Σοφίας , Πίστεως , Ελπίδας και Αγάπης

 

 

 

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΘΥΓΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ

(Η μνήμη τους εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου)

1. ΕΠΟΧΗ ΔΙΩΓΜΟΥ 

Η Εκκλησία του Χριστού έζησε τον 2ον αιώνα μετά Χριστόν μια από τις πιο αιματοβαμμένες αλλά και πιο ηρωικές περιόδους της ιστορίας της.
Πλήθος Χριστιανοί γράφουν με το αίμα τους συγκινητικές σελίδες αγάπης στον Εσταυρωμένο Ιησού και το Ευαγγέλιο Του.
Φοβερά και φριχτά μαρτύρια επινοήθηκαν για να ξεριζώσουν από τις καρδιές των πιστών Χριστιανών την αγάπη που είχαν για τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.
Η τόλμη και το θάρρος που έδειχναν μπροστά σ’ όλα αυτά τα μαρτύρια όλοι οι Χριστιανοί ήταν αξιοθαύμαστη.
Με υπομονή και γενναιότητα, μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι, ακόμα και γυναίκες με τα μικρά παιδιά τους, υπέφεραν με ενθουσιασμό για χάρη της χριστιανικής τους πίστης όλα αυτά τα τρομερά βασανιστήρια.
Ανάμεσά τους είναι και μια μητέρα με τα τρία της παιδιά.
Είναι η αρχόντισσα Σοφία μαζί με τις τρεις μικρές κόρες της, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη.


2. Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ ΣΟΦΙΑ

Βρισκόμαστε σε κάποια πόλη της Ιταλίας, όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ένας μεγάλος διώκτης των Χριστιανών, ο Αδριανός (117 μ.Χ. – 138 μ.Χ.).
Εκεί, ζούσε η Σοφία, μια επιφανής, πλούσια, νεαρή και σεμνή χριστιανή γυναίκα, μαζί με τα τρία της πανέμορφα κορίτσια, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη.
Από πολύ νωρίς είχε χάσει τον άνδρα της, γι’ αυτό τα τρία της κορίτσια ήταν τώρα η μοναδική χαρά και παρηγοριά της. Τις καμαρώνει όχι τόσο για τη σωματική τους ομορφιά, όσο για τα ψυχικά και πνευματικά τους χαρίσματα.
Σαν μητέρα η Σοφία είναι παράδειγμα προς μίμηση. Ευγενική, σεμνή, ταπεινή, με φλογερή αγάπη στο Χριστό μέσα στην καρδιά της αλλά και αφάνταστα πονόψυχη για τον κάθε φτωχό και ταλαιπωρημένο συνάνθρωπο της.
Προσπαθεί με το παράδειγμα της να διδάξει την ενάρετη ζωή στα παιδιά της. Να αγαπούν ότι είναι καλό και αρεστό στο Θεό και να στολίζουν την ψυχή τους με αρετές και θεϊκά χαρίσματα. Τους δίδασκε να αποφεύγουν σταθερά κάθε τι που θα μπορούσε να μολύνει το κατάλευκο ένδυμα της ψυχής τους, το οποίο φόρεσαν όταν βαπτίστηκαν Χριστιανές.
Το σπιτάκι τους ήταν ένα εργαστήριο αγάπης. Στον ελεύθερο τους χρόνο κεντούν, ράβουν και πλέκουν ζεστά ρούχα για τους φτωχούς της περιοχής τους.
Δεν υπήρχε περίπτωση να έρθει στο σπίτι τους κάποιος άπορος και να φύγει αβοήθητος.
Η καλή τους φήμη κυκλοφορεί παντού και όλοι τις επαινούν για τα πλούσια χαρίσματα τους αλλά και για την ηθική και άγια ζωή τους, που είναι μια τρομακτική παραφωνία μέσα στην αμαρτωλή και ειδωλολατρική ζωή της εποχής εκείνης.
Η σωματική τους ομορφιά, αντανάκλαση της εσωτερικής όμορφης και αγιασμένης τους ψυχής, προκαλούν το θαυμασμό όλων αλλά και το φόβο της σεμνής Σοφίας.
Πολλές φορές, όταν τα παιδιά της είχαν αποκοιμηθεί κάτω από το γλυκό μητρικό ήχο των διηγήσεων από τις ιστορίες της ζωής του Χριστού, η σεμνή Σοφία γονάτιζε εκεί δίπλα στο κρεβατάκι των μικρών της κοριτσιών και άφηνε τη πύρινη προσευχή της καρδιάς της να ανέβει στο θρόνο του βασιλιά Χριστού.
Τον παρακαλούσε να καθοδηγεί τα παιδιά της στο καλό και στην αρετή και να τα σκεπάζει από κάθε κακό. 

3. ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΡΩΜΗ 

Οι καιροί ήταν δύσκολοι, η μικρή τους πόλη είχε πολλούς ακόμη ειδωλολάτρες. Οι εξωτερικοί πειρασμοί ήταν αμέτρητοι. Μια γυναίκα μόνη και όμορφη ήταν μια ευκαιρία για εκμετάλλευση από τον κάθε πονηρό και ασυνείδητο. Και τέτοιοι υπήρχαν πολλοί εκείνη την εποχή, επειδή η ειδωλολατρία είχε αλλοιώσει τα καλά ένστικτα του ανθρώπου. 

 Για το λόγο αυτό η Σοφία έφυγε από τη μικρή πόλη που ζούσε και ήρθε να κατοικήσει μαζί με τις τρεις κόρες της στη ξακουστή πρωτεύουσα της Ιταλίας, την ένδοξη Ρώμη.
Εδώ η χριστιανική Εκκλησία ήταν μεγάλη και δυνατή και θα μπορούσε να βρει αυτή και τα κορίτσια της προστασία και βοήθεια σε κάθε περίσταση της ζωής τους.
Στην άκρη της πόλης βρήκε και αγόρασε ένα σπιτάκι ευρύχωρο. Το σπίτι αυτό επρόκειτο να γίνει σε λίγο ένας τόπος χαράς και παρηγοριάς για τους εκατοντάδες φτωχούς και ανήμπορους της Ρώμης.
Η Σοφία, παρά τα πλούτη και την αρχοντική της καταγωγή, ζούσε με μεγάλη απλότητα.
Τακτικά, προσκαλούσε στο σπίτι της ευσεβή πρόσωπα της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, για να ζουν αυτή και τα αγγελούδια της μέσα σε μια ατμόσφαιρα χριστιανική.
Πόσοι και πόσοι φτωχοί και δυστυχισμένοι δεν βρήκαν ανακούφιση και γαλήνη από το ευεργετικό χέρι της Σοφίας! Πόσα φτωχά και ορφανά παιδιά δεν ντύθηκαν από τα ρούχα που τους έραβαν τα φιλάνθρωπα χέρια των ευλογημένων αυτών γυναικών! Πόσοι γέροι απροστάτευτοι δεν βρήκαν φαγητό και ζεστασιά στο σπίτι της Σοφίας! Πόσα δάκρυα πικραμένων ανθρώπων δεν στέγνωσαν τα ευλογημένα χέρια αυτής της αγίας μάνας! Όλοι μιλούσαν για τέσσερεις αγγέλους που ήρθαν στην πόλη τους.


4. ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΝΤΑΙ ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ 

Η φήμη της αρετής τους ξαπλωνόταν παντού, ώστε πολύς κόσμος να τις θαυμάζει και να επαινεί τα πλούσια χαρίσματα τους.
Πολλοί ειδωλολάτρες, οι οποίοι έβλεπαν την αρετή και την ανώτερη ηθική ζωή τους, σαγηνεύονταν από τη νέα πίστη στον αληθινό Θεό και γινόντουσαν και αυτοί Χριστιανοί.
Ο σατανάς όμως, τα έβλεπε όλα αυτά και έφριττε από το κακό του. Έψαχνε να βρει τρόπο για να εκδικηθεί τις άγιες αυτές γυναίκες, επειδή ελευθέρωναν πολλές ψυχές από τα δαιμονικά δίχτυα τους.
Την περίοδο αυτή η Εκκλησία ζει δύσκολες μέρες. Ένας σκληρός διωγμός εναντίον των χριστιανών είχε ξεσπάσει σ’ όλη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Καθημερινά η Εκκλησία λούζεται στο αίμα και θρηνεί εκατοντάδες μάρτυρες και ομολογητές της πίστης που πεθαίνουν για χάρη του Χριστού και του αγίου Ευαγγελίου Του.
Ο σατανάς χαίρεται. Τώρα είναι η ώρα να εκδικηθεί και την Σοφία με τις κόρες της. Χρησιμοποιεί τον ασεβή επιστάτη της πόλης Αντίοχο. Αυτός τις καταγγέλλει ως Χριστιανές στον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα.
Οι καταγγελίες ήταν βαριές. Η αρχόντισσα Σοφία και οι κόρες της δεν ήταν απλώς χριστιανές αλλά ανυπότακτες στα βασιλικά προστάγματα και υβρίστριες των ειδωλολατρικών θεών τους. 



5. ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ 

Ο αυτοκράτορας Αδριανός το μαθαίνει. Θυμός μεγάλος πλημμυρίζει την δαιμονική ψυχή του και διατάζει να τις οδηγήσουν αμέσως στο δικαστήριο.
Μια ομάδα της αυτοκρατορικής φρουράς πηγαίνει στη χριστιανική οικογένεια και λέει στην ενάρετη Σοφία να ετοιμαστεί αυτή και οι κόρες της για να απολογηθούν στο Ρωμαίο δικαστή.
Η Σοφία δεν ταράχτηκε. Σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό και ευχαρίστησε το Θεό που θα την αξίωνε να ομολογήσει και αυτή, μαζί με το αγιασμένο πλήθος των μαρτύρων, το πανάγιο όνομά Του.
Φώναξε τις κόρες της που ανέμελα έπαιζαν στην πίσω αυλή του σπιτιού και με χαρά τους ανήγγειλε ότι:

- Ήρθε αγαπημένα μου παιδιά η ευλογημένη ώρα να ομολογήσουμε με παρρησία ενώπιον όλων την αγάπη μας στον εσταυρωμένο Λυτρωτή μας. Μη φοβηθείτε καθόλου τον δικαστή. Μην τρομάξετε από τα βάσανα που θα μας δώσουν. Ο Χριστός μας θα είναι μαζί μας. Αυτός θα μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Για μας ετοιμάζει τη Βασιλεία των Ουρανών.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια της και οι στρατιώτες έδεσαν τα χέρια των τεσσάρων γυναικών, λες και ήταν κακούργοι, για να τις οδηγήσουν στο δικαστήριο.


6. Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Θαύμασε ο δικαστής σαν είδε μπροστά του τις τέσσερεις γυναίκες. Το μεγαλείο του θάρρους, η γαλήνη του προσώπου, οι γλυκείς μορφές των γυναικών έδιναν ένα τόνο ουράνιο σ’ εκείνη την καταθλιπτική συγκέντρωση του δικαστηρίου.
Κατά βάθος, μέσα στην καρδιά του, λυπήθηκε που ήταν υποχρεωμένος να δικάσει και ενδεχομένως να καταδικάσει αυτές τις υπέροχες και πανέμορφες γυναικείες παρουσίες εάν δεν θυσίαζαν στα είδωλα.
Γι’ αυτό και δεν άρχισε αμέσως με σκληρό τρόπο τη δικαστική διαδικασία, με την ελπίδα πως θα μπορούσε να τις μεταστρέψει πάλι στην ειδωλολατρία.
Στρέφεται, λοιπόν, πρώτα στη Σοφία και με κολακευτικό τρόπο της λέγει:

- Με πληροφόρησαν, αρχόντισσα, πως είσαι μια γυναίκα έξυπνη, συνετή και μυαλωμένη. Θα γνωρίζεις ασφαλώς πως είναι μεγάλο λάθος και παράπτωμα εναντίον του κράτους να καταφρονείς τα βασιλικά διατάγματα και να στρέφεσαι εναντίον των μεγάλων θεών μας. Έμαθα ότι διχάζεις τον κόσμο με το να λες ότι οι θεοί μας είναι ψεύτικοι και πως μόνο ένας αληθινός Θεός υπάρχει. Δεν θέλω να το πιστέψω πως εσύ και οι τρεις ωραίες κόρες σου ανήκετε στις τάξεις των Χριστιανών και δεν σέβεστε τους μεγάλους θεούς μας.

- Να το πιστέψεις, αποκρίθηκε ήρεμα η Σοφία. Και εγώ και οι κόρες μου είμαστε χριστιανές, άρχοντα μου.

- Νομίζω πως τα λόγια σου είναι καρπός των πρώτων ενθουσιασμών. Να έχεις υπ’ όψη σου πως, τόσο εσύ, όσο και οι μικρές κόρες σου θα αντιμετωπίσετε φριχτά βασανιστήρια, ακόμα και σκληρό θάνατο, εάν δεν μετανοήσετε και δεν αρνηθείτε την ανόητη πίστη σας. Και καλά εσύ, μπορείς να αποφασίζεις για τον εαυτό σου και για τη μοίρα σου, για αυτά όμως τα τρία πανέμορφα κορίτσια, που τώρα γι’ αυτές αρχίζει η ζωή και οι χαρές του κόσμου, σαν μητέρα δεν τα λυπάσαι; Δεν άκουσες και δεν είδες τι φριχτά μαρτύρια κάνουμε σ’ αυτούς που περιφρονούν τους θεούς μας;

- Άρχοντα μου, σου ξαναλέω με θάρρος ότι είμαστε όλες χριστιανές. Πιστεύουμε μόνο στον έναν και μοναδικό αληθινό Θεό που δημιούργησε όλο τον κόσμο και πως οι θεοί σας είναι μόνο στο όνομα θεοί, γιατί είναι ψεύτικοι και ανύπαρκτοι. Δεν φοβόμαστε ούτε τα μαρτύρια, αλλά ούτε και το θάνατο. Είμαστε έτοιμες, εγώ και οι κόρες μου, να υποφέρουμε τα πάντα για τον αγαπημένο μας Κύριο, για να κερδίσουμε τη βασιλεία των Ουρανών. Οι χαρές του κόσμου έρχονται και παρέρχονται, ενώ οι χαρές του ουρανού είναι αναλλοίωτες εις τους αιώνες. Γι’ αυτό και τα παιδιά μου προτιμούν αντί του προσωρινού αυτού κόσμου, την αιώνια και παντοτινή χαρά.

- Αλήθεια, ποια είναι τα ονόματα των παιδιών σου και πόσο χρονών είναι;

- Η πρώτη ονομάζεται Πίστη και είναι δώδεκα χρονών. Η δεύτερη ονομάζεται Ελπίδα και είναι δέκα χρονών. Η τρίτη λέγεται Αγάπη και είναι μόλις εννέα ετών.

- Εσύ μπορεί να είσαι άκαρδη μάνα, ώστε να μη λυπάσαι τα παιδιά σου και να θέλεις να τα οδηγήσεις στο θάνατο. Εγώ όμως λυπάμαι να ρίξω αυτά τα μικρά παιδιά σε τόσα φριχτά μαρτύρια και τέλος στο θάνατο και να τους στερήσω έτσι τις ηδονές της ζωής. Θα σας δώσω λοιπόν διορία τρεις μέρες για να το ξανασκεφτείτε καλύτερα και μετά θα έρθετε να τα ξαναπούμε. Δεν θα σας ελευθερώσω, αλλά τις τρεις αυτές μέρες θα μείνετε περιορισμένες στο σπίτι μιας αρχόντισσας, της Συγκλητικής Παλλαδίας. 

7. ΣΤΗ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ ΠΑΛΛΑΔΙΑ

Μια ομάδα στρατιωτών οδήγησε τότε τη Σοφία και τις τρεις κόρες της στην αρχόντισσα Παλλαδία.
Έλπιζε ο ασεβής δικαστής ότι η ειδωλολάτρισσα Παλλαδία θα μπορούσε με τη γυναικεία πονηριά της να μεταπείσει τη Σοφία και τα παιδιά της.
Οι τρεις μέρες στο σπίτι της Παλλαδίας ήταν μέρες τρομαχτικών πιέσεων και κατηχήσεως στην ασέβεια της ειδωλολατρικής θρησκείας.

