Κραυγή !

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές που περνά η πατρίδα μας ,

δεν έχουμε άλλη διέξοδο από το να στρέψουμε το βλέμμα μας

στον Ουρανό , και να ικετεύσουμε Τον Ουράνιο Πατέρα

να μας χαρίσει λίγο από Το Άπειρο Έλεος Του .

Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο , Κύριε , χάρισε λίγη από Την Πανσοφία Σου

στους κυβερνώντες των λαών , να βρουν τις ορθότερες λύσεις για την Κύπρο μας .

Ας ικετεύσουμε Την Υπεραγία Θεοτόκο να λυπηθεί

τα πλάσματα της .

Πού αλλού εκτός από Εσένα να καταφύγουμε Παναγία μου ;...

" Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή;

Που προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι;

Που πορευθώ;

Ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;

Ποίαν θερμήν αντίληψιν;

Ποίον εν ταις θλίψεσι βοηθόν;

Εις σε μόνην ελπίζω .

Εις σε μόνην καυχώμαι.

Και επί σε θαρρών κατέφυγον. "


Ας κλίνουμε το γόνυ ενώπιών Της ,
και ενώπιων Του Υιού Της
και ας ικετεύσουμε με θέρμη την ευσπλαχνία Τους .

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ακούσουν την κραυγή μας .

                                                                                                                   Διαβάτης

***

 

Ν η σ ί μ ο υ . . .

...

Με το σίδερο έκοψαν τη μέρα στα δυο.
.
Με τ' άδικο έκοψαν την Κύπρο στα δυο.
.
Εκείνη δε μίλησε.
.
Έσταξε μόνο καυτές σταγόνες
.
από αίμα σκοτωμένου παλικαριού
.
και κράτησε το κεφάλι στις απαλάμες.
.
Κι ο ήλιος απαράτησε τον ουρανό
.
κι έσκυψε να της δέσει την πληγή
.
μ' ένα γλυκόλαλο τραγούδι
.
που μίλαγε για Λευτεριά.
.
Κι ο Τεύκρος . . .
.
κι ο Κίμωνας . . .
.
κι ο Ευαγόρας . . .
.
σμίξαν τους αιώνες τους
.
μες στα δεμένα φρύδια τους
.
και κάθονται και συλλογιούνται
.
τα περασμένα και τα μελλούμενα.
.
Ανηφορίζουν τη ματιά στον Πενταδάκτυλο
.
και σφίγγουν τη γροθιά. . .
.

Πηγή : http://durabond.ca/gdouridas/stavrou.html

( ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ « ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΟΥ » )

.

.

Ήταν το καλοκαίρι του 1974…

Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου. Και τους καταδικάζουν σε θάνατο. Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους (άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός. Τραγικές στιγμές για τους μελλοθανάτους. Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθει και να διατάξει «πυρ».
Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου». Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται. Κοιτάζει τους στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους μελλοθάνατους. Ρίχνει μια ματιά προς τα πάνω. Μια κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, για να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των αιχμαλώτων. Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου:
Μην το φας! Προχτές το ράντισα με φάρμακο. Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις! Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει: Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί δεν με άφησες να το φάω και έτσι να με εκδικηθείς;
Του απάντησε ο δάσκαλος, με ειρήνη και γαλήνη: Είμαι χριστιανός. Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μια αμαρτία τόσο βαρειά.
Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, για μια ακόμα φορά. Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του: Αν έβρισκα έναν τέτοιο Τούρκο, θα έδινα και τη ζωή μου ακόμα! Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους! Χρειάζονται σχόλια; Η δύναμη της χριστιανικής αγάπης, είναι ισχυρότερη από τα όπλα. Τα νικάει όλα.

.
Αρχιμ. Γρηγόριος Λίχας Ι. Μ. Προφήτου Ηλίου Πρεβέζης.

Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ

ΙΟΥΛΙΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2005, ΤΕΥΧΟΣ 40

.

.