίδει «πασι ζωήν και πνοήν και τά πάντα» (Πράξ. ιζ' 25). Δη­λαδή, Εκείνος δίνει σ' όλα τα ζώντα δη­μιουργήματα του ζωή και αναπνοή και όλα όσα χρειάζονται για τη συντήρηση τους. Εμείς ευχόμαστε και επιθυμούμε να είναι πολλά τα χρόνια του καθενός μας. Εκείνο όμως πού έχει ουσιαστική σημασία είναι όχι τόσο τα πόσα άλλα πώς θα ζήσει ό καθένας μας τα λίγα ή πολλά χρόνια της ζωής του.
Αδελφέ μου, όλοι μας ενδιαφερόμα­στε για τη μακροζωία. Την ποθούμε, την επιδιώκουμε και προσπαθούμε να την εξασφαλίσουμε. Οι ευχές μας «χρό­νια πολλά», «έτη μακρά», «πολλά τα έ­τη σας» κλπ. αυτό εκφράζουν. Χρόνια πολλά, ναι- αλλά να είναι και χρόνια γε­μάτα από τη χριστιανική χαρά, χρόνια καταρτισμού, χρόνια με καρπούς μετα­νοίας, χρόνια ειρηνικά, γεμάτα από α­γάπη, χρόνια κοντά στο Χριστό και μα­ζί με το Χριστό. Να είμαστε ενωμένοι με Εκείνον πού είναι ό Άγιος, ή Αγάπη, ή Σοφία, πού είναι το φώς μας, ή χαρά μας, το πάν.
.
(Από τον «ΣΩΤΗΡΑ»)
.
.