- Πληροφορήθηκα, Σοφία, τι σου συμβαίνει, της είπε εκείνη μόλις τη δέχθηκε. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Για το καλό των κοριτσιών σου πρέπει να αρνηθείς το Χριστό.
Χαμογέλασε γαλήνια η Σοφία και της είπε:

- Κατάλαβα, καλή μου Παλλαδία, πως με έστειλαν σε σένα για να με μεταπείσεις. Όμως μη κουράζεσαι άδικα. Το Χριστό δεν θα τον αρνηθώ, ούτε εγώ ούτε οι κόρες μου. Προτιμώ να πεθάνω παρά να τον αρνηθώ.

- Εσύ μπορεί να τα καταφέρεις και να μην υποκύψεις. Τα παιδιά σου όμως τα ρώτησες αν έχουν αυτή τη δύναμη. Εγώ πιστεύω πως με τα πρώτα μαρτύρια οι κόρες σου θα θυσιάσουν στους θεούς μας.

Η Σοφία τρόμαξε στη σκέψη αυτή, πως μπορούν τα παιδιά της να λιγοψυχήσουν και να αρνηθούν το Χριστό.
Κοίταξε με αγάπη και φόβο τις τρυφερές εκείνες υπάρξεις, τις μικρές της κόρες που με πόνους τις είχε φέρει στον κόσμο και με πολλούς κόπους και αγωνίες τις είχε αναθρέψει, ώστε να μοιάζουν τώρα με πανέμορφα άνθη.
Δυο δάκρυα κύλισαν στα μάγουλα της και μια πύρινη προσευχή ανέβηκε στον ουρανό από τα βάθη της καρδιάς της. Παρακάλεσε το Χριστό να δώσει δύναμη στα μικρά παιδιά της για να Τον ομολογήσουν θαρραλέα.
Τα λόγια αυτά που έλεγε η Παλλαδία στη μητέρα τους Σοφία, τα άκουσαν και οι τρεις κόρες. Κατάλαβαν αμέσως την αγωνία της μητέρας τους και μ’ ένα στόμα, όλες μαζί, την διαβεβαίωσαν ότι θα μείνουν πιστές στην αγάπη τους στο Χριστό.

- Φοβάμαι λίγο κόρες μου, γιατί είστε πολύ μικρές και τα μαρτύρια φοβερά και μεγάλα.

- Μη φοβάσαι μητέρα. Καμιά μας δεν θα αρνηθεί το Χριστό. Θα προτιμήσουμε να πεθάνουμε όλες παρά να θυσιάσουμε στα είδωλα.

- Μη φοβηθείτε, παιδιά μου, τους κινδύνους, ούτε τα βασανιστήρια. Να είστε σίγουρες πως όλους θα μας δυναμώσει ο Παντοδύναμος Θεός. Τώρα θα υποφέρουμε λίγο, μετά όμως μας περιμένει η ατέλειωτη χαρά του Παραδείσου. Εγώ στα χέρια του Χριστού σας έχω αφήσει. Εκείνος είναι ο Πατέρας και προστάτης σας. Έχετε θάρρος!
Μάταια προσπαθούσε η Παλλαδία να μεταπείσει πότε τη μάνα και πότε τις κόρες.
Μάταια τους έταζε διάφορα δώρα και εγκωμίαζε τις χαρές αυτής της ζωής.

- Αν δεν αρνηθείτε το Χριστό, τους έλεγε, αύριο τα ωραία πρόσωπα σας θα γεμίσουν πληγές και τα σώματα σας θα παραμορφωθούν. Λυπηθείτε τον εαυτό σας.

- Δεν θα αρνηθούμε το Χριστό μας, αποκρινόντουσαν εκείνες με πίστη βαθιά και θάρρος.
Ούτε οι υποσχέσεις για ένα ευτυχισμένο μέλλον, ούτε οι διάφορες κολακείες της Παλλαδίας, αλλά ούτε και τα φοβερά μαρτύρια που θα υπέφεραν εάν δεν αρνιόντουσαν το Χριστό, έδειχναν να απασχολούν τα τρία αυτά μικρά αγγελούδια.
Νύχτα - μέρα προσευχόντουσαν όλες μαζί στον αγαπημένο τους Ιησού για να τις σκεπάζει και να τις ευλογεί. Και Εκείνος, ψηλά από τον ουρανό, τους γέμιζε την καρδιά με μεγάλη δύναμη και απερίγραπτη χαρά.


8. ΣΤΟ ΡΩΜΑΙΟ ΔΙΚΑΣΤΗ

Οι τρεις μέρες κύλισαν γρήγορα και οι τέσσερεις χριστιανές γυναίκες, η Σοφία με τις τρεις κόρες της, την Πίστη, την Ελπίδα και την Αγάπη, παρουσιάστηκαν ξανά στον τρομερό Ρωμαίο δικαστή.
Εκείνος τις υποδέχτηκε με προσποιητή καλοσύνη και ευγένεια. Πίστευε πως αν τις έπαιρνε με το καλό, κυρίως τα νεαρά κορίτσια της Σοφίας, θα τις κατάφερνε να θυσιάσουν στα είδωλα. 

- Λοιπόν, τι λέτε μικρές όμορφες αρχοντοπούλες; Θα προτιμήσετε τα νιάτα, την ομορφιά σας, τις πολλές χαρές αυτού του κόσμου ή τον θάνατο; Πιστέψετε στους μεγάλους θεούς μας, οι οποίοι σας στόλισαν με τόσα πλούσια χαρίσματα και μη τους περιφρονείτε. Σας συμβουλεύω με πατρική αγάπη, μη παρακούσετε τη συμβουλή μου. Σας περιμένει ένδοξο και ευτυχισμένο μέλλον. Σκεφθείτε και τη βασανισμένη μητέρα σας, που, αν εσείς δεν αλλάξετε μυαλά, θα υποφέρει μαζί σας μαρτύρια φριχτά.

Τότε η Πίστη, η πρώτη κόρη της Σοφίας, φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα είπε:

- Εμείς, άρχοντά μου, πιστεύουμε και αγαπούμε με όλη μας την καρδιά τον Ιησού Χριστό. Είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Αυτός είναι που μας στόλισε με όλα αυτά τα χαρίσματα που εσύ βλέπεις πάνω μας και όχι όλοι αυτοί οι ψεύτικοι θεοί που είναι γεμάτοι πάθη και ατιμίες. Αυτός μας δίδαξε και την ανώτερη ηθική ζωή, που είναι άγνωστη στους θεούς του Ολύμπου. Πως λοιπόν θα πιστέψουμε και θα λατρέψουμε θεούς που η ζωή και τα έργα τους δεν τιμούν την ανώτερη ηθική ζωή που εμείς πιστεύουμε και ζούμε; 

- Κανείς δεν αρνείται το δικαίωμα σας να ζήσετε όπως θέλετε. Αλλά είναι μεγάλη βλακεία για μια ανόητη πίστη να μην υπολογίζετε την όμορφη και γλυκιά ζωή. Είστε πάνω στη μυροβόλα άνοιξη της νιότης. Είστε λουλούδια ανοιξιάτικα και πρέπει να ζήσετε και να χαρείτε τον όμορφο αυτό κόσμο. Μη δώσετε την λαμπερή ομορφιά σας, που όλοι μας θαυμάζουμε, δώρο στον Άδη.

Πήρε το λόγο τότε η μικρή Ελπίδα και είπε:

- Ζωή πραγματική δεν είναι να ζεις σ’ αυτό τον πρόσκαιρο κόσμο με ηδονές και άλλες ψεύτικες χαρές, που όλα έρχονται και φεύγουν με ταχύτητα, αλλά η αιώνια ζωή που χαρίζει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός σ’ αυτούς που για χάρη Του ζουν στην προσωρινή αυτή ζωή με σεβασμό και αγάπη στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας.

- Ποιος ανόητος σας φύτεψε στο μυαλό τέτοιες ηλίθιες ιδέες, ώστε να περιφρονείτε τις χαρές και ηδονές του κόσμου που μας χάρισαν οι μεγάλοι θεοί μας; Εγώ σας συμβουλεύω και πάλι στοργικά, αφήστε τις ανόητες διδασκαλίες της μητέρας σας και θυσιάστε στους μεγάλους θεούς μας. Τότε θα ανοιχτεί μπροστά σας ένας μεγάλος δρόμος χαράς, ευτυχίας και απολαύσεων. Πλούτος, δόξα, βασιλική εύνοια θα είναι με το μέρος σας. Αλίμονο όμως αν παρακούσετε τη συμβουλή μου. Φριχτά μαρτύρια σας περιμένουν και στο τέλος πικρός θάνατος. Αποφασίστε.

- Είμαστε όλες χριστιανές! Φώναξαν με ένα στόμα και μια καρδιά και οι τέσσερεις θαρραλέες γυναίκες.

- Και πως θα αντέξετε τα μαρτύρια; Κοιτάξτε εδώ! Αυτά τα εργαλεία ξεσχίζουν τα σώματα, εκείνα εκεί σπάζουν τα κόκαλα. Σκεφτείτε τι θα πάθετε.

- Εγώ δε θα φοβηθώ τα βασανιστήρια σου, γιατί ο Χριστός μας θα μου δώσει πολύ δύναμη, φώναξε τότε η πιο μικρή αδελφή, η εννιάχρονη Αγάπη. 

Το δικαστήριο τα είχε χαμένα από το θάρρος των μικρών αυτών κοριτσιών. Ο δικαστής είχε χάσει την υπομονή του. Με τη σκέψη ότι τα κορίτσια έπαιρναν δύναμη και θάρρος εξαιτίας της παρουσίας της μητέρας τους, αποφάσισε να τις χωρίσει, ώστε να αντιμετωπίσει το δικαστήριο και τις απειλές η κάθε μια μόνη της.

- Θα σας τσακίσω! Έλεγε και ξαναέλεγε γεμάτος θυμό από μέσα του ο δικαστής.

Ένοιωθε ντροπή που δεν μπορούσε να νικήσει τρία κορίτσια και μια γυναίκα.
Δεν ήξερε πως οι τέσσερεις αυτές γυναίκες δεν ήταν μόνες τους, γιατί ολόκληρη στρατιά αγγέλων είχε κατέβει στη σκοτεινή εκείνη αίθουσα του δικαστηρίου και των βασανιστηρίων και είχε κάμει τις ψυχές των αγίων αυτών γυναικών δυνατές και ακλόνητες.


9. ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Αφού λοιπόν έβαλε τη κάθε μια χωριστά από τις υπόλοιπες, σε σκοτεινά και φριχτά κελιά της φυλακής, ώστε να φοβηθούν και να σπάσει το ηθικό τους, έστειλε να φωνάξουν πρώτα την πιο μεγάλη κόρη της Σοφίας, τη δωδεκάχρονη Πίστη.
Βλοσυρός και άγριος την περίμενε πάνω στο θρόνο του ο δικαστής, έχοντας μπροστά του πολλά από τα εργαλεία των βασανιστηρίων, που και μόνο που τα έβλεπες προκαλούσαν ρίγος στη ψυχή και τρόμο στην καρδιά. Γύρω του ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος, ο οποίος ήθελε να δει τη δίκη της δωδεκάχρονης αρχοντοπούλας, της Πίστης.
Όταν έφεραν οι στρατιώτες μπροστά του το μικρό κορίτσι, προσπάθησε για τελευταία φορά να τη μεταπείσει και να θυσιάσει στα είδωλα.

- Πίστη, δες μπροστά σου το άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος. Πάρε λίγο λιβάνι και θύμιασε τη μεγάλη θεά μας που σε έκανε όμορφη σαν τις θεές του Ολύμπου.

- Σκέφτομαι άρχοντα μου, πόσο φοβερά σας εξαπάτησε ο δαίμονας, ώστε να πιστεύετε και να λατρεύετε για θεούς ανύπαρκτα πρόσωπα, που και οι πράξεις της ζωής τους είναι αισχρό και να τις λες και να τις μιμείσαι.

- Ποια είσαι συ ανόητη κόρη που τολμάς να βρίζεις τους μεγάλους θεούς μας; είπε με θυμό και με οργή ο δικαστής.

- Εγώ σε ρωτώ, άρχοντα μου, συνέχισε με ευγένεια η Πίστη, ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να αρνηθεί τον αληθινό Θεό, το Δημιουργό της γης και του Ουρανού, για να γίνει γελοίος προσκυνητής ψεύτικων θεών που έφτιαξαν οι άνθρωποι; Είναι μεγάλη πλάνη να αναγκάζετε τους ανθρώπους να προσκυνούν τα είδωλα, για να χαίρονται οι εχθροί του ανθρώπινου γένους, οι σκοτεινοί δαίμονες. Κάνε ότι νομίζεις δικαστή μου. Εγώ το Χριστό πιστεύω και Αυτόν μόνο λατρεύω και αγαπώ.



10. ΤΗΝ ΜΑΣΤΙΓΩΝΟΥΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ

Τα χέρια του δικαστή τρέμουν από θυμό. Το πρόσωπο του έχει ανάψει από το κακό του σαν φωτιά. Ο περισσότερος κόσμος που παρακολουθεί την απολογία της μικρής Πίστης, κοιτά με συμπάθεια τη πανέμορφη κόρη.

- Τώρα θα δεις πως ξεπληρώνεται η αυθάδεια και η προσβολή των θεών μας, ανόητη χριστιανή. Δέστε τα χέρια της σφιχτά και μαστιγώστε την ανελέητα, διατάζει έξαλλος από θυμό ο ασεβής δικαστής.

Οι βασανιστές έπιασαν αμέσως δουλειά.
Άρπαξαν την μικρή πανέμορφη Πίστη και άρχισαν να την ραβδίζουν με βάρβαρη ασπλαχνία.
Η νεαρή χριστιανή σήκωσε τα παιδικά της μάτια στον ουρανό και μια πύρινη προσευχή βγήκε από την καρδιά της.
Παρακάλεσε τον πολυαγαπημένο της Ιησού να της δώσει δύναμη και αντοχή για να αντέξει τα φοβερά μαρτύρια των ασεβών και να μη λιποψυχήσει.
Πράγματι, άκουσε ο Κύριος την προσευχή της μικρής Του αγαπημένης και σκέπασε με τη θεία Χάρη Του το σώμα της Πίστης.
Ο πόνος μετατρέπεται σε γλυκύτητα και οι ανελέητοι ραβδισμοί σε χάδι. Οι βασανιστές άλλαζαν ο ένας μετά τον άλλο από την κούραση, ενώ η μικρή μας αγία, παραδομένη στην προσευχή, ήταν ήρεμη, χωρίς να πονά.
Σαν τέρας που διψούσε αίμα ήταν ο δικαστής, που έδωσε αμέσως εντολή να αλλάξουν μαρτύριο:

- Πρέπει να δω πληγές, να τρέξει αίμα, να ακούσω κραυγές πόνου και απόγνωσης, φώναζε έξαλλος από θυμό στους βασανιστές. Κόψτε της τους μαστούς.
Οι βασανιστές πήραν τα κοφτερά μαχαίρια τους και ετοιμάστηκαν να κόψουν τα στήθη της μικρής κόρης, ενώ ο δικαστής κοίταζε σαν ανθρωπόμορφο θηρίο να δει το αίμα που θα πλημμύριζε τα στήθη της αγίας κόρης.
Η έκπληξη του όμως ήταν μεγάλη γιατί, όταν έκοψαν οι βασανιστές τους μαστούς της Πίστης, αντί να τρέξει αίμα, έτρεχε από τις ανοιχτές πληγές γάλα! Η δε νεαρή μάρτυρας δεν είχε το αίσθημα των βασάνων, γιατί ούτε βογκούσε από πόνο, ούτε έβγαζε κραυγές από το μαρτύριο. 



11. ΤΗΝ ΨΗΝΟΥΝ ΣΤΗ ΣΧΑΡΑ

Σαν δαιμονισμένος διέταξε τότε να ετοιμάσουν καινούριο μαρτύριο. Ζήτησε ο άσπλαχνος να ετοιμάσουν μια μεγάλη φωτιά και να τεντώσουν το παιδικό σώμα της Πίστης πάνω σε μια φλογισμένη σχάρα, για να καεί μέσα σε φοβερούς πόνους.
Χωρίς φόβο πλησίασε η Πίστη τη φλογισμένη σχάρα και ξάπλωσε πάνω της. Η Σοφία και οι υπόλοιπες κόρες της είχαν παραδοθεί σε μια πύρινη προσευχή στο Χριστό για να σκεπάσει και να δυναμώσει τη μικρή μάρτυρα.  

Η μυρουδιά της καμένης σάρκας απλώθηκε παντού αλλά η Πίστη δεν έβγαζε ούτε τον παραμικρό αναστεναγμό. Μόνο ύμνους και ψαλμωδίες στον αγαπημένο της Ιησού ψιθύριζαν τα ματωμένα χείλη της.
Το ίδιο ατάραχη θα αντιμετωπίσει και το επόμενο μαρτύριο.
Ξαπλώσανε το νεαρό κορίτσι σ’ ένα πελώριο πυρακτωμένο τηγάνι, που είχε μέσα λάδι καμένο και βραστή πίσσα για να τη ψήσουν.
Άγγελοι όμως, που από την αρχή των μαρτυρίων ήταν δίπλα στη μάρτυρα και την ενίσχυαν, μετέβαλαν και τώρα την καταλυτική δύναμη της φωτιάς σε ουράνια δροσιά.
Όλος ο κόσμος απορούσε αλλά και θαύμαζε τη δύναμη της χριστιανικής πίστης. Πολλοί που παρακολουθούσαν το μαρτύριο της αγίας μάρτυρος εγκατέλειπαν την ειδωλολατρική πίστη και γινόντουσαν Χριστιανοί. Μάλιστα, ήταν έτοιμοι και αυτοί να μαρτυρήσουν για την αγάπη του Χριστού.
Ο Ρωμαίος δικαστής τα είχε χαμένα. Ένα μικρό κορίτσι κατάφερε να ατιμάσει στο πρόσωπο του, μαζί με την ειδωλολατρική θρησκεία και όλη τη ρωμαϊκή δύναμη και εξουσία.


12. ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ ΤΙΣ ΑΔΕΛΦΕΣ ΤΗΣ

Ο δικαστής βλέποντας με θυμό και οργή πως ο κόσμος είχε αρχίσει να συμπαθεί πολύ τη νεαρή μάρτυρα και μαζί της και τη νέα θρησκεία, ηττημένος από τη δύναμη του Χριστού, διέταξε αμέσως να την αποκεφαλίσουν.
Απερίγραπτη χαρά πλημμύρισε την καρδιά της αγίας μάρτυρας Πίστης, όταν άκουσε την απόφαση του δικαστή να την αποκεφαλίσουν.
Σε λίγο θα άνοιγαν γι’ αυτήν οι πύλες της Βασιλείας του Θεού. Λίγο ακόμα και θα βρίσκεται παντοτινά μ’ Εκείνον που λάτρεψε και αγάπησε τόσο, όσο τίποτε άλλο σ’ αυτή τη γη.
Παράγγειλε στη μητέρα της και στις μικρές της αδελφούλες να προσεύχονται γι’ αυτήν, ώστε μέχρι το τέλος του μαρτυρίου να είναι δυνατή και γενναία. Τους ζήτησε να υπομείνουν και αυτές με βαθιά πίστη και θάρρος όλα τα μαρτύρια για την αγάπη του Χριστού. Τους είπε να μη φοβούνται, γιατί ο ίδιος ο Κύριος μας θα τις δυνάμωνε και θα τις σκέπαζε, όπως έκανε και σ’ αυτήν.
Εκείνες, μόλις έμαθαν για το επικείμενο αγιασμένο τέλος της Πίστης, πήραν την άδεια από το δικαστή και έτρεξαν κοντά της. Αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν τρυφερά, μέσα σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα χαράς και αγάπης. Μετά γονάτισαν και με δέος φίλησαν τις αγιασμένες πληγές της μικρής μάρτυρος. Ζήτησαν την ευλογία της για να αξιωθούν και αυτές του πολυπόθητου μαρτυρίου και την μακάρισαν που πρώτη θα έμπαινε στη Βασιλεία του Θεού.

- Παρακάλεσε και συ αγαπημένη μας αδελφή τον Δεσπότη μας Χριστό για να μας αξιώσει να περάσουμε νικήτριες το δύσκολο δρόμο του Μαρτυρίου και να ανταμωθούμε έπειτα όλες μαζί ευτυχισμένες στη ένδοξη Βασιλεία Του!

Η Σοφία, η ευλογημένη αυτή μάνα, δεν άφηνε από την αγκαλιά της τη μικρή της κόρη. Τη γέμιζε με τα μητρικά φιλιά και χάδια της. Ήταν τόσο ευτυχισμένη που την αξίωνε ο Θεός να είναι μητέρα μιας τέτοιας αγίας κόρης! Ευχαριστούσε γι’ αυτό το Θεό ολόθερμα και ευχόταν να δει σύντομα δαφνοστεφανωμένες με το αμαράντινο στεφάνι της θείας δόξας και τις άλλες δυο κόρες της.


13. Ο ΔΙΑ ΞΙΦΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Μεγαλειώδης και συγκινητική ήταν η στιγμή που ο δήμιος οδηγούσε την αγία Πίστη στο τόπο που θα την αποκεφάλιζε. Την πλησίασε στοργικά η μητέρα της και της είπε:

- Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου, γιατί ήσουνα γενναία και δεν αρνήθηκες τον αγαπημένο μας Ιησού. Με κάνεις την πιο περήφανη μητέρα του κόσμου. Καμιά κοπέλα δεν θα μπορούσε να ανταμείψει καλύτερα την μητέρα της για την καλή ανατροφή και τις διδαχές που της έδωσε, όσο εσύ! Σ’ ευχαριστώ που υπέμεινες με πίστη και υπομονή όλα αυτά τα φριχτά μαρτύρια για το Δεσπότη μας Χριστό. Πήγαινε τώρα, πολυαγαπημένο μου κορίτσι, λουσμένη στα καθαγιαστικά αίματα του μαρτυρίου, κοντά σ’ Εκείνον που σε περιμένει ολόλευκη, πεντακάθαρη και ευωδιαστή σαν κρίνο για να σε δοξάσει με την άφθαρτη και αιώνια δόξα του Ουρανού.
Η Πίστη έσκυψε με συγκίνηση και σεβασμό και πήρε για τελευταία φορά σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή την μητρική ευχή και ευλογία.
Μετά σήκωσε τα παιδικά της ματάκια στον Ουρανό, εκεί που την περίμενε ο βασιλιάς Χριστός, και τον ευχαρίστησε θερμά που την αξίωσε τέτοιας μεγάλης χαράς και τιμής.
Μια λάμψη φωτεινή βγήκε από το πανέμορφο προσωπάκι της και με φωνή που έπαλλε από ενθουσιασμό είπε:

- Βλέπω τον Ουρανό ανοιχτό, γεμάτο αγγέλους να με περιμένουν. Θεέ μου σ’ αγαπώ!
Στη συνέχεια, με πρόσωπο γλυκό, όμορφο και ευτυχισμένο, που έλαμπε μέσα σε ένα υπερκόσμιο θεϊκό φως, έσκυψε το κεφάλι της για να δεχτεί με χαρά τον δια ξίφους θάνατο.

Η παιδική αγιασμένη ψυχή της πέταξε στην αιώνια χαρά και γαλήνη του Παραδείσου, στην αγκαλιά του επουράνιου Βασιλιά της Χριστού. 



14. ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΔΕΚΑΧΡΟΝΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Μετά το θάνατο της Πίστης νόμιζε ο δικαστής ότι η Σοφία θα μετάνιωνε και δεν θα άφηνε κανένα άλλο παιδί της να υποφέρει τόσα βάσανα.

- Λοιπόν; ρώτησε με άγριο ύφος ο δικαστής. Τι λέτε τώρα, θα θυσιάσετε στους μεγάλους θεούς μας ή θα συνεχίσουμε τα μαρτύρια;

- Προχώρησε στο φριχτό σου έργο, είπε η Σοφία. Καμιά μας δεν πρόκειται να θυσιάσει στα είδωλα. Είμαστε Χριστιανές!
- Φέρτε μου γρήγορα τη δεύτερη κόρη! ούρλιαξε εκείνος έξαλλος από θυμό. Να δούμε θα τα καταφέρει να αντέξει ή θα θυσιάσει στη μεγάλη θεά Άρτεμη!

Η νεαρή Ελπίδα με θάρρος προχώρησε μπροστά και ήλθε κοντά στο δικαστή.

Αυτός είδε τη μικρούλα και σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει πρώτα διάφορες κολακείες και υποσχέσεις, μήπως και πετύχαινε πιο εύκολα το σκοπό του.

- Έλα, παιδί μου, άκουσε τουλάχιστο εσύ τις πατρικές μου συμβουλές και θυσίασε στη μεγάλη μας θεά Άρτεμη, που της μοιάζεις τόσο πολύ στην ομορφιά. Αρνήσου το Χριστό και μη καταστρέψεις και συ σαν την ανόητη αδελφή σου τα όμορφα νιάτα σου. Σε περιμένουν πλούτη, δόξες, τιμές και ότι άλλο θα επιθυμήσει η καρδιά σου. Λυπήσου τη ζωή σου και μη θελήσεις να την καταστρέψεις μ’ αυτή την ανόητη πίστη στο Χριστό.

Η μικρούλα, τέντωσε το κορμάκι της, λες και ήθελε να φτάσει στο ύψος του δικαστή, και σαν μεγάλη, με αποφασιστικότητα, του λέει:

- Γνωρίζεις, ασεβέστατε δικαστή, ότι αυτή που πριν από λίγο βασάνισες και σκότωσες ήταν η αδελφή μου. Μάθε λοιπόν, πως την ίδια απάντηση που πήρες από κείνη θα πάρεις και από μένα. Και εγώ αγαπώ και λατρεύω τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Δεν πρόκειται να Τον αρνηθώ, για καμιά πρόσκαιρη χαρά του κόσμου αυτού. Γι’ αυτό, προχώρησε στο απαίσιο έργο σου γρήγορα.



15. ΜΑΣΤΙΓΩΝΕΤΑΙ ΑΓΡΙΑ ΚΑΙ ΡΙΧΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ

Ο δικαστής τρέμει από θυμό και οργή. Βλέπει άλλο ένα μικρό κορίτσι, μόλις δέκα χρονών, να γελοιοποιεί τη θρησκεία των θεών του και μαζί με αυτή και όλη τη Ρωμαϊκή εξουσία.
Με ασυνήθιστη σκληρότητα διατάζει να γυμνώσουν την νεαρή Ελπίδα και με βούνευρα (ωμά νεύρα βοδιών) να την μαστιγώσουν αλύπητα. Το μαστίγωμα ήταν βάρβαρο. Θα περίμενε κανείς με τα πρώτα μαστιγώματα να δει τη μικρή Ελπίδα να ουρλιάζει από τον πόνο.
Ο Κύριος, όμως, ήταν εκεί, κοντά στο μικρό Του κοριτσάκι.
Δύναμη θεϊκή σκέπασε την μικρή Μάρτυρα, και έκανε τον πόνο χάδι.
Μάταια ίδρωναν από τα πολλά μαστιγώματα οι βασανιστές της.
Αυτή προσευχόταν και κοιτούσε ψηλά στον ουρανό, χωρίς να δείχνει ότι πονούσε από τα πολλά και σκληρά μαστιγώματα, λες και βρισκόταν σε άλλους κόσμους.
Το προσωπάκι της έλαμπε σαν τον ήλιο και στα χείλη της ήταν ζωγραφισμένο ένα γλυκό χαμόγελο.
Όταν οι βασανιστές δεν είχαν πλέον άλλο κουράγιο, σταμάτησαν.
Οργισμένος ο δικαστής διέταξε να την βάλουν πάνω στα αναμμένα κάρβουνα για να καεί.
Στη σχάρα λοιπόν, που είχαν ξαπλώσει πιο μπροστά την Πίστη για να καεί πάνω στα κάρβουνα, ξάπλωσαν τώρα και τη δεύτερη αδελφή της.
Το παιδικό όμως σώμα που δε σεβάστηκε ο άσπλαχνος δικαστής, τίμησε θαυματουργικά η φωτιά.
Παραμέρισε τις φλόγες της και τα κάρβουνα έσβησαν. Η Ελπίδα έμεινε ανέπαφη.
Ένα καμίνι που διέταξε ο δικαστής να το κάψουν υπερβολικά, ετοιμάστηκε γρήγορα. Σ’ αυτό έριξαν τώρα την Ελπίδα. Κανείς δεν έλπιζε ότι μέσα σ’ αυτή τη φοβερή φωτιά θα έμενε ίχνος από το σώμα της.
Ο δικαστής έτριβε από χαρά τα χέρια του, λες και είχε κάνει μέγα κατόρθωμα.
Το θαύμα όμως θα τους συγκλονίσει όλους. Όπως φύλαξε κάποτε στο παρελθόν ο Θεός τους τρεις παίδες στη φωτιά της καμίνου επί Ναβουχοδονόσορα, έτσι και τώρα διαφύλαξε τη μικρή Μάρτυρα από το βασανιστήριο της φωτιάς.
Η Ελπίδα στεκόταν στη μέση του καμινιού ψάλλοντας ύμνους αγάπης και δοξολογίας στο Χριστό, χωρίς να μπορεί καθόλου η φωτιά να την πειράξει.



16. ΛΑΜΠΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΥΡΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ

Το καινούριο αυτό θαύμα, αντί να συνετίσει τον ειδωλολάτρη δικαστή, τον δαιμονίζει ακόμα περισσότερο. Δεν μπορεί να αντέξει την ταπείνωση που του δίνει μια τόσο μικρή χριστιανή κόρη και δίνει καινούρια εντολή.

- Κρεμάστε την από τα μαλλιά και ξεσχίσετε το σώμα της με σιδερένια νύχια. 

Το φρικιαστικό έργο άρχισε χωρίς χρονοτριβή.
Η Ελπίδα σήκωσε τα γλυκά της ματάκια στον ουρανό και μια πύρινη προσευχή ανέβηκε στο θρόνο του Θεού. Τον παρακαλούσε να την δυναμώνει για να αντέξει τα καινούρια μαρτύρια. Το στόμα της έψαλλε συνέχεια ύμνους αγάπης και δοξολογίας. Η καρδιά της έκαιγε από την αγάπη στο Χριστό.
Τι άραγε έβλεπε και ήταν το πρόσωπο της τόσο χαρούμενο; Ποιος από τον Ουρανό της μιλούσε, ώστε να φαίνεται ξεχασμένη απ’ αυτό τον κόσμο;
Ξαφνικά, ενώ οι βασανιστές της συνέχιζαν το απαίσιο έργο τους ξύνοντας τις σάρκες της αγίας, μια λάμψη, πιο λαμπερή και από τον ήλιο, φώτισε το πρόσωπο της αγίας Ελπίδας. Ταυτόχρονα, μια θαυμάσια ευωδία βγήκε μέσα από τις πληγές της και απλώθηκε σ’ όλη τη γύρω περιοχή.
Οι ειδωλολάτρες, που παρακολουθούσαν το μαρτύριό της, θαύμασαν. Πολλοί εγκατέλειψαν τα είδωλα και έγιναν Χριστιανοί.
Εντυπωσιασμένος ο δικαστής από την υπομονή της μικρούλας αλλά και από το νέο αυτό θαύμα, ήρθε πιο κοντά στην αγία μας για να βεβαιωθεί ότι πράγματι το μύρο έβγαινε από τις πληγές της Μάρτυρας.  

Βρήκε τότε η Ελπίδα την ευκαιρία και του είπε:

- Μάταια προσπαθείς να με λυγίσεις με τα βασανιστή-ρια σου, σκληρέ δικαστή. Η υπομονή μου έχει την πηγή της στη δύναμη του Χριστού. Αυτή η δύναμη θα σε αποδείξει αδύναμο και νικημένο, ακόμα και από ένα μικρό κορίτσι. Κανένα βασανιστήριο που μου κάνεις δεν θα μπορέσει να αφαιρέσει μέσα από την καρδιά μου την γλυκιά αγάπη που έχω στο βασιλιά Χριστό. 

17. ΣΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΔΟΧΕΙΟ

Όταν άκουσε τα λόγια αυτά ο δικαστής, θύμωσε ακόμα πιο πολύ και διέταξε να ετοιμάσουν ένα νέο μαρτύριο. Ζήτησε να του φέρουν ένα τεράστιο χάλκινο δοχείο, που να χωράει μέσα του ένας άνθρωπος. Είπε μετά να το βάλουν πάνω στη φωτιά για να πυρώσει καλά και να το γεμίσουν με καυτή πίσσα και ρητίνη. Όταν αυτό έγινε, διέταξε να βάλουν μέσα τη δεκάχρονη Ελπίδα.
Κόσμος πολύς μαζεύτηκε γύρω από το καινούριο τούτο σατανικό κατασκεύασμα, για να παρακολουθήσει το μαρτύριο της αγίας.
Ο Θεός όμως και πάλι γελοιοποίησε τον τυφλό εγωισμό και την ασέβεια του ειδωλολάτρη δικαστή.
Αλήθεια, τι συνέβη;  

Όταν έριξαν μέσα στο χάλκινο δοχείο την αγία Μάρτυρα, εκείνο άρχισε να λιώνει και να διαλύεται. Τότε, η καυτή πίσσα και η ρητίνη που ήταν μέσα του, χύθηκε με δύναμη τριγύρω και πάνω στους ειδωλολάτρες που ήταν κοντά στο χάλκινο δοχείο. Άλλους τότε έκαψε και άλλους παραμόρφωσε.
Μόνο η αγία Ελπίδα στεκόταν στη μέση του δοχείου απείραχτη και αβλαβής. 



18. ΤΟ ΜΑΚΑΡΙΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Το θαύμα αυτό έκανε τεράστια εντύπωση σε πολλούς ειδωλολάτρες, που πίστεψαν αμέσως στο Χριστό.
Ο δικαστής έτρεμε από το κακό του. Όχι μόνο δεν έπεισε τη μικρή Ελπίδα να θυσιάσει στα είδωλα, αλλά αντίθετα, η υπομονή και η γενναιοψυχία της Μάρτυρας μετέστρεψε στο χριστιανισμό πολλούς ειδωλολάτρες.
Αποφάσισε τότε, όπως και την αδελφή της, να την αποκεφαλίσει. Η Ελπίδα οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης. Εκεί είδε το άταφο λείψανο της αγίας αδελφής της. Με τρυφερή αγάπη έσκυψε και το πήρε στην αγκαλιά της. Το έλουσε με τα δάκρυα της και το γέμισε με τα αδελφικά φιλιά της. Ένοιωθε ευτυχισμένη επειδή σε λίγο θα τη συναντούσε στην πόρτα του Ουρανού.  

Όταν έφθασαν στον τόπο της εκτέλεσης σήκωσε το κεφάλι της στον ουρανό, για να προσευχηθεί για τελευταία φορά. Όπως και η αδελφή της, έτσι και αυτή είδε το πλήθος των αγίων αγγέλων που την περίμεναν με ύμνους για να την στεφανώσουν με το αμαράντινο στεφάνι της θείας δόξας. Πράγματι, σε λίγο το φονικό εργαλείο της σφαγής έπεσε με δύναμη πάνω στο κεφάλι της αγίας Ελπίδας και έστειλε την αγιασμένη της ψυχή στην αγκαλιά του πολυαγαπημένου της Ιησού.
Δυο λείψανα κείτονταν τώρα στο χώμα δίπλα - δίπλα, για να μαρτυρούν το άπειρο μεγαλείο της αγάπης που είχαν δυο μικρά παιδιά στον Δημιουργό του κόσμου, τον Κύριο Ιησού Χριστό.


19. ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΕΝΝΙΑΧΡΟΝΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μπορεί να σκότωσε τις δυο αδελφές ο ασεβής δικαστής και να φάνηκε στα μάτια όλων ότι αυτός ήταν ο νικητής.
Στο βάθος όμως της ψυχής του, ένοιωθε ότι αυτός ήταν ο μεγάλος ηττημένος, αφού δεν μπόρεσε ούτε ένα μικρό κορίτσι να γυρίσει στη θρησκεία των ειδώλων.
Οι δυο μικρές χριστιανές τον είχαν ταπεινώσει, τον είχαν εξευτελίσει. Και όχι μόνο δεν έκαναν το θέλημα του, να θυσιάσουν δηλαδή στα είδωλα, αλλά παρέσυραν και αυτούς ακόμη τους ειδωλολάτρες να γίνουν Χριστιανοί.  

Μια σατανική μελαγχολία και λύπη πλημμύρισε την αιμοχαρή καρδιά του. Έπεσε σε βαθύ συλλογισμό. Αν κατόρθωνε τουλάχιστον να μεταστρέψει τη μικρότερη κόρη της Σοφίας, την εννιάχρονη Αγάπη, θα μετριαζόταν η ήττα του από τις άλλες δυο. Αν όμως δεν κατάφερνε ούτε αυτή να μεταπείσει, τότε θα γελοιοποιόταν τελείως σε όλους.
Τέτοιο φόβο και ανησυχία είχε μέσα στη ψυχή του, όταν διέταξε να φέρουνε μπροστά του τη μικρούλα Αγάπη.
Την είδε τόσο μικρή και τόσο χαριτωμένη, που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα μπορούσε ένα τόσο μικρό παιδάκι να του αρνηθεί οτιδήποτε.
Θεώρησε σωστό να μη το φοβίσει αλλά με κολακευτικά λόγια να το παρασύρει στη λατρεία των θεών του.

- Βλέπω, μικρούλα, πως οι μεγάλοι μας θεοί σε έκαναν πάρα πολύ όμορφη και χαριτωμένη! Γι’ αυτό και εσύ πρέπει τώρα να τους ευχαριστήσεις και να θυσιάσεις στα αγάλματα τους από ευγνωμοσύνη. - Μην προσπαθείς να με ξεγελάσεις επειδή είμαι πολύ μικρή. Τα λόγια σου χάνεις. Δεν θα ντροπιάσω ποτέ τη θυσία των αγαπημένων μου αδελφών, της Πίστης και της Ελπίδας που εσύ σκότωσες πριν από λίγο. Το παράδειγμα τους με παρακινεί να δείξω εγώ περισσότερη γενναιότητα, αν και είμαι μικρότερη τους.


20. ΤΗΝ ΜΑΣΤΙΓΩΝΟΥΝ ΑΛΥΠΗΤΑ

Τα θαρραλέα αυτά λόγια της Αγάπης θύμωσαν πολύ το δικαστή που στράφηκε στη μητέρα της μικρούλας, τη Σοφία και τη ρώτησε: 

- Θα δεχθείς τώρα να απαρνηθείς και τη μικρότερη σου κόρη, ανόητη γυναίκα;

Η Σοφία δεν απάντησε. Μέσα στους τρομερούς πόνους της καρδιάς της, προσευχόταν θερμά για να στηρίξει ο Θεός και την τελευταία της κόρη, την Αγάπη, να μη δειλιάσει αλλά να βαδίσει το δρόμο των αδελφών της.

- Κρεμάστε γρήγορα αυτήν την ατίθαση σ’ ένα ψηλό ξύλο. Δέστε την εκεί με σφιχτά λουριά και χτυπάτε την ανελέητα με μαστίγια μέχρι να πεθάνει, ούρλιαζε έξαλλος από θυμό ο δικαστής.

Η τρομαχτική εκείνη μαστίγωση θα μπορούσε να διαλύσει το μικρό σωματάκι της μικρούλας Αγάπης. Ο Θεός όμως, δεν το επέτρεψε αυτό. Ενίσχυσε θαυματουργικά την μικρή μας αγία, ώστε, ούτε το σώμα της να πάθει τίποτε αλλά ούτε και αυτή να πονά.
Οι βασανιστές της είχαν κουραστεί και σταμάτησαν το απαίσιο έργο τους. Απορούσαν και θαύμαζαν ταυτόχρονα τη δύναμη και το κουράγιο που είχε αυτή η μικρή ώστε να αντέχει τόσα βασανιστήρια.
Είχαν προσέξει ότι, όση ώρα αυτοί την μαστίγωναν, τόσο αυτή, όσο και οι άλλες της αδελφές που μαρτύρησαν, έπαιρναν κουράγιο από τη μυστική προσευχή που έκαναν μέσα στα βάθη της καρδιάς τους.
Αν και ήταν από τη φύση τους όλοι αυτοί οι δήμιοι σκληροτράχηλοι, η υπομονή, το θάρρος και η βαθιά πίστη αυτών των κοριτσιών, τους είχε προβληματίσει. Στη δικιά τους ειδωλολατρική θρησκεία δεν υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι με τέτοια χαρίσματα. 

21. ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ

Σαν είδε ο δικαστής ότι ούτε ο άγριος ξυλοδαρμός έφερε αποτελέσματα, διέταξε να ανάψουν ένα καμίνι και να το πυρακτώσουν τόσο πολύ, ώστε να λιώνει και μέταλλο εκεί μέσα.
Όταν αυτό ετοιμάστηκε, που νόμιζες ότι έκαιγε η φωτιά της κόλασης εκεί μέσα, έφεραν την Αγάπη κοντά στο καμίνι για να το δει και να φοβηθεί.

- Το βλέπεις αυτό το φοβερό καμίνι; Για σένα ετοιμάστηκε. Εκεί και το σίδερο ακόμα διαλύεται. Αν δεν θυσιάσεις στους μεγάλους θεούς μας, θα σε ρίξουμε εκεί μέσα. Είναι κρίμα να καταστρέψεις τα νιάτα σου και να καείς μέσα σ’ αυτή τη φοβερή φωτιά. Αν δεν θέλεις πάλι να θυσιάσεις στους θεούς μας, πες μονάχα «μεγάλη είναι η θεά Άρτεμη» και αμέσως θα σε ελευθερώσω να πας όπου θέλεις και να ζήσεις όπως θέλεις.
Με το ύπουλο αυτό τέχνασμα ήθελε ο πονηρός δικαστής να ρίξει τη μικρούλα Αγάπη στην παγίδα της άρνησης του Χριστού.

Η αγία μας κατάλαβε την πλεκτάνη του σατανά και με θάρρος αλλά και σοφία είπε στο δικαστή:

- Δε θα αφήσω ποτέ τη γλώσσα μου, που λέει λόγια αγάπης στο βασιλιά μου Χριστό, να πει λόγια ασεβή και να αναφέρει ονόματα σατανικά.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τα λόγια της αυτά, όταν ακούστηκε η αγριεμένη φωνή του δικαστή να λέει:

- Ρίξτε την στο καμίνι να καεί!

Η αγία μας δεν περίμενε τους στρατιώτες να την οδηγήσουν στο καμίνι.
Με τη χαρά ότι το καμίνι θα της άνοιγε τις πόρτες της Βασιλείας των Ουρανών, τρέχει μόνη της και, κάτω από τα έκπληκτα μάτια των ειδωλολατρών, πηδά μέσα στο καμίνι!
Η φωτιά όμως που έκαιγε μέσα στα στήθη αυτής της Μάρτυρος ήταν πιο δυνατή από τη φωτιά του καμινιού. Η καρδιά της αγίας μας ήταν σαν ένα φοβερό ηφαίστειο που έβγαζε συνέχεια σαν καυτή λάβα, την πύρινη αγάπη της στο Δεσπότη Χριστό.
Η ίδια έμεινε απείραχτη από τη φωτιά, αλλά… η φωτιά του καμινιού, μόλις έπεσε η αγία Αγάπη μέσα, διαχύθηκε τριγύρω και έκαψε πολλούς ειδωλολάτρες. Η φωτιά έφθασε μέχρι και το δικαστή και του προκάλεσε μεγάλο έγκαυμα.
Σαν λυσσασμένος, ουρλιάζοντας από τον πόνο, διέταξε τους στρατιώτες να φέρουν από το καμίνι την Αγάπη για να της δώσει άλλο πιο φοβερό μαρτύριο.
Όταν οι στρατιώτες ήρθαν κοντά στο καμίνι, είδαν με έκπληξη και θαυμασμό πολλούς λευκοφορεμένους νέους που άστραφταν από ωραιότητα, να περιβάλλουν και να σκεπάζουν την αγία Αγάπη.
Όσοι τόλμησαν να απλώσουν τα χέρια τους για να την πιάσουν, διαπίστωσαν ότι αυτά είχαν παραλύσει.
Αφού κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος να την βγάλουν από κει μέσα, άρχισαν να την παρακαλούν λέγοντας:

- Βγες δούλη του Θεού από το καμίνι, ο δικαστής σε καλεί.

Βγήκε τότε η Αγάπη από το καμίνι, χωρίς η φωτιά να έχει πειράξει ούτε μια τρίχα της κεφαλής της.
Βλέποντας ο ασύνετος τύραννος τα θαυμάσια αυτά κατορθώματα της πίστης, αντί να θαυμάσει τη δύναμη του Χριστού, δαιμονίστηκε ακόμα πιο πολύ.
Δίνει νέα εντολή για ένα καινούριο μαρτύριο. Διατάσσει να μπήξουν στο σώμα της νεαρής χριστιανής μυτερά καρφιά.
Το έκαμαν και αυτό. Ο Θεός δεν σταμάτησε να προστατεύει και να σκεπάζει τη δούλη Του.
Έτσι και το καινούριο μαρτύριο δεν προξένησε κανένα κακό στην αγία Αγάπη.


22. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Απογοητευμένος ο δικαστής από την αποτυχία του να μεταστρέψει έστω και μια αδελφή στη θρησκεία των ειδώλων, βλέποντας ότι και πολλοί άλλοι είχαν πιστέψει στο Χριστό από την υπομονή και το θάρρος αυτής της μικρής, έδωσε διαταγή να αποκεφαλίσουν και την τελευταία κόρη της Σοφίας, την εννιάχρονη Αγάπη.  

Η Αγάπη μόλις έμαθε την απόφαση του δικαστή χάρηκε πάρα πολύ. Ανυπομονούσε πότε θ’ ανοίξουν και γ’ αυτή οι πύλες του Παραδείσου, για να πάει κοντά στο λατρευτό της Ιησού, μαζί με τις υπόλοιπες αδελφές της.  

Η απόφαση του τυράννου ήταν γι’ αυτήν η πιο χαρούμενη είδηση της ζωής της. Με αισθήματα χαράς και ευγνωμοσύνης γονάτισε ευλαβικά στο μαρτυρικό αυτό τόπο και μια προσευχή θερμή μέσα από τα βάθη της πυρακτωμένης από την αγάπη του Θεού καρδιάς της ανέβηκε στον Ουρανό.

- Σε δοξάζω και σε ευχαριστώ Θεέ μου, που με αξίωσες να υποφέρω για Σένα και την αγάπη Σου αυτά τα βάσανα. Θα ήθελα τώρα, χίλια λόγια να σου πω, την ευτυχία της ταπεινής ψυχής μου να σου περιγράψω, μα η καρδιά μου, από την πολλή χαρά πάει να σπάσει και το μόνο που μπορώ απόψε να σου πω, είναι: <<Ιησού γλυκέ μου σ’ αγαπώ>>. Σ’ αγάπησα όσο τίποτε άλλο σ’ αυτή τη γη και σε πόθησα πάνω απ’ όλες τις χαρές αυτής της ζωής. Δέξου με τώρα στη ζεστή Σου αγκαλιά, όπως δέχτηκες πιο πριν και τις αγαπημένες μου αδελφές.

23. ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Οι δήμιοι πήραν με σεβασμό τη μικρή πανέμορφη Μάρτυρα και την οδήγησαν στον τόπο της σφαγής.
Η Σοφία είδε τους δήμιους να οδηγούν την κόρη της, σαν αρνί προς θυσία, στον τόπο εκείνο που πριν από λίγο και οι άλλες της κόρες θυσιάστηκαν και δάκρυσε από συγκίνηση.
Με θερμά μητρικά λόγια αποχαιρέτησε την κόρη της, λέγοντας:

- Πήγαινε, παιδί μου, κοντά στο Νυμφίο μας Χριστό. Πήγαινε ευτυχισμένη στην παντοτινή χαρά του Παραδείσου. Βλέπω τους αγίους αγγέλους που περιμένουν να σε υποδεχθούν και να σε στεφανώσουν με το αμαράντινο στεφάνι της θείας δόξας. Με κάνεις σήμερα την πιο ευτυχισμένη μάνα όλου του κόσμου. Τι λόγια να βρω να πω, τη χαρά μου παντού να διαλαλήσω; Σήμερα μ’ αξίωσε ο Θεός να του προσφέρω για πολύτιμα δώρα, τις τρεις μου θυγατέρες!

Τα λόγια αυτά της μάνας έδωσαν πολύ χαρά στη μικρούλα Μάρτυρα, που τώρα φθάνει στον τόπο της εκτέλεσης. Τα γλυκά της ματάκια τα έχει στραμμένα στον ουρανό, εκεί που σε λίγο θα πάει και αυτή. Ένα γλυκό μειδίαμα βλέπουν όλοι να ζωγραφίζεται στα αγνά της χείλια.
Βλέπει τους αγίους αγγέλους που την περιμένουν μαζί με τον αγαπημένο της Ιησού. Η καρδιά της από τη χαρά πάει να σπάσει. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ή να μετρήσει την αμέτρητη ευτυχία της.

Χαμογελά στον Κύριο της και σκύβει το κεφάλι της μπροστά στο δήμιο.
Δυο τελευταία λόγια αγάπης ανεβαίνουν σαν μυρωδάτο θυμίαμα στον Ουρανό. 

- Ιησού μου, λατρεμένε μου Σωτήρα, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ!!!

Ακούστηκε μετά το δυνατό κτύπημα του ξίφους, που έπεφτε πάνω στο αγιασμένο κεφάλι της Αγάπης.
Το αγνό αίμα της μικρής παρθενομάρτυρας κύλισε στο χώμα, πάνω στο νωπό ακόμα αίμα των αδελφών της.
Μια ευωδία από χίλια αρώματα πλημμύρισαν τον τόπο, για να μαρτυρούν σε όλους τη δύναμη της πίστης και της αγάπης του Χριστού.
Η Σοφία, σαν είδε το τρυφερό κεφαλάκι της κόρης της να πέφτει κάτω από το σπαθί του δήμιου, με δυνατή φωνή, φώναξε στο άσπλαχνο δικαστή:

- Τώρα σκληρέ και άπονε τύραννε, σκότωσε και μένα, για να πάω να βρω το γρηγορότερο τα κορίτσια μου.
Ο δικαστής όμως, εξαγριωμένος που τρία μικρά κοριτσάκια τον ντρόπιασαν, για να την κάνει να υποφέρει ακόμα πιο πολύ, της φώναξε με μανία:

- Πήγαινε στο σπίτι σου, ανόητη. Δε σε σκοτώνω. Θα σ’ αφήσω να ζήσεις έτσι, για να είσαι πιο δυστυχισμένη χωρίς τα παιδιά σου.

Τα είπε αυτά και έφυγε γρήγορα από κει, κάτω από τις αποδοκιμασίες του πλήθους, που ναι μεν ήταν ειδωλολάτρες αλλά δεν τους άρεσε να σκοτώνουν και τόσο μικρά παιδιά.
Η Σοφία πήρε τα ζεστά αγιασμένα λείψανα των ηρωικών παιδιών της, τα έσφιξε δυνατά μέσα στη ζεστή της αγκαλιά και τα έλουσε με τα μητρικά δάκρυα της.
Στη συνέχεια, αφού άλειψε μαζί με άλλους Χριστιανούς με μύρα και αρώματα τα αγιασμένα Λείψανα τους, τα έφερε και τα ενταφίασε με τις πρέπουσες τιμές σε μια μικρή Εκκλησία που γι’ αυτό το σκοπό είχε προετοιμαστεί.


24. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Για τρεις μέρες δεν έφυγε καθόλου η Σοφία πάνω από τον τάφο των αγαπημένων της κοριτσιών. Παρακαλούσε τον Κύριο με θερμά δάκρυα νύχτα μέρα να την πάρει κοντά Του και κοντά στα αγγελούδια της.
Ο Κύριος άκουσε την προσευχή της άγιας αυτής μάνας.
Την τρίτη μέρα, εκεί που προσευχόταν πάνω από τον τάφο των παιδιών της, την άκουσαν να λέγει:

- Ω τρυφερά μου βλαστάρια, δεχθείτε τη μητέρα σας εκεί που τώρα βρίσκεστε!

Αυτά είπε και άφησε την ψυχή της να πετάξει ψηλά στον ουρανό, κοντά σ’ Εκείνον που τόσο αυτή, όσο και τα τρία της παιδιά πίστεψαν, λάτρεψαν και αγάπησαν με άπειρο πόθο, όσο τίποτε άλλο σ’ αυτή τη γη.
Ευσεβείς χριστιανοί την έθαψαν στον ίδιο τάφο, μαζί με τα τρία αγγελούδια της.
Ήταν η επιθυμία της να είναι εδώ στη γη όπως και στον ουρανό, όλοι μαζί.
Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που έκαναν οι αγίες μας σ’ όλους εκείνους, που κατέφευγαν με πίστη κοντά τους.
Τα άγια λείψανα τους ήταν ένας θησαυρός ανεκτίμητος και μια ανεξάντλητη πηγή ιαμάτων για σώματα και ψυχές. 

Η Εκκλησία μας όρισε να εορτάζονται οι τρεις παρθενομάρτυρες, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη, μαζί με την αγία τους μητέρα, τη Σοφία, κάθε χρόνο στις 17 Σεπτεμβρίου. 

Είθε η ευλογία τους να σκεπάζει όλους εμάς που με πίστη και αγάπη τιμούμε ευλαβικά την αγία μνήμη τους.

______________________________________________________________________________

 (Βίος υπό του π. Ελπιδίου Βαγιανάκη, Εκδόσεις Φως Χριστού)
______________________________________________________________________________

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἀνεβλάστησας ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Κυρίου, Σοφία μάρτυς σεμνὴ, καὶ προσήγαγες Χριστῷ καρπὸν ἡδύτατον τοὺς τῆς νηδύος σου βλαστούς, δι” ἀγώνων εὐαγῶν, Ἀγάπην τε καὶ Ἐλπίδα σὺν τῇ θεόφρονι Πίστει, μεθ” ὧν δυσώπει ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

 

 

Πηγή :  http://anthologioxr.blogspot.gr/2015/09/17.html




 

Ο Σταυρός που ανοίγει τις στράτες

 

Τι είναι ο σταυρός του Χριστού;
Η απόδειξη του Θεού για τον άνθρωπο !
 

Όταν έχουμε λογισμούς ή σκέψεις ότι ο Θεός δεν μας αγαπά ή μας ξέχασε, ή μας βασανίζει ή ο,τι άλλο, ας σκεπτόμεθα το σταυρό και τον Εσταυρωμένο. Αυτό είναι η μέγιστη απόδειξη της αγάπης. Κι αν μας αδικούν, κι αν μας δυσκολεύουν, κι αν μας αρπάζουν τα υπάρχοντα, κι αν απειλείται η ζωή μας, κι αν μας τραυματίζουν, κι αν μας πονάνε ψυχικά ή σωματικά, ας μεταφερόμεθα σ’ εκείνον που αδίκως εσφάγη και αδίκως απέθανε για τη δικαιοσύνη, τη σωτηρία ημών και για τας αμαρτίας ημών.

Σχετικοποιείται λοιπόν κάθε πόνος, κάθε αδικία, κάθε τι αντίθετο που γίνεται σ’ εμάς, όταν σκεφτούμε και επισκεφθούμε νοερά τον τίμιο και ζωοποιό σταυρό. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας στα μέσα της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, τον προβάλλει, τον υψώνει να τον δούμε, να πάρουμε δύναμη, να παρηγορηθούμε, να χαρούμε, να δοξολογήσουμε και να ασφαλιστούμε.

Ο τίμιος και ζωοποιός σταυρός άνοιξε τις στράτες, και προς τον ουρανό και προς τους ανθρώπους. Η μία του διάσταση, η κάθετη, συμβολίζει και εκφράζει δυναμικά και πραγματικά την διάνοιξη της οδού προς τον ουρανό, γιατί με την παράβασή μας, με την υποτίμηση που κάναμε στον εαυτό μας, γίναμε εχθροί του Θεού. Το λέει ο μέγας απόστολος Παύλος, «εχθροί του Θεού όντες απηλλάγημεν δια του θανάτου του υιού αυτού». Δεν λέει «εχθρός ημών ο Θεός ων», αλλά «εχθροί ημείς όντες υπάρχοντες», ενώ είμαστε εχθροί του Θεού. Ο Θεός δεν εχθρεύεται, εμείς γινόμαστε εχθροί του.

Εμείς του βάζουμε τα οπίσθια, εμείς τον αρνούμεθα. Εκείνος ποτέ δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του, που είναι η αυτοαγάπη, η αυτοζωΐα, η αυτοκαλοσύνη και τα πάντα. Γι’ αυτό και μας δέχεται ξανά και μας συγχωρεί και μας κρατάει κοντά του και μας ελεεί, ημέρα και νύχτα, σε σημείο που εξοργίζει και το σατανά ακόμη. Του λέει αυτός: «αυτοί δε σε θέλουνε, αυτοί σε αρνούνται, αυτοί σου βάζουν τα οπίσθια, αυτοί σε βρίζουν, αυτοί καταπατούν τις εντολές σου. Κι εσύ λοιπόν ακόμα τους αγαπάς, ακόμα τους θέλεις, ακόμα τους συγχωρείς;» Ε, αυτός είναι ο Χριστός μας, τι να κάνουμε;

Γι’ αυτό και ο Ιησούς Χριστός μας είναι το παν. Είναι η πρώτη και η στερνή μας αγάπη, το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος. Το λέμε αυτό πολλές φορές, γιατί είναι το κέντρο και η ουσία. Και έγινε κατάδικος στο Γολγοθά για να γίνει καταδικός του καθενός. Κι αυτό ακριβώς ενστερνίζεται η αγία του Εκκλησία. Αυτή του την αγάπη, αυτό το μεγαλείο. Γι’ αυτό και τον έχει Νυμφίο της, κι όπως αγαπάει η νύμφη το νυμφίο, έτσι και η νύμφη Εκκλησία, δηλαδή εμείς και οι άγιοι, αγαπούμε το Χριστό μας.

Είδατε πως εκφράζεται η Εκκλησία με όρους αγαπητικούς, με όρους ερωτικούς, με όρους τρυφερούς, με όρους στοργικούς. Απευθύνεται στην αγάπη μας, γιατί μόνο αν κερδίσεις την αγάπη κάποιου, τα κέρδισες όλα. Αν δεν την κερδίσεις, κι όλα τ’ άλλα να τα έχεις, δεν έχεις τίποτα. Οι απόστολοι δεν είχαν τίποτα. Είχαν όμως την αγάπη στο Χριστό και στους ανθρώπους, αλλά και την αγάπη του Χριστού και των ανθρώπων και, όπως λέει ο μέγας Παύλος, «ως μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες».

 

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης

 

 

 

 

 

Μέτρο Αγάπης !

 

 

 

 

 

 

Προσευχή Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

 

 

 

« Δέσποτα, Κύριε του ουρανού και της γης, Βασιλεύ των αιώνων, ευδόκησε να ανοιχθεί και για μένα η θύρα της μετανοίας, ώστε με πόνο καρδιάς να προσεύχομαι σε Εσένα τον μόνο αληθινό Θεό, τον πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, το φως του κόσμου. Δέξου, πολυεύσπλαχνε, την δέησή μου. Μην την απορρίψεις. Συγχώρησε κάθε κακό που έκανα νικημένος από την προαίρεσή μου. Ζητώ ανάπαυση και δεν τη βρίσκω, γιατί η συνείδησις με ελέγχει. Προσδοκώ ειρήνη, αλλά ειρήνη δεν έχω εξ αιτίας του πλήθους των ανομιών μου. Άκουσε, Κύριε, μια καρδιά που σε επικαλείται. Μην βλέπεις τα κακά μου έργα. Επίβλεψε στην ασθένεια της ψυχής μου και σπεύσε να με θεραπεύσεις από τα βαριά μου τραύματα. Δώσε μου καιρό μετανοίας με το έλεος της φιλανθρωπίας Σου. Ελευθέρωσέ με από τα πάθη. Μην με κρίνεις σύμφωνα με την δικαιοσύνη Σου. Μην μου ανταποδώσεις κατά τα έργα μου, για να μη χαθώ εντελώς. Εισάκουσέ με Κύριε, γιατί βρίσκομαι σε απόγνωση. Αφού έχασα κάθε ελπίδα και σκέψη για την διόρθωσή μου, προσπίπτω στους οικτιρμούς Σου. Ελέησέ με τον ξεπεσμένο και κατάκριτο για τις αμαρτίες μου. Λυπήσου με,  Δέσποτα, γιατί συνέχομαι από πλήθος ανομιών και μοιάζω αλυσοδεμένος με αυτές. Εσύ μόνον γνωρίζεις να ελευθερώνεις και να θεραπεύεις. Γι’ αυτό σε όλες τις φοβερές μου αρρώστιες επικαλούμαι μόνον Εσένα, τον ιατρό των ασθενούντων, τον οδηγό των πλανωμένων, το φως των εσκοτισμένων, τον ελευθερωτή των αιχμαλώτων. Επικαλούμαι Εσένα, που πάντοτε μακροθυμείς και συγκρατείς την οργή Σου και δίνεις στους αμαρτωλούς καιρό μετανοίας. Καταύγασε, Δέσποτα, με το φως του προσώπου Σου εμένα τον αμαρτωλό, διότι είσαι ταχύς στο να ελεείς και βραδύς στο να τιμωρείς. Εσύ ο εύσπλαχνος άπλωσε το χέρι Σου και ανόρθωσέ με από την τάφρο των ανομιών μου. Εσύ δεν ευχαριστείσαι στην απώλεια του αμαρτωλού ούτε αποστρέφεις το πρόσωπό Σου από τον προσευχόμενο σε Εσένα με δάκρυα. Άκουσε, Κύριε, την φωνή του δούλου Σου που Σε επικαλείται και φανέρωσε το φως Σου σε εμένα τον στερημένο το φως. Δώρισέ μου την χάρη Σου, γιατί εγώ δεν έχω άλλη ελπίδα και ελπίζω πάντοτε μόνο στην δική Σου βοήθεια και δύναμη. «Στρέψον, Κύριε, τον κοπετόν μου εις χαράν εμοί, διάρρηξον τον σάκκον μου και περίζωσόν με ευφροσύνην». Ευδόκησε, ώστε να καταπαύσω από τα εσπερινά μου έργα και να βρω ορθρινή ανάπαυση όπως οι εκλεκτοί Σου Κύριε, από τους οποίους «απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός». Κάνε να ανοιχθεί για μέναη η θύρα της Βασιλείας Σου, ώστε να εισέλθω και να συγκαταριθμηθώ με τους ευφραινομένους από το φως του προσώπου Σου και να κληρονομήσω την αιώνια ζωή ». Αμήν.

 

ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

 

 

Η ανακομιδή της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου

 

 

Η ανακομιδή της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου, άλλοι λένε ότι έγινε από το βασιλιά Αρκάδιο και άλλοι από το γιο του Θεοδόσιο τον Β'. Η μεταφορά έγινε από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και την τοποθέτησαν σε μια χρυσή θήκη, που ονομάσθηκε αγία Σωρός. Όταν πέρασαν 410 χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε την αγία αυτή Σωρό για τη βασίλισσα σύζυγο του Ζωή, που την διακατείχε πνεύμα ακάθαρτο. Όταν λοιπόν άνοιξε την αγία Σωρό, βρήκε την τίμια Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί υπερφυσικά. Και είχε μια χρυσή βούλα, που φανέρωνε το χρόνο και την ήμερα που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αφού λοιπόν την προσκύνησαν, ο Πατριάρχης άπλωσε την τιμία Ζώνη επάνω στη βασίλισσα, και αμέσως αυτή ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο. Όποτε όλοι δόξασαν το Σωτήρα Χριστό και ευχαρίστησαν την πανάχραντη Μητέρα Του, η οποία είναι για τους πιστούς φρουρός, φύλαξ, προστάτις, καταφυγή, βοηθός, σκέπη, σε κάθε καιρό και τόπο, ήμερα και νύκτα.

Στη συνέχεια η Αγία Ζώνη τεμαχίστηκε και τεμάχιά της μεταφέρθηκαν σε διάφορους ναούς της Κωνσταντινούπολης. Μετά την άλωση της Πόλης από τούς Σταυροφόρους το 1204 μ.Χ., κάποια τεμάχια αρπάχτηκαν από τους βάρβαρους και απολίτιστους κατακτητές και μεταφέρθηκαν στη Δύση. Ένα μέρος όμως διασώθηκε και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. Φυλασσόταν στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών. Η τελευταία αναφορά για το άγιο λείψανο είναι ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του 1424 και 1453 μ.Χ.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τούς Τούρκους το 1453 μ.Χ., είναι άγνωστο τι απέγινε το υπόλοιπο μέρος της Αγίας Ζώνης στη συνέχεια. Έτσι το μοναδικό σωζόμενο τμήμα είναι αυτό που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου· με εξαιρετικά περιπετειώδη τρόπο έφτασε εκεί.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει έναν χρυσό σταυρό για να τον προστατεύει στις εκστρατείες. Στη μέση του σταυρού είχε τοποθετηθεί τεμάχιο Τιμίου Ξύλου· ο σταυρός έφερε επίσης θήκες με άγια λείψανα Μαρτύρων, και ένα τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης. Όλοι οι βυζαντινοί αυτοκράτορες έπαιρναν αυτόν τον σταυρό στις εκστρατείες. Το ίδιο έπραξε και ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β Ἄγγελος (1185-1195) σε μία εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα των Βουλγάρων Ασάν. Νικήθηκε όμως και μέσα στον πανικό ένας ιερέας τον πέταξε στο ποτάμι για να μην τον βεβηλώσουν οι εχθροί. Μετά από μερικές μέρες όμως οι Βούλγαροι τον βρήκαν· έτσι πέρασε στα χέρια του Ασάν.

Οι Βούλγαροι ηγεμόνες μιμούμενοι τούς Βυζαντινούς αυτοκράτορες έπαιρναν μαζί τους στις εκστρατείες το σταυρό. Σε μία μάχη όμως εναντίον των Σέρβων ο βουλγαρικός στρατός νικήθηκε από τον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρο (1371-1389). Ο Λάζαρος αργότερα δώρισε το σταυρό του Αγίου Κωνσταντίνου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου μαζί με το τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης.

Οι Άγιοι Πατέρες της Ιεράς Μονής διασώζουν και μία παράδοση σύμφωνα με την οποία η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου αφιερώθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ Καντακουζηνό (1341-1354), ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από το αξίωμα, εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ και μόνασε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Τα θαύματα που πραγματοποίησε και πραγματοποιεί η Τιμία Ζώνη είναι πολλά. Βοηθά ειδικά τις στείρες γυναίκες να αποκτήσουν παιδί. Αν ζητήσουν με ευλάβεια τη βοήθειά της Παναγίας, τούς δίδεται τεμάχιο κορδέλας που έχει ευλογηθεί στην λειψανοθήκη της Αγίας Ζώνης· αν έχουν πίστη, καθίστανται έγκυες.

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Zώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα, ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις καινοτομεῖται καὶ χρόνος, διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὴν ἐν πρεσβείαις.
Τὴν θεοδόχον γαστέρα σου Θεοτόκε, περιλαβοῦσα ἡ Zώνη σου ἡ τιμία, κράτος τῇ πόλει σου ἀπροσμάχητον, καὶ θησαυρὸς ὑπάρχει, τῶν ἀγαθῶν ἀνέκλειπτος, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.

 

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Τὴν Ζώνην τὴν σεπτήν, τοῦ ἀχράντου σου σκήνους, ὑμνοῦμεν οἱ πιστοί, Παναγία Παρθένε, ἐξ ἧς ἀρυόμεθα νοσημάτων τὴν ἴασιν, καὶ κραυγάζομεν· Μῆτερ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σὺ ἡ λύτρωσις, τῶν σὲ τιμώντων ὑπάρχεις, Μαρία Θεόκλητε.

 

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῆς τιμίας Ζώνης σου τῇ καταθέσει, ἑορτάζει σήμερον, ὁ σὸς πανύμνητε λαός, καὶ ἐκτενῶς ἀνακράζει σοι· Χαῖρε Παρθένε, Χριστιανῶν τὸ καύχημα.

 

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὰ καταθέσια τῆς σῆς θείας Ζώνης, ἡ Ἐκκλησία σου φαιδρῶς ἑορτάζει, καὶ ἐκτενῶς κραυγάζει σοι Παρθένε Ἁγνή· Ἅπαντας περίσῳζε, τῆς ἐχθρῶν δυναστείας· θραῦσον τὰ φρυάγματα, τῶν ἀθέων βαρβάρων, καὶ τὴν ἡμῶν κυβέρνησον ζωήν, πράττειν Κυρίου τὰ θεῖα θελήματα.

 

Ὁ Οἶκος
Τὶς γηγενῶν τὰ σὰ μεγαλεῖα διηγήσεται λόγος; ποία γλῶσσα βροτῶν; νοῦς γὰρ οὐδὲ οὐράνιος, ἀλλ' ἡ τεκοῦσα τῆς συμπαθείας τὸ ἀμέτρητον πέλαγος, δέξαι καὶ νῦν ἐξ ἀκάρπων χειλέων τὰ ᾄσματα, καὶ δίδου μοι θείαν χάριν, εὐφημῆσαι τὴν σὴν Ζώνην Δέσποινα, δι' ἧς κόσμος ἀγάλλεται, σὺν Ἀγγέλοις ὑμνῶν σου τὰ θαύματα, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.

 

 

 

Η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Στις 29 Αυγούστου, η Εκκλησία μας τιμά την ανάμνηση του γεγονότος της Αποτομής της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου .

Ποια είναι αυτή η ανάμνηση ας δούμε πιο κάτω :

Αρχικά θα ήθελα να σας αναφέρω κάποια βασικά στοιχεία του Αγίου Ιωάννη του  Προδρόμου… Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος γεννήθηκε από τον ιερέα Ζαχαρία και την Ελισάβετ. Μέχρι τα 30 του χρόνια έζησε ζωή ασκητική στην έρημο, η οποία ήταν αφιερωμένη στην προσευχή και την πνευματική ολοκλήρωση, ενώ την τροφή του αποτελούσαν βλαστάρια χόρτων και άγριο μέλι.
Με την άσκηση και την αρετή απέκτησε όλα τα προσόντα του επιβλητικού κήρυκα του Θείου Λόγου. Η διδασκαλία του, που συνοψίζεται στη γνωστή φράση ΄΄Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών΄΄, ήταν ουσιαστικά η προετοιμασία της έλευσης του Ιησού Χριστού.
Αξιώθηκε μάλιστα να βαπτίσει τον Χριστό, τον Υιό του Θεού.

Τώρα, θα σας αναφέρω το γεγονός της Αποτομής της Τίμιας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου:
“Ουκ εξεστί σοι έχειν, την γυναίκα του αδελφού σου”. Αυτά λοιπόν τα λόγια ήταν η αφορμή για να αρχίσει να μετρά αντίστροφα η επίγεια ζωή του Αγίου Ιωάννη, και η αρχή της εξαγρίωσης του βασιλιά Ηρώδη Αντίπα εναντίον του!
Όταν ο βασιλιάς Ηρώδης είχε τα γενέθλιά του, είχε καλεσμένους στο βασίλειό του πολλούς τοπικούς άρχοντες της Γαλιλαίας, καθώς επίσης και διάφορα σημαντικά για αυτόν πρόσωπα. Ο βασιλιάς Ηρώδης είχε παντρευτεί παράνομα την γυναίκα του αδερφού του Φιλίππου, την Ηρωδιάδα, όπου είχε και μια κόρη την Σαλώμη. Ο Ιωάννης έκκρινε και κατέκρινε αυτόν τον παράνομο γάμο, όπου του έλεγε: «Δεν σου επιτρέπεται να έχεις την γυναίκα του εν ζωή αδελφού σου» .
Η Ηρωδιάδα έτρεφε μνησικακία εναντίον του Αγίου Ιωάννη και ήθελε να τον σκοτώσει, αλλά δεν μπορούσε γιατί ο Ηρώδης φοβόταν τον Άγιο, επειδή ήξερε ότι ήταν άνδρας Δίκαιος και Άγιος. Ο Άγιος Ιωάννης όσα κι αν του έλεγε τον έφερναν σε μεγάλη απορία, διότι συνειδητά και υποσυνείδητα γνώριζε ότι αυτά που λέει είναι σωστά.
Η Κατάλληλη ευκαιρία παρουσιάστηκε!!!  Όταν ο βασιλιάς Ηρώδης ζήτησε να χορέψει κι άλλο προς τιμήν του αλλά και της εορτής των γενεθλίων του η κόρη της Ηρωδιάδος, η Σαλώμη, που λόγω του ιδιαίτερου κάλλους της ο Ηρώδης ήταν γοητευμένος, της είπε ότι αν συνεχίσει να χορεύει θα της χαρίσει ότι κι αν του ζητήσει, της είπε μάλιστα ότι είναι διατεθειμένος να της χαρίσει ακόμη και το μισό του βασίλειο. Η Σαλώμη τότε ρώτησε τη μητέρα της «Τι να ζητήσω;» και αυτή της είπε να ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη διότι τον μισούσε. Η Σαλώμη λοιπόν είπε στον Ηρώδη  «Θέλω αμέσως να μου δώσεις σ' ένα πιάτο το κεφάλι του Ιωάννου του Βαπτιστού». Τότε ο βασιλιάς λυπήθηκε, αλλά εξ αίτιας των όρκων που της έδωσε και των καλεσμένων δεν ήθελε να της αρνηθεί για να μη φανεί επίορκος. Αμέσως ο βασιλιάς έστειλε δήμιο και διέταξε να φέρει το κεφάλι του Αγίου. Ο δήμιος πήγε και τον αποκεφάλισε στη φυλακή και έφερε το κεφάλι του σ' ένα πιάτο και το έδωσε στη Σαλώμη, όπου στη συνέχεια το έδωσε στη μητέρα της.
Το Άγιο σώμα του ενταφιάστηκε με τιμές από τους μαθητές του.
Έτσι μαρτυρικά ο Πρόδρομος του Κυρίου μας, παρέδωσε την ψυχή του σε Αυτόν που τόσο αγάπησε.

Οι γιορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος είναι:
1. Σύλληψις του Τιμίου Προδρόμου – 23 Σεπτεμβρίου
2. Σύναξις του Τιμίου Προδρόμου – 7 Ιανουαρίου
3. Α΄ και Β΄ εύρεσις της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου – 24 Φεβρουαρίου
4. Γ΄ σχέσις Τιμίας κεφαλής του Προδρόμου – 25 Μαΐου
5. Το Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου – 24 Ιουνίου
6. Αποτομή της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου – 29 ΑυγούστουΕύχομαι χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ἦχος β'.

Μνήμη δικαίου μετ᾽ ἐγκωμίων· σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε· ἀνεδείχθης γὰρ ὄντως καὶ Προφητῶν σεβασμιώτερος, ὅτι καὶ ἐν ῥείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τὸν κηρυττόμενον· ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας, χαίρων εὐηγγελίσω καὶ τοῖς ἐν ᾅδῃ, Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Ο Άγιος Φανούριος

 

 

Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνον ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­νει συχνά τη γνωστή φανουρόπιτα.

 Ο Άγιος Φανούριος, που έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια, συγκρούσθηκε τότε θαρρετά με τον κόσμο της ειδωλολατρίας, γιατί το χριστιανικό πνεύμα του θεανθρώπου, δεν του επέτρεπε ν' αρνηθεί τις αναμφισβήτη­τα ενάρετες αρχές του. Έτσι τα 12 μαρτύ­ρια που υπόφερε ο Άγιος, αποτελούν για μας ένα δυνατό κίνητρο για αντοχή και προ­σκόλληση στις ηθικές αξίες του χριστιανι­σμού, για να βγούμε νικητές από ένα αδιά­κοπο αγώνα, ενάντια στην απιστία και αδικία της εποχής μας. Ο Άγιος μας δίδαξε με την πραγματική θυσία του, πως εμείς τώ­ρα δεν παλεύουμε βέβαια με στρατοκράτες Ρωμαίους και απαίσιους Αγαρηνούς, αλλά έχομε ν' αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού, που προσπαθούν μαζικά να σαρώσουν τις τάξεις των χριστιανών.

 Ο Άγιος Φανούριος ακόμα μας δίδαξε, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερ­δίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δο­κιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή. Επομένως σαν αληθινοί αγωνιστές της πί­στεως ας μιμηθούμε την υποδειγματική και άμεμπτη ζωή του Αγίου, για να καταξιωθούμε κάποτε κι εμείς να τιμήσουμε το χρι­στιανικό όνομα που φέρουμε, όπως κι αυ­τός επάξια το τίμησε.

 

Ο Άγιος Φανούριος

1. Γενικά για τη ζωή του

Για την καταγωγή και τη ζωή του Αγίου Φανουρίου δεν υπάρχει τίποτε συγκε­κριμένο, επειδή όλα τα στοιχεία της ζωής του χάθηκαν σε καιρούς ανωμαλίας.

 Τα μόνα στοιχεία που έχομε αναφορικά με τον Άγιο είναι η εύρεση της εικόνας του, γύ­ρω στα 1500 μ.Χ., σύμφωνα με τα συναξά­ρια, ή κατ' άλλους γύρω στα 1355-1369 μ.Χ. Άλλοι υποστηρίζουν πως η εικόνα του Αγίου βρέθηκε στη Ρόδο και άλλοι στην Κύ­προ.

2. Η εύρεση της εικόνας 

 

Επιστρέφομε στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και απο­φάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης, που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.

Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ' το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες απ' τα μισογκρεμισμένα σπί­τια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους. Ξαφ­νικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιό­τατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό ει­κόνες, που απ' την πολυκαιρία δεν ξεχώρι­ζαν τις μορφές των Αγίων καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.

Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ' όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης. Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος. Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός, κρα­τώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα. Ο α­γιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζω­γράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύ­ρια, που υπόφερε ο Άγιος και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.

Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπρο­στά στο Ρωμαίο ανακριτή του και φαίνεται ν' απολογείται με θάρρος και να υπερασπί­ζει την χριστιανική πίστη του.

Β΄. Οι στρατιώτες εδώ επεμβαίνουν και χτυ­πούν με πέτρες στο κεφάλι και στο στόμα τον Φανούριο, για ν' αναγκασθεί να υποκύ­ψει και ν' αρνηθεί τον Κύριο.

Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ' την επιμονή του Φανουρίου, γι' αυτό τον έριξαν κάτω και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.

Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο. Φαίνε­ται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυ­ρα του ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμη­ρά σιδερένια εργαλεία. Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.

Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυ­λακή και προσεύχεται στον θεό, για να τον ενισχύσει ν' αντέξει μέχρι τέλους τα βασανι­στήρια.

ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν' απο­λογηθεί για τη στάση του. Απ' την ατάρα­χη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές του τυράννου του εκλόνισαν την πίστη και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.

Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα καίουν με αναμμένες λαμπάδες το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυ­ρωμένο. Ο Άγιος νικά και πάλιν με την α­δάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύ­ριο.

Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του χρησιμο­ποιούν και μηχανικά μέσα για να φθάσουν στο κορύφωμα του μαρτυρίου του. Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ' ένα μάγκανο κι αυ­τό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα. Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμέ­νη ανέκφραστη αγαλλίαση, γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.

Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ' ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του από πάνω παρακολουθούν να δούνε το τέ­λος του. Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτι­κά εξημερωθεί απ' τη χάρη του Θεού, γι' αυ­τό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.

Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ' το προηγούμενο αποτέλεσμα κι έτσι τον βγάζουν απ' τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ' ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν. Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.

ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπρο­στά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του τον προτρέπουν να θυσιάσει, βάζοντας στις παλά­μες του αναμμένα κάρβουνα. Ο Φανούριος βγαίνει και απ' αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου, που πετά στον αέ­ρα και κλαίει για την αποτυχία του.

ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ' ένα μεγάλο καμίνι να στέκεται όρθιος πάνω σ' ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλό­γες και καπνοί. Ο Άγιος φαίνεται να προ­σεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκ­φράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό κι έ­τσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια, γεμάτος ικανοποίηση για όσα βά­σανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.

3.    Το χτίσιμο του ναού

 

Ο Μητροπολίτης τότε του νησιού, ο Νεί­λος, όταν μελέτησε επισταμένα την ει­κόνα που βρέθηκε, αποφάνθηκε, πως ο Φα­νούριος ήταν ένας απ' τους σπουδαιότε­ρους μεγαλομάρτυρες της Πίστεώς μας. Α­μέσως έστειλε αντιπροσωπεία στον ηγεμό­να του νησιού και τον παρακαλούσε να του δώσει άδεια για ν' ανακαινίσει την εκκλησία. Όταν όμως ο ηγεμόνας αρνήθηκε, τότε ο Μητροπολίτης μετέβη ο ίδιος προσωπικά στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να εξασφαλίσει απ' τον Σουλτάνο την άδεια που ζητούσε. Επέστρεψε σύντομα στη Ρό­δο κι αναστήλωσε το ναό ακριβώς στην πα­λιά θέση του, έξω από τα τείχη του. Ο να­ός σώζεται ως τα σήμερα και αποτελεί από τότε ιερό προσκύνημα όλων των Χριστια­νών.

4.    Στοιχεία απ' την εύρεση της εικόνας 

 

Βλέποντας την εικόνα του Αγίου Φανου­ρίου που βρέθηκε στη Ρόδο, εξάγουμε πολλά αξιόλογα στοιχεία που είναι τα ακό­λουθα:

• 1.   Σαν διαβάσουμε στην εικόνα το όνομα του Αγίου συμπεραίνομε αμέσως, πως εί­ναι ελληνικής καταγωγής.
• 2. Επίσης συμπεραίνομε πως οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς, για να του δώσουν ένα τόσο χριστιανικό όνομα.
• 3. Ο νέος αυτός ακόμα θα ήταν πολύ μορ­φωμένος για να γίνει στρατιωτικός.
• 4. Υπολογίζουμε ακόμα πως τα μαρτύρια του Αγίου Φανουρίου έγιναν τον β' και γ' αιώνα, όταν οι διωγμοί των χριστιανών βρί­σκονταν στο αποκορύφωμά τους.
• 5. Ο Φανούριος ολοφάνερα αποδεικνύε­ται πως ήταν Μεγαλομάρτυρας απ' τα πολ­λά και φοβερά μαρτύρια που υπέφερε.
• 6. Βεβαιωνόμαστε επίσης πως ετιμάτο απ' τους πιστούς χριστιανούς απ' τα χρόνια του μαρτυρίου του σε χριστιανικούς ναούς, για να βρεθεί μάλιστα ένας τέτοιος ναός και στη Ρόδο.
• 7.   Απ' την απεικόνιση του Αγίου φαίνεται πως ο Φανούριος μαρτύρησε σε νεαρά
  ηλικία.

5.    Θαύματα του Αγίου

 

Ο Άγιος Φανούριος έκανε αρκετά θαύ­ματα στους πιστούς που επικαλούνται το όνομά του κι ένα απ' αυτά είναι το ακό­λουθο:
 

Σε μια περίοδο της ιστορικής ζωής της η Κρήτη ήταν υποδουλωμένη στους Λατίνους (1204 - 1669 μ.Χ.), που είχαν δικό τους Αρ­χιεπίσκοπο και γι' αυτό προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρασύρουν τους κατοίκους του νησιού στον Καθολικισμό (Παπισμό).
 

Έτσι οι Λατίνοι πήρανε σαν καταπιεστι­κό μέτρο ενάντια στην Ορθοδοξία να μην επιτρέπουν να χειροτονούνται ιερείς στην Κρήτη, οπότε οι Κρητικοί αναγκάζονταν να μεταβαίνουν στο νησί Τσιρίγο (Κύθηρα) για να χειροτονηθούν ιερείς από Ορθόδοξο Αρχιερέα, που έδρευε εκεί.
 

Κάποια εποχή λοιπόν ξεκίνησαν απ' την Κρήτη τρεις διάκονοι για το Τσιρίγο κι αφού χειροτονήθησαν εκεί ιερείς, επέστρεφαν τρι­σευτυχισμένοι στο πολύπαθο τότε απ' τη σκλαβιά νησί τους. Κατά κακή τους τύχη Αγαρηνοί πειρατές τους συνέλαβαν στο πέ­λαγος, τους μετέφεραν στη Ρόδο, όπου τους πώλησαν σε τρεις διαφορετικούς Αγαρηνούς αφέντες.
 

Η θέση των τριών ιερέων ήταν αξιοθρή­νητη κι όμως μια γλυκειά προσμονή ήλθε να γλυκάνει το πικρό παράπονό τους. Μάθα­νε πως στη Ρόδο ο Άγιος Φανούριος θαυματουργούσε και σ' αυτόν στήριξαν τις ελ­πίδες τους κι ολοένα προσεύχονταν και τον επικαλούνταν ο καθένας τους ξεχωριστά, για να τους λυτρώσει απ' την σκληρή αιχ­μαλωσία στους μιαρούς Αγαρηνούς.
 

Ζήτησε, λοιπόν, ο κάθε ιερέας, χωρίς να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απ' τον αφέν­τη του, να του δώσει άδεια να μεταβεί στην εκκλησία για να προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Φανουρίου. Πήρανε κι οι τρεις τους μ' ευκολία την άδεια, προσκύνησαν μ' ευ­λάβεια την εικόνα του Αγίου βρέχοντας τη γη με τα δάκρυά τους γονατιστοί σαν προ­σεύχονταν και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους παρακαλούσαν τον Άγιο Φανούριο να μεσολαβήσει για να γλυτώσουν πια απ' τα χέρια των Αγαρηνών.
 

Αφού οι ιερείς αναχώρησαν, ανακουφι­σμένοι απ' τον πόνο τους, ο Άγιος Φανού­ριος παρουσιάστηκε τη νύχτα και στους τρεις αφέντες τους και τους διέταξε να ελευ­θερώσουν τους σκλάβους ιερείς τους, δια­φορετικά θα τους τιμωρούσε σκληρά. Οι Αγαρηνοί όμως άρχοντες θεώρησαν την επέμ­βαση του Αγίου σαν κάποια μαγεία, γι' αυ­τό αλυσόδεσαν τους σκλάβους τους κι άρ­χισαν να τους βασανίζουν με χειρότερο τρό­πο.  

Την άλλη όμως νύχτα ο Άγιος Φανούριος επέμβηκε πιο αποτελεσματικά, έλυσε τους τρεις ιερείς απ' τα δεσμά τους και τους υ­ποσχέθηκε, πως θα τους ελευθέρωνε από τους Αγαρηνούς την άλλη μέρα. Φανερώ­θηκε και πάλι στους Αγαρηνούς και τους απείλησε αυτή τη φορά, πως αν δεν ελευθέρωναν το πρωί τους ιερείς, θα μεταχειρι­ζότανε σκληρά μέτρα γι' αυτούς.
 

Το άλλο πρωί οι Αγαρηνοί αισθάνθησαν την τιμωρία, γιατί έχασαν όλοι το φως τους και το κορμί τους έμεινε παράλυτο. Έτσι αναγκάσθησαν τότε να συμβουλευτούν τους συγγενείς τους, για να συζητήσουν το κα­κό που τους βρήκε. Όλοι δε οι άρχοντες α­ποφάσισαν να καλέσουν τους τρεις ιερείς, μήπως μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Οι ιερείς την μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν, πως αυτοί θα παρακαλούσαν τον Θεό τους κι Εκείνος θα αποφάσιζε.
 

Την τρίτη νύχτα παρουσιάστηκε πάλι ο Άγιος Φανούριος στους Αγαρηνούς και τους ανακοίνωσε πως αν δεν έστελναν οι τρεις άρχοντες γραπτώς στο ναό του τη συγκατάθεση τους για την απελευθέρωση των ιερέων, δεν θα ξανάβρισκαν πια την υ­γεία τους. Οι Αγαρηνοί τότε θέλοντας και μη έγραψαν το γράμμα που ζήτησε ο Άγιος Φανούριος και δήλωναν απερίφραστα, πως παραχωρούσαν, στους τρεις ιερείς την ελευ­θερία τους. Αυτές οι δηλώσεις τους κατατέ­θηκαν στον ιερό ναό του Αγίου.  

Πριν ακόμα επιστρέψει η αντιπροσωπεία των Αγαρηνών απ' το ναό, οι τυφλοί και παράλυτοι άπιστοι έγιναν εντελώς καλά με το θέλημα του Αγίου. Οι πλούσιοι Αγαρηνοί έδωσαν στους τρεις ιερείς όλα τα έξοδα του ταξιδιού τους κι αυτοί πριν αναχωρή­σουν κατέφυγαν στην εκκλησία, και αφού ευχαρίστησαν τον Άγιο για την απελευθέ­ρωσή τους, αντέγραψαν πιστά την εικόνα του Αγίου Φανουρίου και την πήραν στην Κρήτη, όπου την τιμούσαν κάθε χρόνο με δοξολογίες και λιτανείες.

6. Η πίτα του Αγίου Φανουρίου 

 

Η μεγάλη τιμή που τρέφουν οι χριστιανοί στον Άγιο Φανούριο, έγινε αιτία να δημιουργηθεί στο λαό το παραδοσιακό έθι­μο της πίττας του Αγίου ή καλύτερα της φανουρόπιτας.
 

Η πίτα συνήθως είναι μικρή και στρογ­γυλή και γίνεται από καθαρό αλεύρι, ζάχα­ρη, κανέλλα, λάδι κι αφού όλα αυτά τα υλι­κά ανακατευθούν, ζυμώνονται, μπαίνουν σε στρογγυλή φόρμα και η πίττα ψήνεται σε μέτρια θερμοκρασία στο φούρνο.
 

Η πίτα γίνεται για να φανερώσει ο Ά­γιος σε κάποιον ένα χαμένο αντικείμενο, κά­ποια δουλειά αν ένας είναι άεργος, κάποια χαμένη υπόθεση, την υγειά σε κάποιο άρ­ρωστο και άλλα παρόμοια. 

Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 27 Αυγούστου.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ήχος δ΄. Βασίλειον διάδημα

 

Ουράνιον εφύμνιον εν γη τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν νυν εορτάζει φαιδρώς Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις, ευφημούσι τους άθλους, κάτωθεν Εκκλησία την ουράνιον δόξαν^. ην εύρες πόνοις και άθλοις τοις σοις, Φανούριε ένδοξε.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ
Ήχος γ΄. Η Παρθένος σήμερον

Ιερείς διέσωσας αιχμαλωσίας αθέου και δεσμά συνέθλασας δυνάμει Θεία, Θεόφρον, ήσχυνας τυράννων θράση γενναιοφρόνως, ηύφρανας Αγγέλων τάξεις Μεγαλομάρτυς, δια τούτο σε τιμώμεν, θείε οπλίτα, Φανούριε ένδοξε.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Τους ασπαζομένους την σην σεπτήν εικόνα εν πίστει και αιτούντας σην αρωγήν, Μάρτυς, κληρονόμους της Θείας Βασιλείας, Φανούριε, λιταίς σου πάντας ανάδειξον.

 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ:  ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ  ΙΔΡΥΜΑ   «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»

 

 

15 αύγουστο !

 

 

 

 

Χρόνια Πολλά , ευλογημένα!

Υπό την Σκέπη της πάντοτε !

 

 

 

 

Η Κοίμηση Της Θεοτόκου !

Όπως είναι γνωστό, επάνω από το Σταυρό ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, έδωσε εντολή και την Παναγία μητέρα του παρέλαβε ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στο σπίτι του, όπου διέμενε μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τη μητέρα του Σαλώμη, συγγενή της Θεοτόκου. Όταν ήλθε η στιγμή να τελειώσει την επίγεια ζωή της, άγγελος Κυρίου (η παράδοση λέει ότι ήταν ο Aρχάγγελος Γαβριήλ) της το έκανε γνωστό τρεις μέρες πριν.

Η χαρά της Θεοτόκου υπήρξε μεγάλη, διότι θα συναντούσε το μονογενή της Υιό και Θεό όλων των ανθρώπων. Πήγε, λοιπόν, και προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, όπου συνήθιζε να προσεύχεται και ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Έπειτα, γύρισε στο σπίτι του Ιωάννη, όπου έκανε γνωστή την επικείμενη κοίμηση της.

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε, ξαφνικά νεφέλη (σύννεφο) τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση της. Μαζί με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Iερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος, και οι λοιποί θεόσοφοι Iεράρχες.

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανή. Επειδή, κατά θεία οικονομία, ένας από τους Αποστόλους (ο Θωμάς όπως λέει η παράδοση) δεν ήταν παρών στην κηδεία της Θεομήτορος, ζήτησε να ανοιχτεί ο τάφος ώστε να προσκυνήσει και αυτός το Σώμα της Θεοτόκου.

Έτσι, μετά από τρεις ήμερες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και ανελήφθη στους ουρανούς.

 

Όλη η ανθρωπότητα, απευθύνεται με ευγνωμοσύνη στη Θεοτόκο για τις πρεσβείες της στο Σωτήρα Χριστό. Η Εκκλησία μας εορτάζει το γεγονός αυτό της κοίμησης στις 15 Αυγούστου.

 

ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.   Κοντάκιον Ἦχος πλ. β’. Αὐτόμελον. Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Μεσογαίας Νικόλαος: Τα ιδιώματα της Παναγίας

 

O Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολαος εξέδωσε μήνυμα Αυγούστου στο οποίο αναφέρθηκε στα ιδίωματα της Παναγίας. Εστιάζοντας, λοιπόν,  στην Παναγία ανέφερε μεταξύ άλλων "Να μην είναι μια απλή μορφή ετεροκοσμική στα μάτια μας ούτε μια εικόνα καρφωμένη στον τοίχο, αλλά να γίνει η δική μας ψυχή μια εικόνα ζωγραφισμένη πάνω στη δική της εικόνα. Να κάνουμε την προσευχή μας σ᾿ αυτήν και να προσδοκούμε τις απαντήσεις για τα προβλήματα και τις καθημερινές μας ανάγκες. Κυρίως όμως να τις αναθέτουμε τη ζωή μας.

 Αναλυτικά:

Το πρόσωπο της Παναγίας κατέχει εξέχουσα θέση μέσα στη ζωή, στην πίστη και στη θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Γι᾽ αυτό και η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι βαθειά χαραγμένη μέσα στις καρδιές μας, μέσα στις συνήθειές μας, μέσα στις παραδόσεις μας και ριζωμένη μέσα στη θεολογική αλήθεια της αγίας μας Εκκλησίας.
Το πρώτο ιδίωμα που έχει η Παναγία είναι ότι είναι Θεοτόκος. Δεν ήταν κάποια που κάποτε κάποιον γέννησε, αλλά είναι αυτή η οποία γέννησε μέσα στην ιστορία και γεννά μυστικώς μέσα στην Εκκλησία τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Είναι η μητέρα του Θεού. Πως τα οικονόμησε έτσι ο Θεός και έκανε αυτήν την ασύλληπτη για τη διάνοιά μας κίνηση, δηλαδή να συσταλεί Ίδιος, να σμικρύνει, να κενωθεί και ο Θεός να ενδυθεί την παχύτητα της ανθρώπινης φύσεως, και ο άχρονος να εισέλθει μέσα στην ιστορία! Καί όλα αυτά μέσα από το άγιο σώμα της υπεραγίας Θεοτόκου.
Υπάρχει κι ένα άλλο στοιχείο που αποτελεί επίσης ιδίωμά της• η Παναγία, ενώ δεν έχει θεότητα στη φύση της, έχει θεικότητα στη ζωή της, παρουσιάζει χαρακτηριστικά θεικά. Η φύση της είναι όπως η δική μας φύση, ανθρώπινη φύση. Η Παναγία δεν είναι Θεός, αλλά είναι άνθρωπος, όμως άσπιλος, αμόλυντος, άφθορος, άχραντος άνθρωπος, μοναδικός κατά την χάρι και την αγιότητα. Είναι η Κεχαριτωμένη, πλήρης δηλαδή της χάριτος του Θεού. Δι’ αυτής εισήλθε η χάρις στον κόσμο και «παρήλθεν η σκιά του νόμου της χάριτος ελθούσης». Αυτό είναι το ένα.
Η Παναγία όμως ανέβασε και τον άνθρωπο σε θεία κατάσταση. Κατέστησε δυνατή την θέωση του ανθρώπου, του έδωσε τη δυνατότητα να ενώσει αυτήν την στεγνή, στενή, στυφή ανθρώπινη φύση του με τη θεία φύση, να γίνει «κοινωνός θείας φύσεως»∙ να την μπολιάσει με τα θεικά χαρακτηριστικά του προσώπου του Θεού και Λόγου. Αυτό η Παναγία το δέχθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Γι᾿ αυτόν ακριβώς το λόγο και δεν ονομάζεται μόνον Θεοτόκος, αλλά ονομάζεται και Παναγία. Έχει δηλαδή στη ζωή και στο πρόσωπό της ως δεύτερη φύση, το σύνολο της χάριτος και της αγιότητος στην ακρότατη και τελειότερη τους μορφή.
Η Παναγία αποτελεί το μεθόριον της κτιστής και της ακτίστου φύσεως, αποτελεί το σύνορο, εκεί που συναντάται, εκεί που εφάπτεται κατά κάποιο τρόπο ο κτιστός, ο φτιαχτός από τα χέρια του Θεού κόσμος με την άκτιστη φύση του Θεού. Οι άγγελοι μπορεί να μην είναι υλικοί, αλλά είναι κτιστοί. Η Παναγία ήλθε μεν στον κόσμο σωματικώς με θαυμαστό τρόπο, άρα έχει υλικότητα∙ είναι όμως και πνευματική και μάλιστα είναι υπερτέρα των αγγέλων κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, διότι στο πρόσωπό της συναντάται η άκτιστη με τη κτιστή φύση.
Σφραγίζοντας στις καρδιές μας την μεγάλη αυτή εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είναι απόλυτη ανάγκη να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε την Παναγία στη ζωή μας. Να μην είναι μια απλή μορφή ετεροκοσμική στα μάτια μας ούτε μια εικόνα καρφωμένη στον τοίχο, αλλά να γίνει η δική μας ψυχή μια εικόνα ζωγραφισμένη πάνω στη δική της εικόνα. Να κάνουμε την προσευχή μας σ᾿ αυτήν και να προσδοκούμε τις απαντήσεις για τα προβλήματα και τις καθημερινές μας ανάγκες. Κυρίως όμως να τις αναθέτουμε τη ζωή μας. Η σχέση μας μαζί της να είναι σχέση εμπιστοσύνης προς το πανάγιο πρόσωπό της.
Να μην αρκεσθούμε στο να αποτελέσει ένα ηθικό πρότυπο φυσικών αρετών, αλλά να φροντίσουμε να είναι μυστικό πρότυπο πνευματικών χαρισμάτων. Όλοι μας έχουμε υποστεί την καλή αλλοίωση που η ίδια η Παναγία επετέλεσε πάνω σ᾿ όλο το ανθρώπινο γένος, γιατί την επετέλεσε πάνω στην ανθρώπινη φύση. Δεν μας μένει τίποτα άλλο παρά να παύσουμε να ζούμε τόσο γήινα και να κοιτάξουμε να γίνουμε κι εμείς δεκτικοί του Θεού στην καρδιά μας, να γίνουμε κι εμείς χωρητικοί του Θεού, να χωρέσει μέσα μας ο Θεός∙ να ξεχειλώσει, να πλατυνθεί ο ψυχικός μας κόσμος, και μέσα σ᾿ αυτή την διευρυμένη, πλατυσμένη καρδιά να μπορέσει να χωρέσει ο αχώρητος Θεός.

Εύχομαι σ᾿ όλους, αγαπητοί μου αδελφοί, με αυτό το πνεύμα να υπάρχει ουσιαστική καρποφορία στις προσευχές και τις Παρακλήσεις αυτών των ημερών και η Παναγία και να μας λυτρώσει από τις ανάγκες, τις θλίψεις, τους πόνους, τις καθημερινές δυσκολίες, κυρίως όμως να αποτελέσει για τον καθένα αυτό το μυστικό πρότυπο της εν χάριτι και εν πνεύματι άλλης ζωής. Αμήν.

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

 

Ἔχεις ἀκόμη ἀνησυχίες . . .

 

Ἔχεις ἀκόμη ἀνησυχίες. Πές μου, ἀπὸ ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ προέρχονται; «Ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ πᾶνε καλά» ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ τὰ ἔχεις ἐπανεξετάσει καὶ τακτοποιήσει- τὴν ἀπόφασή σου τὴν ἔχεις πάρει. Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, προέρχονται αὐτὲς οἱ ἀνησυχίες; Ὅλες εἶναι ἀπὸ τὸν ἐχθρό. Ὅλες. Ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ.

Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ συμβαίνει; Μήπως σκέφτεσαι νὰ φτιάξεις τὴ ζωή σου μόνη σου, μὲ τὶς δικές σου ἱκανότητες καὶ προσπάθειες; Ἂν πραγματικὰ αὐτὸ σκέφτεσαι, σὲ συμβουλεύω ν' ἀλλάξεις ἀμέσως γνώμη, ἀλλιῶς δὲν θ' ἀπαλλαγεῖς ἀπό τη σύγχυση καὶ τὴν ταραχή. Ἐξέτασε πάλι τὸν ἑαυτό σου ἤ θυμήσου ὅ,τι σοῦ ἔχω ὑποδείξει καὶ ὅ,τι ἔχει συμβεῖ μέσα σου σ' ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἀλληλογραφίας μας. Θυμήσου, ἐπίσης, ποιὰ ἦταν ἡ ἔκβαση τῶν προβληματισμῶν σου γιὰ τὴ ζωή. Τέλος, δῶσε στὴν αὐτοεξέτασή σου τέτοια κατεύθυνση, ὥστε νὰ καταλήξει σὲ μιὰ σταθερὴ ἀπόφαση ἀμετάκλητης ἐναποθέσεως τοῦ μέλλοντός σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ, λοιπόν, πάρεις αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, προσευχήσου στὸν Κύριο ὁλόθερμα. «Τὸ μέλλον μου», πές Του, «τὸ ἀφήνω μὲ ἐμπιστοσύνη στὰ χέρια Σου. Ὅπως ξέρεις καὶ ὅπως θέλεις, Κύριε, κατεύθυνε τὴ ζωή μου, μ' ὅλα τὰ ἀπρόοπτα καὶ μ' ὅλες τὶς δυσκολίες της. Ἀπὸ δῶ κι ἐμπρὸς δὲν θὰ μεριμνῶ καὶ δὲν θ' ἀνησυχῶ πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Μία φροντίδα μόνο θὰ ἔχω, νὰ κάνω πάντα ὅ,τι εἶναι εὐάρεστο σ' Ἐσένα». Ἔτσι νὰ Τοῦ μιλήσεις, ἀλλὰ καὶ ἔμπρακτα νὰ Τοῦ ἀποδείξεις ὅτι ἔχεις ὁλοκληρωτικὰ ἀφεθεῖ στὰ χέρια Του, ὅτι δὲν ἀνησυχεῖς γιὰ τίποτα, ὅτι ἀποδέχεσαι ἤρεμα καὶ ἀγόγγυστα ὁποιαδήποτε κατάσταση, εὐχάριστη ἤ δυσάρεστη, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἔχει παραχωρηθεῖ ἀπό τὴ θεία πρόνοια. Μοναδική σου μέριμνα ἂς εἶναι ἡ ἀκριβὴς τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ σὲ κάθε περίσταση.

Ὕστερα ἀπὸ μία τέτοια ἐσωτερικὴ τοποθέτηση, ὅλες οἱ ἀνησυχίες σου θὰ ἐξανεμιστοῦν. Ἀνησυχεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου τώρα, καθὼς θέλεις ὅλες οἱ περιστάσεις νὰ συντείνουν στὴν ἐκπλήρωση τοῦ δικοῦ σου σκοποῦ. Καὶ ἐπειδή, φυσικά, ὅλα δὲν γίνονται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά σου, ταράζεσαι καὶ στενοχωριέσαι – «Αὐτὸ δὲν ἔγινε ἔτσι, ἐκεῖνο δὲν ἔγινε ἀλλιῶς». Ἄν, ὅμως, ἀναθέσεις τὰ πάντα στὸν Κύριο μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ δεχθεῖς πὼς ὅ,τι συμβαίνει προέρχεται ἀπ' Αὐτὸν γιὰ τὸ καλό σου, τότε δὲν θ' ἀνησυχεῖς πιὰ καθόλου. Θὰ κοιτᾶς μόνο γύρω σου, γιὰ νὰ δεῖς τί σοῦ στέλνει ὁ Θεός, καὶ θὰ ἐνεργεῖς σύμφωνα μ' αὐτὸ ποὺ στέλνει.Κάθε κατάσταση μπορεῖ νὰ ὑπαχθεῖ σὲ κάποια θεία ἐντολή. Νὰ ἐνεργεῖς, λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὴ σχετικὴ ἐντολή, ἐπιδιώκοντας τὴν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τὴν ἱκανοποίηση τῶν δικῶν σου ἐπιθυμιῶν. Προσπάθησε νὰ καταλάβεις τί λέω καὶ ἀποφάσισε νὰ τὸ ἐφαρμόσεις. Δὲν θὰ τὸ κατορθώσεις, βέβαια, ἀπό τη μία στιγμὴ στὴν ἄλλη. Χρειάζεται ἀγώνας γι' αὐτό, ἀλλὰ καὶ προσευχή.

Ζητῶ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ σὲ λυτρώσει ἀπὸ τὴν κατάθλιψη, ποὺ θεωρεῖς ἀφόρητη, ἀλλὰ μόνο ἂν αὐτὸ εἶναι σύμφωνο μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία σου. Θὰ σὲ λυτρώσει, δίχως ἄλλο, στὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Ὁπλίσου μὲ πίστη καὶ ὑπομονή. Βλέπουμε πόσο γρήγορα μεταβάλλονται οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μας. Ὅλα ἀλλάζουν ἀκατάπαυστα. Ἔτσι θ' ἀλλάξει καὶ ἡ ψυχική σου κατάσταση. Θὰ ἔρθει μία μέρα πού, ἀπαλλαγμένη πιὰ ἀπὸ τὸ πλάκωμα, θ' ἀναπνέεις ἐλεύθερα καὶ θὰ φτεροκοπᾶς ὅπως ἡ πεταλούδα πάνω ἀπὸ τὰ λουλούδια. Πρέπει μόνο νὰ σηκώσεις μὲ ὑπομονὴ τὴν τωρινὴ δυσκολία γιὰ ὅσον καιρὸ παραχωρήσει ὁ Θεός.

Ὅταν ἡ νοικοκυρὰ βάλει μία πίτα στὸ φοῦρνο, δὲν τὴ βγάζει ὥσπου νὰ βεβαιωθεῖ πὼς εἶναι ψημένη. Ὁ Νοικοκύρης τοῦ σύμπαντος σ' ἔχει βάλει μέσα σ' ἕνα φοῦρνο καὶ σὲ κρατάει ἐκεῖ ὥσπου νὰ ψηθεῖς. Κάνε ὑπομονή, λοιπόν, καὶ περίμενε. Δὲν θὰ μείνεις στὸ φοῦρνο οὒτ' ἕνα λεπτὸ περισσότερο ἀπ' ὅσο χρειάζεται. Μόλις εἶσαι ἕτοιμη, θὰ σὲ βγάλει ὁ Κύριος ἔξω. Ἄν, ὅμως, μόνη σου πεταχτεῖς ἔξω, θὰ εἶσαι σὰν τὴ μισοψημένη πίτα.

Πρέπει ἐπίσης νὰ σοῦ πῶ, ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη μας, ὅποιος ὑπομένει ἀγόγγυστα τὶς δυσκολίες, πιστεύοντας ὅτι τὶς παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ καλό του, εἶναι ἰσότιμος μὲ τοὺς μάρτυρες. Αὐτὸ νὰ τὸ θυμᾶσαι πάντα, γιὰ νὰ παρηγοριέσαι.
Εἶναι ἀδύνατο νὰ ζήσεις χωρὶς συναισθήματα καὶ συγκινήσεις, ἄλλα δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ὑποκύπτεις σ' αὐτά. Πρέπει νὰ τὰ συγκρατεῖς μὲ τὴ λογικὴ καὶ νὰ τοὺς δίνεις τὴ σωστὴ κατεύθυνση. Εἶσαι εὐαίσθητη καὶ εὐσυγκίνητη. Ἡ καρδιά σου ξεχειλίζει καὶ χύνεται μέσα στὸ κεφάλι σου. Προσπάθησε ν' ἀποκτήσεις αὐτοκυριαρχία. Σοῦ ἔχω γράψει ἤδη τί νὰ κάνεις: Νὰ σκέφτεσαι προκαταβολικὰ ποῦ βρίσκεται τὸ πιθανὸ ἐρέθισμα γιὰ κάθε συναίσθημα. Καί, ὅταν τὸ ἐντοπίζεις, νὰ εἶσαι σὲ ἐπιφυλακή, γιὰ ν' ἀντιλαμβάνεσαι ὁποιαδήποτε συναισθηματικὴ ταραχὴ τῆς καρδιᾶς, ἤ νὰ κρατᾶς τὴν καρδιά σου κάτω ἀπὸ τὸν σταθερὸ ἔλεγχο τοῦ νοῦ. Χρειάζεται ν' ἀσκηθεῖς σ' αὐτό. Μὲ τὴν ἐξάσκηση εἶναι δυνατὸ ν' ἀποκτήσεις πλήρη αὐτοκυριαρχία.
Ὅλα πάντως προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό. Γι' αὐτὸ ἂς στρεφόμαστε σ' Ἐκεῖνον μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ὅμως, γράφεις ὅτι δὲν προσεύχεσαι. Τί εἶναι τοῦτο πάλι; Μήπως ἔγινες ἄθεη; Τί πάει νὰ πεῖ δὲν προσεύχεσαι; Μπορεῖ νὰ μὴ λὲς τὶς τυπικὲς προσευχές, ἀλλὰ ν' ἀπευθύνεσαι στὸν Θεὸ μὲ δικά σου λόγια καὶ νὰ Τοῦ ζητᾶς βοήθεια. Κοίτα, Κύριε, τί συμβαίνει μ' ἐμένα. Ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο... Δὲν μπορῶ νὰ τὰ βγάλω πέρα μόνη μου. Βοήθησέ με, πολυεύσπλαχνε!. Νὰ Τοῦ μιλᾶς γιὰ κάθε σου ἀνάγκη, ἀκόμα καὶ τὴν πιὸ μικρή, καὶ νὰ Τὸν παρακαλᾶς γιὰ διαρκῆ ἐνίσχυση. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ γνήσια.

Γιατί ἀκοῦς ἐκεῖνον ποὺ σὲ ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν προσευχή; Δὲν καταλαβαίνεις ὅτι κι αὐτὸ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἐχθροῦ; Ναί, ἀναμφίβολα εἶναι. Ψιθυρίζει στὸ αὐτί σου: «Μὴν προσεύχεσαι!» Καὶ μερικὲς φορές, ἀφοῦ κυριαρχήσει σ' ὁλόκληρο τὸ σῶμα σου, σὲ ρίχνει στὸ κρεβάτι καὶ σὲ ἀποκοιμίζει. Δικά του τεχνάσματα εἶναι ὅλα τοῦτα. Μὰ ἐνῶ ὁ πονηρὸς κάνει τὴ δουλειά του, πασχίζοντας νὰ σὲ ἀποσπάσει ἀπὸ τὸ καλό σου ἔργο, πρέπει κι ἐσὺ νὰ κάνεις τὴ δική σου δουλειά, ἐπιμένοντας σ' αὐτὸ τὸ ἔργο ὥς τὸ τέλος.

Ὁπλίσου, ὅπως τόσες φορὲς σοῦ ἔχω πεῖ, μὲ θάρρος καὶ μὴν ἀκοῦς τὸν ἐχθρό. Καμιὰ προσοχὴ μὴ δίνεις στοὺς ψιθυρισμούς του. Καὶ ἐπιπλέον, θύμωσε! Θυμώνοντας ἐναντίον του, εἶναι σὰν νὰ τὸν χτυπᾶς κατάστηθα. Ἀμέσως γίνεται καπνός.
Σοῦ εὔχομαι μ' ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ βρεῖς τελικὰ τὴν εἰρήνη.

 

Γράμμα του αγίου Θεοφάνου του Εγκλείστου

Ο δρόμος της ζωής